Filmoterapia: „Obce ciało”

materiały prasowe

Co się stanie, gdy wrażliwość i idealizm spotkają się z cynizmem i bezpardonową walką o pieniądze i władzę? Do czego doprowadzi zderzenie tych dwóch światów? Film „Obce ciało” komentuje psycholog Izabela Wożyńska-Więch.
Kris jest kobietą, która potrafi dążyć do celu za wszelką cenę. W pracy jest samcza, bezwzględna, okrutna, działa bez skrupułów. Mira, jej najbliższa współpracowniczka, choć nie ma jeszcze takiej pozycji, stara się dotrzymać jej kroku, uczy się od najlepszej. Ma jedną przewagę nad partnerką – nie lekceważy innych ludzi. − Osobowość Kris jest silnie zaburzona – zauważa Izabela Wożyńska-Więch, psycholog z Poradni Centrum-Ja. – Nie liczy się z uczuciami innych, każdą emocję, którą mogłaby przeżywać w różnych sytuacjach życiowych, zamienia w złość, a za niepowodzenia obwinia innych, więc próbuje ich unieszkodliwić.

reklama

Jednocześnie ta postać ma w sobie drugie dno − dostrzegamy jej samotność, zagubienie. Kris stara się wypełnić swoją pustkę wewnętrzną poczuciem władzy i manipulowaniem innymi.

− Nie potrafi nawiązywać zdrowych relacji z ludźmi – mówi Izabela Wożyńska-Więch. – Ucieka w pracę po to, żeby czymś wypełnić tę pustkę, a praca w firmie, w której liczą się przede wszystkim wyniki, stwarza jej pole do realizacji patologicznego wzorca kontaktu ze środowiskiem z poczuciem odnoszonego sukcesu.

Pełen ideałów

Włoch Angelo przeżywa silny dylemat życiowy i duchowy. Jego wiara w Boga była do tej pory czymś, co go wzmacniało, stanowiło azymut życiowy, teraz jest czymś, co go wystawia na próbę – ukochana Angela postanowiła wstąpić do zakonu. Mężczyzna nie potrafi sobie poradzić z tą sytuacją. By być bliżej Katarzyny, przeprowadza się do Polski i zatrudnia w tej samej korporacji, w której pracują Kris i Mira. W pracy pada ofiarą mobbingu, jest słaby, zbyt emocjonalny. Pomimo wszystko trwa w tym niesprzyjającym świecie i sam się wystawia na kolejne ciosy. − Postawa Angela – narażanie się w pracy na upokorzenia i traumy − to jego sposób na zagłuszenie bólu po stracie ukochanej – stwierdza Izabela Wożyńska-Więch. – Masochistyczna postawa Angela jest wyrazem jego autodestrukcyjnych tendencji.

Słowo klucz: sadyzm

To nić oplatająca bohaterów. Łączą ich skłonności sadystyczne – w stosunku do innych lub do siebie. Kris pastwi się nad swoimi pracownikami, mobbinguje Angela, ma ciągoty sado-maso w seksie; również jej relacja z matką pełna jest obustronnego okrucieństwa. − Relacja, jaką miała z narcystyczną, skupioną na swoich sprawach i przez to emocjonalnie odrzucającą przybraną matką, z pewnością miała wpływ na zaburzony sposób myślenia i spostrzegania oraz zachowania bohaterki w dorosłym życiu – zauważa Izabela Wożyńska-Więch. – Matka nie liczyła się z jej potrzebami. Kris nauczyła się, że tylko poprzez zdobycie przewagi i władzy oraz stosowanie manipulacji może zapewnić sobie zaspokojenie własnych potrzeb.

Także Angelo przejawia skłonności sadystyczne wobec siebie samego − niczym ćma ciągnie do niszczącego płomienia Kris i świata korporacji.

− Kris nosi w sobie ogromny deficyt – nie potrafi kochać, być zależna – mówi Izabela Wożyńska-Więch. – Jej skłonności sadystyczne są wyrazem wrażanej w sposób wypaczony głęboko skrywanej potrzeby bliskości, Kris potrafi tylko dominować w relacjach. Angelo staje się jej ofiarą, bo jest jej przeciwieństwem, ma bowiem skłonności do wchodzenia w nadmierną, destrukcyjną zależność.

Film pozwala zanurzyć się w świat pogubionych współczesnych pracoholików i stwierdzić, ile z nich jest w nas samych.

TYTUŁ: „OBCE CIAŁO”
SCENARIUSZ I REŻYSERIA: Krzysztof Zanussi
WYSTĘPUJĄ: Agnieszka Grochowska, Riccardo Leonelli, Agata Buzek, Weronika Rosati

Artykuł pochodzi z archiwum magazynu SENS

ZOBACZ AKTUALNE WYDANIE »