Dziecko średnie

Dziecko średnie
123rf

Gdy pojawia się na świecie kolejne dziecko, rodzice już swobodniej czują się w swojej roli. Zazwyczaj uznają je – przynajmniej w pierwszych latach życia – za najmniej kłopotliwe i wymagające.

Nie mają wobec malucha tak jasno określonych oczekiwań, jak wobec dziecka najstarszego. To w przyszłości może mu ułatwić podążanie swą własną drogą. Takie dziecko nie będzie się zastanawiało jak sprostać oczekiwaniom innych, tylko zrobi to, co samo uzna za słuszne.

Sytuacja komplikuje się, gdy drugie dziecko z najmłodszego staje się średnim. Bo dzieci środkowe mają niełatwą pozycję – są za małe, aby korzystać z praw najstarszego dziecka, a za duże by mieć przywileje przypadające beniaminkowi. Bywa, że czują się niedowartościowane, ”przezroczyste”, nie dość zauważane przez rodziców, pochłoniętych ambitnymi sprawami najstarszego i zaabsorbowanych obowiązkami wobec malucha.

Psycholodzy są mniej zgodni, opisując charakterystyczne cechy „średniaków”, bo mogą oni stosować jedną z wielu możliwych strategii aby zaznaczyć swą pozycję:

  • Część dzieci poszukuje znaczących relacji na zewnątrz rodziny. Są komunikatywne, dobrze współpracujące w grupie, więc łatwo znajdują przyjaciół. Zdarza się, że grupa rówieśnicza, zwłaszcza w okresie dorastania, zyskuje na nich wielki wpływ.
  • Inne przyjmują rolę buntowników, chcąc negatywnym zachowaniem zwracać na siebie uwagę. Są odważne, otwarte na nowe doświadczenia, chętnie eksperymentują.
  • Jeszcze inne, nieśmiałe i niepewne swojej wartości, zamykają się w sobie i wycofują.