Jeszcze nie wiem

Przyszła zima

Nie pojechałam jednak na zakupy. Doszłam do wniosku,ze nie potrzebuję niczego szczególnego; nie lubię nadmiaru rzeczy; zamiast tego upiekłam szarlotkę, o którą prosiło mnie moje dziecko; po południu spadł śnieg.napadało go wystarczająco, aby wieczorem wybrać się na sanki. Znowu cieszyłam się jak dziecko. Zawsze zachwyca mnie wszechobecna ,nieskażona biel świeżego puchu. Cichość, czystość-świat staje się piękniejszy . Psy też szczęśliwsze- hasały na dworze, o dzieciach nie wspomnę; to był fajny dzień…

Chciałabym ...

Chciałabym częściej tu zaglądać, ale podobnie jest z wieloma sprawami. Chciałabym , ale czas nie jest z gumy, nie da się go rozciągnąć. Po feriach nowy rozkład zajęć- nowy plan  w szkole i nowa organizacja zajęć. Po tygodniu spędzonym w górach trzeba powrócić do rzeczywistości i rozpocząć żmudne budowanie  codzienności. Mam nieodpartą ochotę wybrać się samej do galerii handlowej  pobuszować na ostatnich zimowych wyprzedażach.  Jutro miałysmy jechać z D. do ortodonty, ale jej opryszczka pokrzyżowała nam plany. Słyszę  gdzieś w głowie głos wewnętrznego krytyka- ” jak to- sama tak dla własnej przyjemności?jakie marnotrawstwo czasu- mogłabyś w tym czasie zrobić coś pożytecznego” Chyba to mój problem – nie umiem sprawiać sobie przyjemności, bo zawsze muszę robić coś dla innych- jak marionetka wyćwiczona przez wiele lat. Jeszcze nie jestem pewna , co zrobię, zobaczę jutro…

do Siego Roku...

Szkoda, że już po świętach. Minęły za szybko.Były miłe, ale dla mnie za krótkie. Nie zdążyłam dobrze się nimi nacieszyć, zanurzyć się w pogodnym świętowaniu.  Trudno jest być nam wszystkim razem przez kilka dni, z powodu czupurnych charakterów członków mojej rodziny. Ciagle dochodzi do spięć;  iskrzy … a ja nie mogę nic na to poradzić; przyglądam się z boku z bolącym sercem. Interwencje na nic się prawie zdadzą. To takie męczące. O ile byłoby mi łatwiej , gdybym miała u swego boku ciepłą, wrażliwą duszę. Rogaty ojciec, rogate dzieci- wrzący kocioł z emocjami. Nie pasuję do nich, a zarazem wiem ,ze jestem im potrzebna do studzenia tych emocji. Tylko nie wiem ,jak sama długo to wytrzymam. Na szczęście mam swój wewnętrzny świat, w którym dobrze się czuję. Moja obecność tutaj jest małą, ale ważną częścią tego świata. Jutro obowiązki dnia codziennego. Znowu muszę pomyśleć o przygotowaniu czegoś smacznego do jedzenia na Nowy Rok.  Więc znowu zakupy, gotowanie, pieczenie. W tym roku wybieram się na bal sylwestrowy.Trochę mi się nie chce , a trochę się cieszę. Od lat nie byłam na balu. Życzę wszystkim szczęśliwego Nowego Roku- dobrze przeżytego…

Kolejne święta. ..

Trudno mi uwierzyć,że minął już rok od zeszłych świąt.  To były białe święta.Tegoroczne deszczowe; z jesienną aurą w tle. Na to nie mamy wpływu. Mamy wpływ na aurę w nas samych. Magiczne dni jeszcze przed nami. Mamy jeszcze szansę przeżyć je świadomie, dobrze.Dużo ostatnio myślę o przemijaniu..Tak trudno być pokornym w życiu. Dziś zmroziła mnie wiadomość o nagłej śmierci pewnej młodej kobiety, która poprzedniej nocy osierociła ośmioro dzieci, z których żadne nie osiągnęło pełnoletności. Żle się czuła, ale nie miała czasu się leczyć, bo cały  poświęcała dzieciom. Jutro pogrzeb- w wigilię, do której pewnie przygowywała jeszcze potrawy, prezenty pod choinkę,których już nie wręczy.. Trudno ogarnąć myślami ten dramat.Dziś przypadło mi pełnić dyżur w mojej pracy. Dzięki temu nie stoję w kuchni, mam chwilę na refleksję. Musiałam zaplanować pracę i podzielić tak ,aby zdążyć. Ta cała logistyka jest bardzo istotna. Chyba przez ostatnie lata nauczyłam się tego wyważenia -między ilością a jakością.Na moim stole nie będzie 12 -tu potraw, tylko połowę mniej, ale za to własnoręcznie wykonanych -zespołowo przeze mnie, mamę i teściową. Nie znoszę wyrzucać jedzenia, więc przygotowuję tyle, ile jesteśmy w stanie zjeść. Na jutro zostanie nam smażenie ryb; mięs na kolejne 2 dni świąt; no i choinka jeszcze nie ubrana, stół nie nakryty. Mam nadzieję zdążyć przed 18.00. O ile w tym roku dosyć późno poczułam atmosferę tych świąt, to dziś znowu się cieszę, że nadchodzą. Świętujmy więc niespiesznie , prawdziwie; wykorzystajmy dobrze ten cudny czas ofiarując go naszym najbliższym.. Bądźmy po prostu dobrzy…

Może ktoś mi podpowie jak się wstawia tu zdjęcia- czy muszę je mieć w internecie, żeby tu wstawić,czy jest możliwe ze swojego folderu na pulpicie?

