Candance'owanie dźwiękiem.

Nie mam czasu na nic. Powinnam teraz nie mieć czasu. A jak mam chwilę- dla siebie i swoich myśli- wydaje mi się, że to marnowanie czasu…
A tak bardzo chciałabym się zatrzymać, choć na chwilę.

Ale póki co- studiowanie…

Heur, dziękuję za linka. Słucham teraz Ali i próbuję wykrzesać z siebie pokłady siły, jakie- mam nadzieję- w sobie mam.

Może kiedyś wrócę.

Nie- obecność.

Wczoraj

… był miły dzień. Spotkałam Panią Od Ulotek- znów na powitanie nazwała mnie swoim Słoneczkiem; spytałam, gdzie się podziewała tyle czasu, czemu ją dopiero teraz spotkałam, zapewniłam ją też, że jak tylko ją zobaczę, przystanę, by porozmawiać. Uśmiechnęła się i powiedziała, że będzie jej bardzo miło, na odchodne usłyszałam jak zwykle ‘Do zobaczenia, Słoneczko, taka śliczna z ciebie dziewczyna!’.

Dziś

… był miły dzień, pogawędziłam sobie z Puchatkiem przy bibliotecznej ladzie, Diva dała mi znów kilka wskazówek, ktoś nieznacznie mnie zdenerwował- ale co tam!, jednak… Jakoś tak znów zanika moja obecność pośród ludzi. Znowu się wycofuję. I tylko marzę, by wyskoczyć ze swojego życia i stać się kimś innym…

Tylko

… jeden Promyk Słońca ze starego świata mogłabym sobie zostawić…
***
Anko, Heur- wpadajcie! Tylko może tę śnieżycę lepiej przeczekać?

Baaaaardzo zimowo- z Krakowa,
M.

Ach, miły to był poniedziałek...

Zaspałam, jasne.
Kończąc poprzedni dzień o czwartej nad ranem, nie ma możliwości, bym wstała o godzinie piątej, nawet jeśli budzik zadzwoni. Zadzwonił, usłyszałam tylko swoje ciche ’Zaraz…’, po czym zerknęłam na zegarek i zorientowałam się, że jest ósma.
Na szczęście pan taksówkarz był szybki. Przynajmniej raz nie targałam się tramwajem. Burżujstwo.

Potem było gorzej.
Moja Była Druga Połowa kolejny raz mnie chyba zdołowała. A może słusznie? Bo właśnie nic się nie zmienia. Może każdego dnia należy mi się za to ochrzan?
”Nie czuję się…”
Tak, w którymś momencie trzeba powiedzieć ’nie’ temu ’nie!’. Nie odeszłam… Nie. Odeszłam. A co! Chociaż ona to zrobiła wcześniej…
Tak, wyprawa do biblioteki w środku zimowej śnieżycy.

A później? Noc, noc, noc… I zrobiło się już naprawdę późno.

Zapadłam się.

Dobranoc.

Kwintesencja całokrztałtu przeszłości.

Świat nie stoi w miejscu, wszystko się zmienia. To ja się nie zmieniam. Nie uczę się na błędach. Nie wyciągam wniosków. A myślałam, że jest na odwrót. Ja zmieniam tylko otoczenie wokół mnie, nie samą siebie.

Ostatnio zwykłą czarną herbatę bez cukru zamieniłam na herbatę z melisą i pomarańczą plus dwie łyżeczki.

A teraz pracuję.

Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,

choć nie wołają dawno mnie już,
to na wieszaku w przedpokoju
wisi pomięty mój kapelusz.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę, kiedy warto,
zna mnie przydrożny czarny kot,
gram wciąż ta sama zgrana karta,
jak smutny wariat albo łotr.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,
choć chcecie swój wyrazić zal,
choć wyciągacie kromkę chleba,
nie pora wracać już na bal.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę i noc nie śpi,
choć szum nadziei dawno zasnął
i pociemniałe z niekochania
przecudne oczy moje gasną.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej:
że nie odchodzę, kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

***

Nie odeszłam i nie odejdę. A dziś już zima w całej okazałości i choć nie chciałam śniegu- dalej nie chcę, to jednak pojawiła się jakaś nadziejka wielkości najdrobniejszej śnieżynki. Nadzieja we mnie. Bo przecież od siebie mam zacząć.

