Adopcja prenatalna z perspektywy dziecka

Na świecie od około 30 lat prowadzi się badania psychologiczne i socjologiczne nad rodzinami, które skorzystały z adopcji prenatalnej, a badania nad funkcjonowaniem rodziców i dzieci adoptowanych społecznie prowadzi się już ponad 50 lat.
Z badań tych wynika, że okoliczności przyjścia na świat są dla większości z nas ważne, stanowiąc składnik budowania własnej tożsamości oraz samooceny.

Czy dzieci chcą znać prawdę o swoich korzeniach?

Około 33 proc. dzieci urodzonych dzięki adopcji prenatalnej (dawstwu gamety/zarodka) wyraża chęć poznania tożsamości swojego rodzica genetycznego. 75 proc. dzieci urodzonych dzięki adopcji prenatalnej wyraża chęć poznania swojego rodzeństwa przyrodniego – w zależności od badania
i jego metodologii odsetek dzieci z adopcji prenatalnej chcących uzyskać wiedzę o swoim dawcy
i rodzeństwie sięga aż 80 proc.

Utrzymywanie w rodzinie sekretu dotyczącego pochodzenia dziecka lub związanego z historią rodziny (adopcja, inna narodowość, choroby rodzinne, traumatyczne wydarzenia z przeszłości,
np. tragedie rodzinne) wpływa na kondycję, trwałość i więź rodziny, jest także wyczuwana przez większość dzieci, choć nie zawsze dzieci umieją określić, czego dokładnie dotyczy sekret.

Według obszernych badań Marquadt i in. (My dad’s name is donor:A New Study of Young Adults Conceived through Sperm Donation, 2010) przeprowadzonych na próbie 1610 dorosłych w wieku 18-45, z których 485 dorosłych dzieci zostało poczętych dzięki dawstwu gamet, 562 dorosłych