Kobieta na motocyklu. Blog Ani Jackowskiej

Mói mistrz z numerem 451

Jest wielka! Ta w niebieskiej koszulce z numerem 451. Na starcie stanęłyśmy obok siebie. Kilka razy sprawdzałyśmy czy mamy dobrze zawiązane sznurówki. Rodzinna obsesja:) – Muszę biec szybko, bo podoba mi się ta biała Vespa za pierwsze miejsce – powiedział spokojnie mój numer 451. Vespa nam odjechała, ale czekały na nas puchary przygotowane przez ”najfajniejszego”:) Gdy widziałam jak moja 451 dobiega na metę z super czasem, pomyślałam, że jest naprawdę mistrzem. Fajnie jest biec z mamą!

Płoty na klatce schodowej

Wczoraj wieczorem miałam rower. Mój ulubiony. Dla mnie idealny. Gdy się obudziłam roweru nie było. Nie mogłam uwierzyć w puste miejsce na klatce. Przez dwie godziny wpatrywaliśmy się w zapisy kamer. Nikt nie wchodził, nie wychodził. Roweru nie ma. Myślałam że ze złości zwymiotuję. I z bezsilności. Po trzech godzinach rower się znalazł. Stał piętro niżej. Takie nieraz panują zwyczaje międzyludzkie czy miedzysąsiedzkie. Płoty jak stały, tak stoją. Niewidoczne. Nawet na przeszklonych klatkach schodowych. Dobrze, że dziś wieczorem znowu mam swój rower. Ale płot stoi nadal.

Samotnie przez Bałkany

Są rzeczy ważne. Są rzeczy, na których zupełnie mi nie zależy. Czasem zdarzają się takie, na których mi nie zależy, bo na nie nie czekam. Ale kiedy się przytrafiają, stają się ważne. ”Samotnie przez Bałkany” zostało wyróżnione. Zacne wyróżnienie w kategorii Książka roku. Cieszę się, bo to dla mnie ważna książka. Najważniejsza. Z tych co już napisane i z tych co jeszcze przede mną. Pełna tęsknoty  za bliską osobą, przeplatana rozmowami z nią.  Chociaż  właściwie to był  mój monolog. Wykrzyczany w środku, zapisany na kartce. W tle ponad 70 dni bałkańskiej samotności. Bałkańskich kolorów, radości ale i łez.  Dziękuję tym, którzy czytając Samotnie, usłyszeli ten mój krzyk unoszący się nad 10.000 km przebytej drogi. Są rzeczy ważne.

Muzyka drogi

Bez muzyki, bo w drodze jedyną muzyką jest dźwięk drogi. Nudne? Przydługie?;) Na filmie kilka miut, w rzeczywistości całe dnie. Przenieście się tam i wyobraźcie sobie. Czy można poczuć się samotnym? Ja się poczułam. Ale poczułam też szczęście i nieopisany zachwyt światem. Przestrzenie i dystans. Szczególnie ważny ten wobec samego siebie.  Suche usta. Żeby chociaż kilka słów móc z kimś zamienić.
Argentyna. Ruta 40. Patagonia.

Czuję, że udało mi się w tej podróży dosięgnąć nieba. Mam wrażenie, że nawet nieco je podniosłam. Jest przyjemne w dotyku i takie miękkie. Ale sporo łez bezsilności popłynęło zanim tu dotarłam. Skoro jestem tak blisko, to może wskoczę na jakąś chmurę i trochę sobie odpocznę. Pobujam się. Może zasnę… A Air France powita mnie szampanem:)

To już ostatnia wspólna fotka:) Dołączam do rodzinnego albumu. Coś ta rodzina z każdym rokiem mi sie powiększa. GS wpłynął na białe przestrzenie Salina Grande. Tam gdzie sucho oczywiście, bo woda i sól to acido – pamiętam o przestrogach robotników pracujących na miejscu. Mam nadzieję, że taką ilością soli przywitają mnie pojutrze na Chopinie;) Ale to nadal nie koniec:)))

Takie cudo dostaliśmy w prezencie na koniec tej podróży. Salinas Grande. Należało nam się. GS przeciągnął mnie przez kręte ponad 4200mnp. Gdy zjeżdżaliśmy po drugiej stronie masywu, słońce było tak ostre, ze mrużyliśmy oczy. Po kilku kilometrach widok białych przestrzeni i odbijającego się w nich słońca kazał nam sie zatrzymać. I oczywiście wjechać w tę białość Po nocy spędzonej w pokoju 13 szczęśliwie dojechaliśmy do Buenos. Kibice drużyny Santa Fe jadący na mecz do Capital Federal, bili nam brawo… Okazało się, że Polska flaga którą mam na kurtce jest w barwach ich drużyny. Obiecałam, że ze względu na jedność kolorów będę trzymać za nich kciuki… Mi i GS-owi sie udało, mam nadzieję, że im tez… Ale to jeszcze nie koniec:)

Bycie kobietą to nieustanne podejmowanie decyzji;) Co założyć, w czym bardziej nam do twarzy… Nawet w podróży te dylamaty nie opuszczają;))) Która rękawiczka dzisiaj… co bardziej pasuje coyita czy llama… Po takich cudach czarne skórzane zrobiły się niewygodne;) Jedziemy dalej! W lamie!

