Jak pomoc dziecku nadmiernie impulsywnemu?

Czy twoje dziecko jest nadmiernie impulsywne?
123rf.com

Dziecko impulsywnego, o dużej wrodzonej ruchliwości, którego zachowania są nieprzewidywalne i nieadekwatne do bodźców, nie jest łatwo wychowywać.
Przed rodzicami dzieci impulsywnych stoją nie większe, ale po prostu inne zadania wychowawcze niż przed rodzicami dzieci spokojnych, skupionych, introwertycznych.

Impulsywność to tylko cecha…

…która przeszkadza w kontaktach z grupą i wszędzie tam, gdzie jest wiele osób, a więc wiele bodźców. Dziecku impulsywnemu, które niecierpliwi się przy zdejmowaniu butów i rzuca nimi o ścianę, a gdy nie może zdjąć kurtki, rzuca się, krzyczy i wywija rączkami, żeby się od niej uwolnić – należy zdecydowanie pomóc. Każda wybuchowa osoba jest narażona na utratę kontaktów z kolegami, wykluczenie poza grupę, zdobywanie niższych ocen w szkole (co bezwzględnie wymaga cierpliwości) i na wiele drobnych, ale dotkliwych problemów codziennych.

Impulsywność nie jest cechą stałą, wyraźnie zmniejsza się z wiekiem. Jest to cecha wrodzona, ale wyjątkowo niekorzystna w życiu społecznym człowieka. Mając w domu impulsywne dziecko, nie należy wmawiać mu, że takie się urodziło, taki już jest, taka jego uroda.To nieprawda. Nad impulsywnością można i należy pomóc dziecku zapanować.

Jak pomagać?

  • Nagradzaj cierpliwość. Wyszukuj przykład zachowań, gdy została ona nagrodzona. „Poczekałeś, stałeś spokojnie, położyłeś ostrożnie, zdjąłeś powoli, zrobiłeś dokładnie” — takie słowa należy wprowadzić do słownika dziecka.
  • Modeluj sytuacje, w których twoje dziecko ma okazję uczyć się cierpliwości. Dobrym poligonem jest przyszywanie guzików, gotowanie, układanie zabawek i stanie w kolejce. Wrzucaj do wody ziemniaki z impetem, a potem wolno, spokojnie, i pytaj dziecko (niech nazwie to, co widzi, słowami) jaka jest różnica.
  • Pokaż dziecku, jakie konsekwencje generuje niecierpliwość, jak ludzie odbierają impulsywne zachowania (jako wrogość i agresję) oraz co się stanie, jeśli wrzucisz ziemniaki do wody z impetem albo wrzucisz talerz do zlewu zamiast postawić go ostrożnie.
  • Z małym dzieckiem baw się w rozmaite zwierzęta, zwłaszcza w koty, które są uosobieniem cierpliwości.
  • Na każdym kroku ucz dziecko dobrych manier. Pilnuj przestrzegania konwencjonalnych form.Dzieci dobrze ułożone szybciej opanowują sztukę kontroli swojego wybuchowego charakteru i nawet jeśli wpadka im się zdarzy, są lepiej przez otoczenie odbierane.
  • Za każdym razem, gdy nie możesz odkręcić słoika, znaleźć kluczy w torebce, zapomniałaś, gdzie położyłaś długopis, na umówioną wizytę spóźniają się goście, ucieknie wam sprzed nosa autobus – traktuj to „na wesoło”. Pokazuj dziecku, że to, jak zareagujesz, jest twoim wyborem. Na ten sam bodziec można się zezłościć lub roześmiać. To człowiek wybiera swoją reakcję.