Koniec zycia z zegarkiem w ręku

Psychologowie alarmują, że, starając się pracować coraz wydajniej i coraz więcej przy coraz lepszym wykorzystaniu czasu, pogarszamy jakość naszych kontaktów z innymi ludźmi,  z naturą, z nami samymi. Wysyłamy więcej maili, więcej dzwonimy, ale coraz rzadziej poświęcamy czas na prawdziwą rozmowę i kontemplację.

Jak pisze The Guardian, od czasów rewolucji przemysłowej w XIX wieku ludzie musieli wdrożyć się w nowy rytm życia – wyznaczony nie poprzez wschody i zachody słońca, tylko sztuczny mechanizm zegara. Ludzie zaczęli wtedy po raz pierwszy być karani za spóźnianie się do pracy, pojawiły się też takie zwroty, których używamy do dziś: „czas to pieniądz”, „marnować czas”, a sam termin „czas” zaczął odnosić się do produktywności i pracy.

I tak jest do dziś. Staliśmy się niewolnikami czasu, którzy każdą czynność odmierzają w minutach i czytają książki o „efektywnym zarządzaniu czasem”, zapominając, że nasza kultura jest tylko jedną z wielu i że oprócz linearnej przeszłości i zapisanej w grafiku przyszłości, istnieje także „tu i teraz”.

Dlatego badacze naszej jakości życia proponują: zdejmij z ręki zegarek, oducz się śledzenia czasu w domu, pożyj przez chwile wewnętrznym rytmem. I co więcej: nie odkładaj tego na „święte” potem. Jak pisze The Guardian, są dwa sposoby na życie: ten reprezentowany przez Umberto Eco i ten obrany przez Gustawa Flauberta. Pierwszy to starać się przeżyć życie dwa razy intensywniej, jakby się żyło dwa razy. Efekt? Eco to jeden z najpłodniejszych pisarzy. Drugi to słowa samego Flauberta: „Wszystko staje się ciekawe, gdy patrzysz na to wystarczająco długo”. Więc może warto raz lub przynajmniej raz na jakiś czas – nie czekając do wakacji – zdjąć nogę z gazu? Wtedy świat na pewno zyska na wyrazistości. My sami też.