Znajda

Wczoraj byłyśmy” na kijkach”. To moja nowa pasja. Zachęciła mni moja nowa przyjaciółka. Jest coś niesamowitego w tworzacej się więzi. Tego naprawdę było mi trzeba- babskich pogawędek. Spacerowałyśmy więc wczoraj całkiem pokaźną kobiecą  grupką + moje dzieciaki na rowerach i oczywiście pies, który jest też miłośnikiem tych wypraw. Zapach lasu po deszczu, unoszace się mgły i nasze babskie gadanie- To jest to!!!Polecam wszystkim. Ciężko było się rozstać, wróciłam więc jakiś czas po dzieciach. Przed wejściem do domu na wycieraczce leżał piesek, a obok siedział mój synek- ” To jest  Burek, przybiegł za mną” Burek okazałsię Burką- szczekała na Norkę, która w odwecie skowyczała, szarpiąc się na smyczy. Myślałam,ze psinka naje się, napije i sobie pójdzie, ale widaćdzieci przypadły jej do gustu- z wzajemnością. Całą noc przespała w wypożyczonym po Soni legowisku, rano poszła grzecznie załatwić swoje potrzeby i wróciła z powrotem. Do tej pory nas  nie opuściła.  I cóż ja pocznę??Opieka nad psem jest długoterminowa- a co z wyjazdami-na narty jej raczej nie zabierzemy. Na razie Mati rezolutnie wydrukował  plakaty- powiesimy w sklepie i szpitalu ( przyszła spod szpitala), popytamy sąsiadów .Nasłuchamsię jutro od mamy- miłośniczki psów, że moja skrajna głupota i nieodpowiedzialność- kto zajmie się tymi psami??Jeden to obowiązek, a co dopiero dwa. Kiedy wzięliśmy Norkę- niespodziewanie ale świadomie- było to samo.Czy zawsze muszę bać się mamy? To tkwi we mnie, chociaż już mniej, już czasem próbuję wypowiedzieć swoje  zdanie,narażając się na jej surowy i nieprzebrany w słowach osąd..

Wakacyjnie

Kolejne wakacje!!uwielbiam ten czas, mimo,ze muszę pracować  większość wakacyjnych dni, a i praca u nas z racji wakacji intensywniejsza. Mimo to uwielbiam-letnie ciepłe dni, długie wieczory, bujność przyrody, zapachy, smaki … no i te wyjazdy dzieci, powroty, odwiedziny rodziny i u rodziny, spacery , przejażdżki i letnie marzenia.  Dużo jest tych powodów lubienia lata.

W tym roku przykra niespodzianka – zawał tesciowej, ciężka operacja. Silna kobieta!  mimo nękajacych chorób dźwiga się , rehabilituje, oby tak dalej. Mamy więc chwilowo 2 psy. Sonia chyba tęskni za swoją Panią, ale chyba nie jest jej źle w naszym obszernym domu i w towarzystwie Norki. Nasze wakacje sierpniowe stoją pod znakiem zapytania- czy i dokąd pojedziemy? co z teściową , psami? najchętniej wyjechałabym na wczasy agroturystyczne z możliwością jazdy konnej i innymi wiejskimi atrakcjami. Co poradzę,ze marzę o zyciu na wsi, w dużym domu, ze zwierzętami, w ciszy. G nie podziela raczej moich marzeń. Cóż…

Jutro jedziemy odwiedzić teściową. Może przy okazji krótka rundka po sklepach  meblowych i nie tylko. A wieczór w domu. Może uda mi się spędzić chwilę na tarasie…

wieczór

Cały mój wpis szlag trafił! Trudno.Chcialam zatrzymać tą miłą chwilę, która już minęła. Usiadłam w ciszy w pokoju córki, żeby odetchnąć po całym dniu i zajrzeć tu na chwileczkę. Dom cichy i ciemny. Dzieci spią,G w pracy- nie słychać telewizora, pogaszone światła, cicha muzyczka z magnetofonu. Rzadko mi się tak zdarza- zazwyczaj kładę się z najmłodszym – tak tylko na chwilkę i już nie jestem w stanie wygrzebać się z łóżka. A dziś mi się udało. Bylo miło, ale teraz muszę już kłaść się spać- dnia nie da się odłożyć na później-poranki są trudne-poranny wyścig z czasem- zdązyć wyjechać przed 8.00- szkoła, przedszkole, praca, potem obiad, domowa krzątanina- dzień jakich wiele i dzięki Bogu-wolę to-na świecie tyle nieszczęść- Japonia.Staram się być wdzięczna za swoje zwykle życie, choć czasem nie wychodzi, ale kazdego dnia jest szansa zacząć na nowo-  przezyć każdy dzień świadomie i dobrze. Jutro też spróbuję..