Candance'owanie dźwiękiem.

Nie mam czasu na nic. Powinnam teraz nie mieć czasu. A jak mam chwilę- dla siebie i swoich myśli- wydaje mi się, że to marnowanie czasu…
A tak bardzo chciałabym się zatrzymać, choć na chwilę.

Ale póki co- studiowanie…

Heur, dziękuję za linka. Słucham teraz Ali i próbuję wykrzesać z siebie pokłady siły, jakie- mam nadzieję- w sobie mam.

Może kiedyś wrócę.

Nie- obecność.

Wczoraj

… był miły dzień. Spotkałam Panią Od Ulotek- znów na powitanie nazwała mnie swoim Słoneczkiem; spytałam, gdzie się podziewała tyle czasu, czemu ją dopiero teraz spotkałam, zapewniłam ją też, że jak tylko ją zobaczę, przystanę, by porozmawiać. Uśmiechnęła się i powiedziała, że będzie jej bardzo miło, na odchodne usłyszałam jak zwykle ‘Do zobaczenia, Słoneczko, taka śliczna z ciebie dziewczyna!’.

Dziś

… był miły dzień, pogawędziłam sobie z Puchatkiem przy bibliotecznej ladzie, Diva dała mi znów kilka wskazówek, ktoś nieznacznie mnie zdenerwował- ale co tam!, jednak… Jakoś tak znów zanika moja obecność pośród ludzi. Znowu się wycofuję. I tylko marzę, by wyskoczyć ze swojego życia i stać się kimś innym…

Tylko

… jeden Promyk Słońca ze starego świata mogłabym sobie zostawić…
***
Anko, Heur- wpadajcie! Tylko może tę śnieżycę lepiej przeczekać?

Baaaaardzo zimowo- z Krakowa,
M.

Ach, miły to był poniedziałek...

Zaspałam, jasne.
Kończąc poprzedni dzień o czwartej nad ranem, nie ma możliwości, bym wstała o godzinie piątej, nawet jeśli budzik zadzwoni. Zadzwonił, usłyszałam tylko swoje ciche ’Zaraz…’, po czym zerknęłam na zegarek i zorientowałam się, że jest ósma.
Na szczęście pan taksówkarz był szybki. Przynajmniej raz nie targałam się tramwajem. Burżujstwo.

Potem było gorzej.
Moja Była Druga Połowa kolejny raz mnie chyba zdołowała. A może słusznie? Bo właśnie nic się nie zmienia. Może każdego dnia należy mi się za to ochrzan?
”Nie czuję się…”
Tak, w którymś momencie trzeba powiedzieć ’nie’ temu ’nie!’. Nie odeszłam… Nie. Odeszłam. A co! Chociaż ona to zrobiła wcześniej…
Tak, wyprawa do biblioteki w środku zimowej śnieżycy.

A później? Noc, noc, noc… I zrobiło się już naprawdę późno.

Zapadłam się.

Dobranoc.

Kwintesencja całokrztałtu przeszłości.

Świat nie stoi w miejscu, wszystko się zmienia. To ja się nie zmieniam. Nie uczę się na błędach. Nie wyciągam wniosków. A myślałam, że jest na odwrót. Ja zmieniam tylko otoczenie wokół mnie, nie samą siebie.

Ostatnio zwykłą czarną herbatę bez cukru zamieniłam na herbatę z melisą i pomarańczą plus dwie łyżeczki.

A teraz pracuję.

Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,

choć nie wołają dawno mnie już,
to na wieszaku w przedpokoju
wisi pomięty mój kapelusz.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę, kiedy warto,
zna mnie przydrożny czarny kot,
gram wciąż ta sama zgrana karta,
jak smutny wariat albo łotr.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,
choć chcecie swój wyrazić zal,
choć wyciągacie kromkę chleba,
nie pora wracać już na bal.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę i noc nie śpi,
choć szum nadziei dawno zasnął
i pociemniałe z niekochania
przecudne oczy moje gasną.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

***

Nie odeszłam i nie odejdę. A dziś już zima w całej okazałości i choć nie chciałam śniegu- dalej nie chcę, to jednak pojawiła się jakaś nadziejka wielkości najdrobniejszej śnieżynki. Nadzieja we mnie. Bo przecież od siebie mam zacząć.

Smak malin- smak szminki. I Nicholas- ach, te jego wielkie oczy… I przeszłość, która powoli zostaje za mną.

Dobranoc.

Ostatnio, częściej niż zwykle poruszam temat samotności. Głównie pod wpływem subiektywnych, bardzo silnych odczuć. Być może bloga traktuję jako jakiś element mojego oczyszczania dysku twardego? Moje depresyjne wpisy ewidentnie pokazują, że coś jest nie tak. A co gorsza, mając problem, nie przegadam go sama z sobą, a obciążam nim innych w moim otoczeniu, bo się trzeba jakoś wygadać…

Dziś mówię „nie”! Lepiej jest wygadać się komuś, kto ma taki specjalny zawód. Ludzie przecież nie muszą wszystkiego wiedzieć. O!
A ja muszę wreszcie poznać siebie.

Teraz inna kwestia- Dotarła do mnie jeszcze jedna ważna rzecz. Ktoś tu ostatnio pisał o tym, że ma przyjaciółkę, która gada, gada, wygadać się nie może, końca żalów nie widać. I nie zwraca uwagi na to, że być może druga strona także tego potrzebuje. Teraz właśnie widzę wyraźnie, że być z kimś w przyjaźni nie znaczy móc mu się wygadać i traktować te rozmowy, jak terapię; chodzi o to, by właśnie słuchać się nawzajem, być dla siebie nawzajem dobrym oparciem, nie obciążać drugiej strony, wyczuć moment, kiedy druga strona też chce nam coś powiedzieć. Ja jestem tą stroną gadającą. I jest mi z tym źle, bo chciałabym być oparciem. Choć wiem, że Moja Była Druga Połowa nie potrzebuje mnie na wygadanie się. Przynajmniej nie teraz.

Myślę o tym, jak wiele dało mi już bycie tutaj. Wasze wpisy są tak niesamowicie mądre i pomocne. Ach, jak dobrze by kiedyś było być tą stroną pomocną…