Orzeł w kurniku

Dla tych, którzy nie polegli... Agatko :-)

Emigracja jest trudna.

Kilka dni temu rozmawiałam przez telefon z moją Przyjaciółką z Lipska, która już od ponad 20 lat mieszka poza granicami naszego kraju. W nowych warunkach aklimatyzowała się przez lat…12. Dzisiaj nie myśli juz o powrocie do Polski, mimo że z dumą mówi o sobie ciągle: jestem Polką. Mając za męża Niemca nie przyjęła nawet możliwości uzyskania obywatelstwa niemieckiego, ponieważ twierdzi, ze urodziła się w Polsce i Polką zostanie. Dumna to kobieta. I wspaniała. Kocham ją za wszystko. Za jej 2 metry wzrostu, za nos greczynki, urodę Rumunki, śmiałe spojrzenie i wrażliwą duszę. Prawdziwy przyjaciel to skarb….

Przyjaźń to piękna rzecz… Miłość to piękna rzecz. Patriotyzm, to rzadkość…. Często zyjemy w kraju oderwani od niego, bo zapętleni w zwitku problemów, od których w Polsce uciec się nie da. Tak cudnie byłoby życ w kraju, w swojej ojczyźnie i byc z niej dumnym…

Z wielkim smutkiem patrzę na polską politykę. Antyrodzinną, antyludzką. Zamydlanie oczu. Odciąganie uwagi od prawdziwych problemów.  Zastanawiam się, ile normalny człowiek musi znieść, zeby się obudził, zbuntował… Nigdy dotychczas nie obserwowałam takiego wyzysku człowieka przez człowieka, nawet w czasach komuny…. Współczesny wyzysk jest zawoalowany, ubrany w piękne słowa, puste spojrzenia, łudzący, że tak własnie ma być….

Boli mnie serce, kiedy czytam polską prasę. Oglądam polskie wiadomości. Nie przemawia do mnie nikt, ani nic, poza ludzką biedą, bezradnością, brakiem perspektyw młodych, obumierającą edukacją, umierającymi w cierpieniu. Polskie dzieci są chyba w najlepszej sytuacji, ponieważ niezaleznie od tego, że często same doświadczaja biedy, żyją w…. nieświadomości. Chociaż…., czy tylko dzieci?

Wszystko, co się dzieje, na co sobie pozwalamy lub nie, ma związek nie tylko z naszym intelektem, ale przede wszystkim z duchowością. Zagrożeniem dla Polski nie jest róznica zdań, ale zniewolenie umysłu. Zaćmienie…

Wszystkim nam potrzebna jest siła.

Nie pod postacią pana Tuska czy Kaczyńskiego lub kogokolwiek jeszcze innego, którzy mianowali siebie półbogami. Siła jest w nas.

Czytam własnie ”Dwie fale” (przewodnik duchowy emigranta) Marcina Lisaka OP. Przez jakiś czas żył on w Irlandii. Kiedy ostatnio jego książka trafiła w moje ręce zaczęłam się zastanawiac, gdzie teraz żyje ten człowiek? Prostota jego wypowiedzi i bezpośrednie dotykanie wielu problemów mogło wpędzić go do ciemnych lochów. Na szczęście, odkryłam, ze jest i pracuje w Rzymie. Czy pisze, co pisze, nie wiem.

Tymczasem, fragment:

”Jedni wstydza sie przyznać, że są z Polski, i mówia w dialekcie polisz-inglisz. Inni, bądź Ci sami, tęsknią jednak za Polska i uważają się za lepszych od wielu ludzi Zachodu. (…) Patriotyzm jest pojęciem sliskim, a jednocześnie ostra bronią w rękach polityków. Jako narzędzie politycznej kampanii doskonale posłużył braciom Kaczyńskim. Zbudowali swoja potęgę na historii Powstania Warszawskiego oraz na wezwaniu do rozliczania przeszłości. Polskość stała się sprawą twardej tożsamości i stawania okoniem w polityce międzynarodowej. (…) Z drugiej strony patriotyzm jest przewrotny i trudny do uchwycenia. Kluczy gdzies pomiędzy nacjonalizmem a internacjonalizmem. Czasami niewiele brakuje, aby za patriotę uznac ksenofoba, który atakuje wszystko, co inne i obce. Nacjonalista będzie wywyższał swój naród, usprawiedliwiał jego wady, hołubił zalety. Obcy staną się zagrożeniem dla tozsamości.  (…) czasami patriotyzm jest więc przykrywką dla nacjonalizmu, kamieniem w rękach wszech-czy uberpolaków.  Kiedy indziej (patriotyzm) staje sie slowem niewygodnym, niemodnym,  wstydliwym. Przeciez tylko mieszkańcy ciemnogrodu moga mówić dobrze o ojczyźnie, o bliskich stronach, dbac o państwo narodowe. (…) Dobrze, kiedy politycy rozumieją, ze kompromis nie jest porażką, ale sukcesem. Wolność, swoboda działania, jakie niesie liberalizm, nie muszą zwalczać poczucia wspólnoty, którą daje naród, czy stosunek do niego nazywany patriotyzmem…”

Na dobranoc

”Życie jest komedią dla tych, którzy myślą i tragedią dla tych, co czują…”

 (H. Walpole)

Zerkam na księżyc, który jest dzisiaj trójwymiarowy, tak jasny, tak daleki i tak bliski jednocześnie…

Często tak wiele rzeczy wydaje się, że jest po prostu w zasiegu naszej ręki. Tymczasem…  mijają lata i okazuje się, że w kierunku realizacji naszych celów przeszliśmy zaledwie o jeden krok do przodu. Szczęściem jest – jeśli w ogóle – do przodu… Czas pędzi szybko, ale my w nim poruszamy się zazwyczaj w zwolnionym tempie… W rytmie uczuć.

Pozdrawiam wszystkich czujących. Dobrej nocy i księżycowych snów.

Kolejne przecieranie luster...

Kiedy już czytam, to czytam… Kiedy śpię, to śpię… Kiedy kocham, to bez granic… Kiedy czuję w sercu radość, to wypatruję końca….

Dla tych, którzy czytają  :

Różewicz Tadeusz * * * [na drodze]

na drodze
mojego życia
która była prosta
a czasem
ginęła za zakrętem
historii
były zawirowania

na drodze życia
którą szedłem
leciałem
kulałem
gubiąc po drodze
prawdę
której szukałem
w miejscach ciemnych

czasem na tej drodze
spotykałem
dzieci moich przyjaciół
moje dzieci

widziałem jak uczą się chodzić
słyszałem jak uczą się mówić

w ich oczach były pytania

tajemnicze dzieci
z obrazów
Wojtkiewicza
ukryte po kątach
słuchały naszych rozmów
o poezji malarstwie muzyce
czasem piszczały
uśmiechały się milczały

tajemnicze dzieci
z obrazów Makowskiego
płaskie pajacyki
z przyprawionymi
czerwonymi nosami
z gilem u nosa
uśmiechały się
traciliśmy pewność siebie
(„no i czemu się tak patrzysz?”)

byliśmy bardzo zajęci
i nagle
zobaczyliśmy że nasze dzieci
mają dzieci
że mają
klęski i sukcesy
że siwieją
pytają nas
„no i czemu tak się patrzysz?”
a my milczymy
kryjemy się po kątach