Ujgurzy

123RF.com / Islamski meczet na ujgurskim obszarze Chin

Muzułmańscy Ujgurzy w Sinkiangu to jedna z najliczebniejszych mniejszości narodowych w Chinach. Są dumni ze swojej historii i tradycji.
Ujgurzy są turkijskojęzycznym narodem żyjącym niemal wyłącznie w Sinkiangu, aczkolwiek ich skupiska istnieją też w Pekinie, Szanghaju i innych dużych miastach Chin właściwych. Ich populacja liczy ok. 7 mln, stanowią oni piątą pod względem liczebności mniejszość w Chińskiej Republice Ludowej. Przez długi czas byli największą grupą etniczną w Ujgurskim Regionie Autonomicznym Sinkiangu, ale wkrótce i tam mogą stać się mniejszością. Ujgurzy to potomkowie koczowniczych plemion turkijskich, blisko spokrewnieni z innymi tur- kijskimi narodami żyjącymi w obrębie szerokiego pasa „ziemi ludów Tur”, ciągnącego się od gór Ałtaj po europejską Turcję.

reklama

W połowie IX w. wyparci przez Kirgiskich najeźdźców ze swoich rodzinnych stepów w Mongolii, Ujgurzy przenieśli się na południe i na zachód do Sinkiangu, gdzie porzucili koczowniczy tryb życia i stali się ludem osiadłym, żyjącym z uprawy roli. Zamieszkali w licznych oazach okalających Kotlinę Tarymską. Tutaj też porzucili szamanizm, przyjmując najpierw manicheizm i buddyzm, ostatecznie, w X w., stali się wyznawcami islamu. Wprawdzie Chińczycy po raz pierwszy podporządkowali sobie Sinkiang w I w. p.n.e., ale w czasach, gdy osiedlili się tu Ujgurzy, kontrolę tę utracili. Powrócili dopiero za panowania dynastii Qing, najpierw w 1755 r. i ponownie w 1884 r., wtedy nadali regionowi nazwę Sinkiang. Ujgurzy, wrogo nastawieni do chińskich rządów, wzniecili powstania w latach 1933–1934 i 1944–1949, walcząc o utworzenie odrębnej republiki. W 1949 r. wszelka ich działalność separatystyczna została jednak ostatecznie zdławiona, a Pekin zaczął skutecznie popierać migrację Hanów. Mimo to, Ujgurzy pozostają najmniej ulegającą chińskim wpływom mniejszością narodową w Chinach; szczególnie dotyczy to tych, którzy mieszkają w oazach tarymskich w południowej części Sinkiangu, będących tradycyjnie twierdzą ich tożsamości.

Zewnętrznie bardziej podobni są do narodów śródziemnomorskich niż wschodnioazjatyckich, słuchają muzyki bliskowschodniej i środkowoazjatyckiej, chętnie oglądają filmu z Bollywoodu i słabo mówią po chińsku. Także ich kuchnia jest typowo środkowoazjatycka: oparta na baraninie, z ostro przyprawionym ryżem lub w pierożkach, zwanych tutaj samsa. Ujgurzy uważają Hanów za intruzów, którzy nie tylko nie są muzułmanami, ale, co gorsza, albo komunistycznymi ateistami, albo buddyjsko taoistycznymi kafirun („poganami”). Dla wielu Hanów Ujgurzy są niewdzięcznymi separatystami, wyznającymi zabobonną i niebezpieczną religię. Co gorsza, Chińczycy Han uważają barana za zwierzę cuchnące, a zwyczajowo noszone przez Ujgurów noże, służące do krojenia chleba i owoców, mają ich zdaniem służyć do mordowania Hanów! Małżeństwa mieszane należą do rzadkości, i niewielu Chińczyków zniża się do nauki języka ujgurskiego.

Więcej informacji w Przewodniku ilustrowanym Jedwabny Szlak

Berlitz – partner wielkiej akcji podróżniczej: http://zwierciadlo.pl/artykul/konkurs-podrozniczy-region