Wystarczy mocno chcieć

Północ

I co ja robię tu, no co ja tutaj robię?

Jak w tej piosence. Pracuję, martwię się – nie o dziecko bynajmniej, jest zadowolone na wycieczce. Ten ruch dookoła jest takim generatorem chaosu. Że niby coś się dzieje, a w rzeczywistości nie jest tak jak powinno. Walka o obrót, rok w rok to samo. Branża budowlana ma spadki i wzrosty, wiadomo ludzie zawsze będą się budować, pozostaje tylko kwestia skali. Ilu na to stać? Na jakim poziomie? Jak bardzo muszą się zadłużyć? Jaką mają pewność, że nie stracą pracy? Jestem na bazarku i słyszę jak dobrze ubrany pan tłumaczy żonie, że ”Kochanie, to jest ciężki rok…”. Benzyna poszła do góry od listopada prawie o 40% do góry, gaz, prąd, woda, zus +5%. Pensja, którą pracownik dostaje na rękę w rzeczywistości jest dla pracodawcy o ca. 70% większa. Zatory płatnicze dobijają branżę również. Rozwiązanie jest tak proste: Vat można by odliczyć dopiero gdy się za fakturę zapłaci.

To wszystko jest dołujące, demotywujące, deprymujące, denerwujące i co kto jeszcze chce. Przymiotniki można mnożyć, nie zmienią one sytuacji.

Kręcimy się dookoła własnego ogona stwarzając pozory.

Czas, czas, czas...

Od dawna wiedziałam, że w sobotę jest Noc Muzeów w Warszawie i w innych miastach, ale nie skojarzyłam do ostatniej chwili, że na ten sam dzień Qba zaprosił do domu kolegów z okazji swoich urodzin. Rano mają korepetycje, potem Qba taniec, a później jego goście do 21. Z jednej strony mieliśmy z mężem chęć pojechać, ale program przeładowany do granic możliwości, naprawdę nie wiadomo co wybrać. Poza tym ponoć były koszmarne tłumy. To nie dla mnie, nie znoszę ścisku, gdzie ludzie kręcą się jak koty za własnym ogonem. Wszędzie kolejki. Wybrałam dobrą książkę, pingpong ze starszym synem, spacer z psami.

Czasem się zastanawiam, jak to jest, że człowiek ciągle się uczy i to tak często na własnych błędach. Zdarza się, że dostrzega, że coś było błędem dopiero po latach, a długo tkwi w przekonaniu o własnej racji. Nie uogólniam, bo tak naprawdę myślę o sobie. Ileż to po drodze zmarnowanych szans, zaniedbanych przyjaźni. Wydaje się, że biorę co mi los przynosi, ale ile razy nieświadomie odrzucam coś co dla mnie jest lub byłoby dobre? Mimo wszystko nie dryfuję z prądem, wiem co mam robić tu i teraz, choć czasem gubi mi się cel. I jest mi tak smutno na myśl, że chłopcy rosną tak szybko i wkrótce pójdą własną drogą. Co mi po tym wolnym czasie, który nastanie jak wyfruną? Martwię się na zapas, wiem, nie ma to sensu. Rzadko to robię, ale dziś mam jakiś płaczliwy nastrój. Może to nadchodzi okres. A może to, że Bartek jutro wyjeżdża na 5 dni i denerwuję się, czy dojadą i wrócą bezpiecznie? Czy opieka będzie zapewniona? Na wszelki wypadek poinformowałam go, że jakby co, to do Wiednia i Pragi ma blisko wujek Rysiek, a w Budapeszcie mieszka Asia. Oczywiście jestem przekonana że to na wyrost, ale co ja poradzę, że moja wyobraźnia podsuwa mi zawsze pięć scenariuszy jednej sprawy?

Jutro o 5 rano zbiórka pod szkołą, mam nadzieję, że policja przyjedzie sprawdzić autokar i kierowców. Ale żeby nie było niespodzianki, zadzwonię dziś na komisariat i zapytam.

Przed nami piękny słoneczny dzień, pora się ogarniać i pojechać zobaczyć atrakcje stolicy, ponoć nad Wisłą jest dziś co robić.

Czas mi się nie składa ostatnio jak należy. Po prostu za dużo robię sama.

W biegu....

Dziś w radio słyszałam, że ponoć Polacy żyją w notorycznym pośpiechu, zwalniają dopiero po 60-tce. Statystykom towarzyszył gorzki żart, że i to się wkrótce w naszym kraju zmieni.

Jest środa, marzę już o sobocie. I żeby było słońce.

W poniedziałek Bati wyjeżdża na 5 dni na wycieczkę szkolną: Praga-Wiedeń-Budapeszt. Straszny maraton, kupiłam mu już zapas batonów energetycznych i ciasteczek maślanych. Kiedyś byłam na podobnej wycieczce – tyle że śladami Adama Mickiewicza, Ukraina i Litwa, nic prawie nie jadłam poza paluszkami, które gdzieś ze sobą miałam. Wróciłam głodna że hej, ale wyjazd pamiętam do dziś. Mam nawet zdjęcia, czarno-białe, które sama wywoływałam w ciemni.

Z jednej strony to były wspaniałe czasy młodości  i wolności, z drugiej strony takiej huśtawki emocji jaką wtedy sobie fundowałam, nie chciałabym nigdy więcej. Kocha, nie kocha, chcę, nie chcę. Co ja tu robię? Czy skoro chodzę do katolickiej szkoły to muszę zostać zakonnicą? Kłótnie z księdzem na religii, że skoro istnieje słowo NIC, to znaczy że NIC istnieje, to nie jest nic:). A ja i tak byłam grzeczna i poukładana, ponoć. Z pewnością każdy przez to przechodzi na własny sposób, ale ciesze się, że za mną te dylematy.

W piątek wieczorem na Nowym Świecie przed Subwayem, dosiedliśmy się do młodego chłopaka, 19-20 lat, który palił papierosa i rozmawiał przez komórkę. Ale gestem zapytał, czy palenie mi nie przeszkadza. Nie. Jak skończył rozmawiać przeprosił. No i zagadał: ”ja Państwa bardzo przepraszam, nie mam komu tego powiedzieć, bo mnie moi koledzy nie rozumieją. Ale wiecie, jak to jest że juwenalia są za darmo? Jakby były po 5 zł to połowy tego tłumu by tutaj nie było. A tak nawet się dostać nie mogę. …. Jak kiedyś będę miał pieniądze, to na pewno zrobię coś fajnego…. A znacie Fisza? Ma tu koncert, taki pieśniarz, no ale w Państwa wieku możecie nie wiedzieć tego” Brwi podjechały mi do góry, ale się uśmiechnęłam. Pytam, jak to możliwe, że jest tu koncert Fisha, a ja nic o tym nie wiem? A tu się okazuje, że FISH to młody Waglewski, a mój FISH to lider starego Marillionu i chłopak zupełnie nic o nim nie słyszał. A…..20 lat temu…..??!! No nie, nie znam.

To naprawdę była miła pogawędka, chłopak był szalenie kulturalny, obyty, rozmowny, wysławiał się bardzo prawidłowo. Tak mi synowie mogą wyrosnąć:)