Sigrid Undset „Krystyna córka Lavransa” cz. I i II

Materiały prasowe

Jest początek XIV wieku. Młoda i piękna Krystyna ma poślubić Szymona, którego uczuć nie odwzajemnia. Okres narzeczeństwa trwa ponad rok, w międzyczasie dziewczyna poznaje przystojnego Erlenda i to w nim zakochuje się bez pamięci, łamiąc przy tym zasady obowiązujące panienki z dobrego domu.
 

reklama

Szymon godzi się na zerwanie, Erlend prosi o rękę Krystyny, więc honor bohaterki zostaje uratowany. Ale już będąc szczęśliwą żoną i matką, córka Lavransa uświadamia sobie, jak wiele ryzykowała i jak skrzywdziła swoich bogobojnych rodziców. Z brzemieniem młodzieńczego grzechu zmaga się przez całe życie. A jeszcze mąż, który kiedyś wydawał się jej księciem z bajki, okazuje się człowiekiem słabym i nieodpowiedzialnym. Dylematy moralne Krystyny należały do przeszłości już wtedy, kiedy Sigrid Undset stworzyła jej historię (w latach 1920–22), a dziś – budzą zdumienie pomieszane z rozbawieniem. Jednak znakomicie odmalowany portret średniowiecznej kobiety – ograniczonej przez konwenanse, lecz niezależnej – jak również wnikliwy opis małżeńskich perypetii pozostają ponadczasowe.

Przełożyła Wanda Kragen, Akcent, Warszawa 2011, s. 568 (cz. I) i 566 (cz. II)

Artykuł pochodzi z archiwum magazynu ZWIERCIADŁO

ZOBACZ AKTUALNE WYDANIE »