Krótki kurs felietonopisarstwa

1. Dokonaj obserwacji. Jeśli nie chcemy pisać felietonu o niczym, dobrze byłóby sprecyzować sobie z początku jego temat. Jest on w gruncie rzeczy dowolony, zależny od naszej aktualnej, interesującej nas konstatacji. Może być o polityce, seksie lub pieniądzach, ale także o rzeczach, które z pozoru absolutnie nikogo nie interesują, na przykład „O tym, jak niełatwo napisać felieton”.

2. Otwórz butelkę wina. Na przykład Bodegas Lahoz, Tempranillo Roble, 2007.

3. Zacznij pisać, potem będzie trochę lepiej.

4. Anegdota ilustracyjna. To jest to, za co czytelnicy będą za nami szaleli, a sobie nawzajem wyrywali kolejne numery naszego periodyku. Mężczyźni podzielą się z nami swą władzą, a kobiety pokażą nam swoje biusty. Lub ich fragmenty. Przykład ilustrujący naszą obserwację, może być oczywiście nieco zmodyfikowany i przerobiony. Nikt przecież nie zauważy, że lekko podkoloryzujemy rzeczywistość albo zmienimy nieco personalia.

Dajmy na to: „Miałem kiedyś przyjaciela pisarza, który został poproszony o napisanie felietonu, ale ponieważ śmiertelnie się zakochał, to go nie napisał. Zakochał się, co prawda w swojej żonie, i to 13 lat wcześniej, ale fakt pozostaje faktem – felietonu nie ma, a termin nagli. Cóż było robić, w ostatniej dosłownie godzinie nasz literat siada do biurka. Ponieważ jednak nie ma tematu, a co gorsza talentu, otwiera butelkę wina i gapi się tępo w pustą kartkę. W akcie desperacji bierze do ręki leżącą obok gazetę sprzed kilku miesięcy, szukając inspiracji. Przed oczami przelatują mu mało ciekawe zdania: ‘Straż pożarna zareagowała na wypadek błyskawicznie…’, ‘Dziś nikt z sieci Dopalacze.pl nie rozmawia z mediami, bo gdyby ktoś się odważył…’, ‘Obecnie trudno znaleźć polityka z państwa pakistańskiego, który…’, ‘Jarosław Kaczyński chciał dołączyć do grona łagodnych polityków, jednak…’, ‘Listę wszystkich felietonistów prezentujemy na stronie…’, a także ‘króciutki skok Stefana Huli’ oraz ‘Samouczek brydżowy’. Mój zdesperowany przyjaciel, rzucając kostką, wybrał kolejne słowa z tych zdań, które przepisywał na kartkę (wyniki rzutów kostką zaznaczono na czerwono). W ten sposób powstał najdziwniejszy felieton w jego życiu. Po miesiącu ujrzał światło dzienne. Ku zdumieniu autora ujrzał światło dzienne. Ku zdumieniu autora tekst zrobił gigantyczną furorę! Otrzymał wiele nagród, w tym Laur Złotej Pytii za najszczerszy tekst roku. Tadeusz Słobodzianek przekazał mu spontanicznie resztę, której jeszcze nie wydał, pochodzącą ze 100-tysięcznej nagrody Nike, a stacja TVN nakręciła na podstawie jego felietonu kasowy serial”.

5. Policz litery, bo może już wystarczy. (Najczęściej okazuje się, że w tym momencie masz dopiero jakieś 2700 znaków, więc jeszcze trochę brakuje).

6. Otwórz drugą butelkę wina. Karl Pfaffmann, Walsheim, Spätburgunder,2009.

7. Akcent osobisty. Wytęż wszystkie swe siły, wzbij się na wyżyny swego człowieczeństwa, aby nadać tekstowi osobisty ryt i wydźwięk. Czytelnik powinien dowiedzieć się, co tak naprawdę o tym wszystkim myślisz. Możesz być śmieszny lub wzruszający. Nie możesz być żałosny i sentymentalny.

Na przykład: „Każdemu z nas zdarzają się chwile słabości. Każdy z nas nie przyniósł kiedyś zadania domowego i próbował nadrabiać miną. Każdy aktor (i większość aktorek) grał kiedyś na kacu i właśnie wtedy musiał i chciał pokazać, że jest dobry. Większość z nas dopiero przyparta do muru daje z siebie wszystko. Nie różnię się od tej większości. Mam jednak jedną zasadę, której hołduję od lat. Jeśli zdarza smi się już robić coś na ostatnią chwilę, to właśnie wtedy staram się wzbić na wyżyny swoich wątłych możliwości. Wtedy może się bowiem okazać, że ta, nazwijmy to, prowizorka, lepsza nawet od tej całej reszty!”.

8. Policz litery, bo może jest już za dużo. (Rzeczywiście, najczęściej okazuje się, że w tym momencie masz już więcej, niż potrzeba).

9. (najtrudniejsze) Ze wszsytkich sił spróbuj powstrzymać się od pisania dalej.