Nadal nie potrafię oprzeć się pachnącym tortillom i empanadom. Z mięsem, z jajkiem, z kukurydzą. Ale te ostatnie tylko w piątek. – Wigilia. Tłumaczy mi Pani wyciągając z wiklinowego kosza małego pieroga. Powoli zaczynam orientować się w czyich koszach pierogi smakują lepiej. Tak na ja warszawskim bazarku pomidory. Po godzinie wracam po kolejną dokadkę. – Nie ma. Pokazuje na pusty kosz. Jak to nie ma… A wydawało mi się że kosze z empanadami są bez dna Tilcara, Humacuaca – miasteczka północnej Argentyny. I powoli zbliżam się do końca. Przepełniona jestem kolorami, bo kolory wąwozu Quebrada de Humacuca co chwila się zmieniają: żółty, pomarańczowy, ognista czerwień. I ludzie są kolorowi. Chociaż na widok aparatu te kolory tracą… ale szanuję to:) Na szczęście dzieci jak zwykle zadowolone

I znowu wszystko pomarańczowe. Balansowanie na krewędzi. Czy z przeciwka coś wyjedzie? – Uważaj na spadające kawałki skał – ostrzega mnie przed wjazdem w góry mężczyzna na stacji. Na szczęście nic nie spadło:) Przepraszam za brak weny ale mam stereo – dwie hiszpanki i argentynkę pakujące plecaki – urocze kobitki:) Ale nie słyszę swoich myśli:) Argentyna:)))) Lubię to !

Przechodzę obok. Zaglądam do środka przez oszkone drzwi. Stamtąd dochodzi muzyka. Sala w półmroku. Para w tańcu. Zastygam aby im nie przerwać. Aby nie zauważyli że patrzę. Zauważyli. Otwierają drzwi i zapraszają do środka. Młodziutka Silvanna czeka na swoją lekcję popijając pomarańczowe mate. – Lubisz? – Lubię. Jest słodkie. Para zaczyna kolejny taniec. I było Tango. I były Milonga. – Idź na plac. Tam dzisiaj też tańczą. Wracam do hostelu ale Tango na placu cały czas we mnie gra nie pozwalajac zasnąć. Wychodzę. I rzeczywiście grało. A pary w skupieniu oddawały się tańcu. – Nie tańczę, ale uwielbiam patrzeć jak tańczą – mówi do mnie siedząca obok kobieta. W przerwie, do krążącego wśród publicznosci kapelusza zebrani wrzucają po kilka pesos. Znowu muzyka. Można się zapatrzeć. W kolejnej przerwie losowanie. Moja 115 niestety nie wylosowana. Za to właściciel numeru 139 może już szykować się na niedzielną lekcję Tanga. Ale i tak wygrałam ten wieczór. I wygryłam tę podróż i to, że tutaj jestem. Salta.

Przerwa w podróży:) Fotki, wpisy, obowiązkowe sprawdzenie Infoclima i Ruta 0. Tego nauczyłam się od argentyńskich przedstawicieli handlowych. W hostelowych pokojach zwykle łóźek 6. GS gabarytami do pokoju nie pasuje, ale zawsze znajdzie się dla niego przytulny kąt. W końcu określenie ”common room” do czegoś zobowiązuje. Ktoś obok siedzi i czyta, ktoś śpi, a ja mogę sobie popracować:) 24 h na dobę razem!

Nie ważne że pod prąd. Ważne, że gęsięgo i środeczkiem. Idealnie po podwójnej ciągłej:) Tak ośla filozofia. W sumie całkiem niezła:))

Dojeżdżam do Santa Maria gdy młodzi chłopcy zbierają z pastwisk konie. Przydrożne puebla pełne ludzi. Małe motocykle sprawnie przeprawiają się przez wylane rzeki. My z GS-em mamy stracha. To znaczy ja mam. Zapach pieczonej tortilli przypomina że czas się zatrzymać.- To Twój koń? – pytam chłopca stojącego przy drodze. Ruchem głowy przytakuje. – Mieszkasz tutaj? – pokazuję na okolicę. Uśmiecha się i znowu kiwa głową.- Jak masz na imię” – zadaję ulubione pytanie argentyńskich dzieciaków. Wprawiam go tym w zakłopotanie. Po chwili podciąga rękaw i pokazuje mi przedramię z wytatułowanym imieniem. – Sebastian? Czytam na głos. Kiwa głową. I już rozumiem. Ale wszystkiego nie da się wytatuować. Jak pachnie trawa, jaki kolor miały dzisiaj góry, czy miał dobry dzień…Mam nadzieję, że ma wokół siebie ludzi, którym, na swój sposób, może o tym wszystkim ”opowiedzieć”…

Pamiętacie jak to brzmiało? ”Kaktus mi na GS-ie wyrośnie..”?:)) Czy coś takiego? Bo mi się już wszystko pomieszało:)))) Kaktusowe pola i wszystko czerwone. Prowincja La Rioja.

I jest tak jak mialo być… wzdłuż ośnieżonych szczytów Andów. Pięknych i zmiennych. I niech będzie tak dalej:)

Zakręcę się, zachwycę się

Argentyna… Nie ogarniam. Ulżę sobie tym mało pisarskim określeniem. Bo moja pisarskość straciła wenę. Z pustki Patagonii, wprost w hałaśliwą Mendozę. Chaos, hałas, muzyka. Policyjne motocykle eskortują autobusy kibiców. Argentyna-Columbia. Na lepszy sen, zamiast wina kupuję zatyczki do uszu. Na wszelki wypadek, gdyby sytuacja mnie przerosła:) Wieczorem na Plaza Indipendencia taniec. Facet z koszem kanapek, wita się z tym z tacą granity i ruszają do pracy. – 5 pesos! – słychać co kilka taktów poruszającej muzyki. Kawałek dalej, kibice okazują swoją radość z remisu 4:4. – Grają kiepsko, ale im kibicujemy – słyszę od śpiewających. Ruch, mnóstwo bodźców. Nie ogarniam. Ale postaram też się zakręcić. Tak jak tancerze w tym tańcu. I spojrzeć na to wszystko z zachwytem. Tak jak dzieci obserwujące ten szalony taniec.