Czuli kochankowie. Jak często się przytulacie?

„Każdego dnia prawdziwa pieszczota zastępuje wyimaginowanego kochanka”, napisała Anais Nin, francuska pisarka. Czułość jest jak papierek lakmusowy miłości. Jak często się przytulacie?

Słowo czułość ma wiele wspólnego z uczuciem. Odnosi się do bliskości na poziomie fizycznym, jak i emocjonalnym. Na tym pierwszym obejmuje całą gamę dotyków od zwykłego uścisku aż do zbliżenia intymnego. Czułość jako część uczucia zawiera: życzliwość, delikatność, troskliwość, wesołość oraz romantyczne gesty takie jak na przykład obdarowywanie kwiatami czy niezapominanie o rocznicach. Czułość wypływa ze szczerej sympatii do kogoś. Czuły dotyk lub uścisk kogoś, kto nas naprawdę kocha, przenika przez nasze ciało i raduje duszę. Wszystkie nasze lęki, nieważne jak głębokie, mogą być wymazane przez jedną chwilę czułości. Dlaczego zatem często zdarza się, że pryska ona z naszego życia jak bańka mydlana? Dlaczego przestajemy się dotykać, przytulać, całować? Mało między nami miękkich gestów i ciepłych spojrzeń? Mówimy o partnerze: „Wiem, że on potrafi być czuły i bliski, przecież taki właśnie był na początku”. Same też jakby zamarzamy, nie obdarzając hojnie czułością jak na początku związku. Dlaczego? Bo w fazie zakochania na skutek działania hormonów, jesteśmy w stanie zawiesić nasz lęk przed bliskością. To natura tak zaprojektowała romans, żeby ludzie łączyli się w pary i wydawali na świat potomstwo. Napięcie seksualne, któremu towarzyszą czułe gesty, jest wówczas bardzo wysokie. Do czasu, kiedy zadurzenie mija i czujemy się boleśnie rozczarowani, bo wracamy do swoich lęków, które odgradzają nas od drugiego człowieka. Blisko niego możemy przecież poczuć się odrzuceni, zranieni, zdradzeni, dlatego się oddalamy. Jednak tak wcale nie musi być. Zakochanie rozkwita pragnieniem a miłość wolą.

Miłość ma w sobie niezliczone możliwości. Na zawsze pozostanie tajemnicą, obdarzającą nas zarówno uniesieniami, jak i cierpieniem. Jest w nas jednak coś tak odważnego, co pozwala nam odbyć podróż w jej labiryncie, niezależnie od tego, jak ryzykowna może się ona okazać.

Według dr Davida Richo, terapeuty do spraw rodzinnych i małżeńskich, który łączy poglądy Junga, psychologii transpersonalnej oraz duchowości, czułość jest jednym z pięciu aspektów miłości. Każdy z nas inaczej doświadcza miłości, ale większość z nas jest zgodna co do tego, że czujemy się kochani, kiedy ktoś obdarza nas uwagą, akceptacją, uznaniem, czułością i kiedy uwzględnia naszą wolność, aby żyć zgodnie z indywidualnymi potrzebami i pragnieniami. Tych pięć aspektów miłości towarzyszy nam przez całe życie pod różnymi postaciami. Są one darowane nam w dzieciństwie, a następnie obdarowujemy nimi bliskich. Dawanie i przyjmowanie miłości to nasza główna potrzeba. Uczymy się tego, co oznacza miłość, kiedy pierwszy raz ją czujemy. Jest ona wtedy wpisywana w każdą komórkę naszego ciała, a kolejna miłość, która odwiedzi nas w przyszłości, może być tylko powtórzeniem tego pierwotnego doświadczenia. Sposób, w jaki byliśmy kochani jest tym, czego poszukujemy w dorosłym życiu. Większość z nas doświadczyła w dzieciństwie mieszanki miłości i odrzucenia, zaspokojenia i tęsknoty, akceptacji i negacji. Dobrze zdawać sobie sprawę jakie wydarzenia z przeszłości wpływają na nasze zachowania teraz w intymnych kontaktach z partnerem. Doświadczenie bycia niekochaną może utwierdzać nas w przekonaniu, że nie zasługujemy na czułą miłość. Przeciwieństwem czułości jest porzucenie i dystansowanie się. Pełnię czułości otrzymujemy, kiedy ktoś często przy nas jest i obdarza nas szczerą sympatią, wyrażaną zarówno słowami, jak i fizycznie. Wszyscy odczuwamy potrzebę bycia przytulanymi bez względu na wiek. Zawsze szukamy ukojenia tego, co być może było błędne lub nieobecne w naszym wcześniejszym życiu. Kiedy ktoś nas kocha, troszczy się o nas i szanuje. Ciało takiej osoby staje się źródłem naprawy tego, co zostało zlekceważone w naszej przeszłości. Oto kilka cech intymnego momentu: ciepło, bliskość fizyczna, dotyk pełen szacunku, kontakt wzrokowy, bezwarunkowa obecność nieposiadająca ukrytych celów, wrażliwość, otwartość, szczerość, uczucie relaksu, radość, wolność od napięć lub wymagań, pełna dostępność, przebywanie razem bez zmuszania się do tego, bez planowania, niezwracanie uwagi na czas i plan zajęć, poczucie że ktoś chce być właśnie tutaj i nigdzie indziej. Wszystko w takiej chwili jest „nieoficjalne”. Jedną z form czułości jest także współczucie, kiedy umiemy odpowiedzieć miłością na czyjeś cierpienie. Jesteśmy gotowi do przeżycia go razem z partnerem. Empatia to znak miłości, okazywana jako troskliwość i ciepło. Kochamy mężczyznę takim, jaki on jest i same czujemy się w pełni przez niego akceptowane.

Nasze zranienia z dzieciństwa, kiedy brakowało nam czułości rodziców, powodują że rządzi nami lęk, że ktoś obdarzy nas bliskością a potem ją zabierze. Chcemy być pewne, że partner jest godny naszego zaufania, a to zawsze jest spekulacją. Jednak jeśli tylko uda nam się wyjść poza hamujący nas strach i otworzyć się na dotyk, uścisk pełen troski, przyciśnięcie do piersi lub wzajemne objęcie się ramionami, poczujemy się kochane. Niezależnie od tego z jakim bagażem emocjonalnym wyniesionym z dzieciństwa idziemy przez życie, możemy doświadczyć spełnienia w miłości. Potrzeba nam jednak uświadomić sobie jakie przeżycia z przeszłości wpływają na naszą teraźniejszość, by już ich nie powtarzać. Gdy to zrobimy, możemy wreszcie doświadczyć czułości. Wystarczy tylko nauczyć się jak o nią poprosić. Partner nie umie czytać w naszych myślach, same musimy mu powiedzieć co dla nas oznacza miłość i jakiej jej formy pragniemy. Same też powinniśmy się nauczyć jak go kochać. Bo miłość nie jest uczuciem sentymentalnym, lecz świadomym wyborem dawania i brania na wiele wyjątkowych sposobów.

Ćwiczenie:

Przywołaj wspomnienia dotyczące uczucia miłości, jakiej doświadczyłaś ze strony rodziców i zauważ wszystkie powiązania ze swoimi „dorosłymi” związkami. Następnie odpowiedz na następujące pytania (możesz zrobić to w formie pisemnej).

  • Czym jest dla mnie miłość?
  • Kim była pierwsza osoba w moim życiu, która sprawiła że poczułam się kochana?
  • Kto sprawia, że czuję się kochany?
  • Czy odpowiednio mu za to podziękowałam?
  • Czy jestem w stanie wytłumaczyć mojemu partnerowi czym jest dla mnie miłość?
  • Czy również on jest w stanie to zrobić?
  • Co zrobię z tą informacją?
  • Jakich cech intymności doświadczam w swoim związku?
  • Czego tam brakuje?
  • Kiedy momenty bliskości zdarzają się mnie, a kiedy mojemu partnerowi?

Podziel się tym, co odkryłaś, z partnerem. Zapytaj go czym dla niego jest czułość. Podczas rozmowy nie osądzajcie się ani nie krytykujcie.