Smak malin- smak szminki. I Nicholas- ach, te jego wielkie oczy… I przeszłość, która powoli zostaje za mną.

Dobranoc.

Ostatnio, częściej niż zwykle poruszam temat samotności. Głównie pod wpływem subiektywnych, bardzo silnych odczuć. Być może bloga traktuję jako jakiś element mojego oczyszczania dysku twardego? Moje depresyjne wpisy ewidentnie pokazują, że coś jest nie tak. A co gorsza, mając problem, nie przegadam go sama z sobą, a obciążam nim innych w moim otoczeniu, bo się trzeba jakoś wygadać…

Dziś mówię „nie”! Lepiej jest wygadać się komuś, kto ma taki specjalny zawód. Ludzie przecież nie muszą wszystkiego wiedzieć. O!
A ja muszę wreszcie poznać siebie.

Teraz inna kwestia- Dotarła do mnie jeszcze jedna ważna rzecz. Ktoś tu ostatnio pisał o tym, że ma przyjaciółkę, która gada, gada, wygadać się nie może, końca żalów nie widać. I nie zwraca uwagi na to, że być może druga strona także tego potrzebuje. Teraz właśnie widzę wyraźnie, że być z kimś w przyjaźni nie znaczy móc mu się wygadać i traktować te rozmowy, jak terapię; chodzi o to, by właśnie słuchać się nawzajem, być dla siebie nawzajem dobrym oparciem, nie obciążać drugiej strony, wyczuć moment, kiedy druga strona też chce nam coś powiedzieć. Ja jestem tą stroną gadającą. I jest mi z tym źle, bo chciałabym być oparciem. Choć wiem, że Moja Była Druga Połowa nie potrzebuje mnie na wygadanie się. Przynajmniej nie teraz.

Myślę o tym, jak wiele dało mi już bycie tutaj. Wasze wpisy są tak niesamowicie mądre i pomocne. Ach, jak dobrze by kiedyś było być tą stroną pomocną…

Brak sił na cokolwiek. Zdrowie mi się sypie. I nie tylko zdrowie. Ładny początek roku… choć ostatni wpis wcale tego nie zapowiadał.

9.01. 2012
”Zawalił mi się świat, i mam żal do siebie, że jadąc tramwajem czuję się idealnie.
Jadę tramwajem, jest mi idealnie i mam żal do siebie, że zawalił mi się świat.

A zaraz potem poczułam się przeraźliwie osamotniona… ”

Błysk w samotności!

I oto pojawiły się moje pierwsze postanowienia noworoczne:

1. Częściej budzić się o piątej pięć bądź szóstej sześć.
2. Znaleźć siebie w sobie i swoje pewne, stałe, własne miejsce we Wszechświecie.
3. Uregulować sprawy zdrowotne- żeby mi już wskaźnik żelaza nie skakał, jak szalony.
4. Niegwałtownie, a stanowczo przejść na wegetarianizm.
(…)

Czy będzie więcej postanowień? Czas pokaże. A tymczasem trzymajcie kciuki!

M.

Samotność... w sieci?

Przed chwilą właśnie wstałam, nie zdążyłam jeszcze zjeść śniadania. Czasem myślę, że takie chwile jak ta, kiedy siedzę w piżamie, z laptopem na kolanach i mam oczywiście rozczochrane włosy- są potrzebne. Nikt mnie nie budzi, nie każe się zbierać do wyjścia. Jedynym wyznacznikiem swojego czasu jestem ja sama…

„Bycie pojedyńczym” jest cool – odpowiedź

Wczoraj wieczorem, zanim uznałam, że wykonałam wszystkie zaplanowane zadania i „chcenia”, poszperałam sobie w blogowych archiwach i znalazłam tekst, który sporo mi uświadomił. Myślę, że znalazłam go w odpowiednim momencie, w odpowiednim czasie. Potrzebowałam takich słów, by rozważyć- Czy ja siebie lubię? Czy lubię z sobą spędzać czas? Czy moja samotność jest mi wrogiem, czy przyjacielem?

I jak dążyć do takiej samotności, kiedy ma się świadomość, że domownicy, którzy stracili rachubę czasu i nie zauważyli, że jestem już dużą dziewczynką- ciągle się o mnie upominają, ciągle wymagają ode mnie pielęgnowania nastoletnich nawyków, których chcę się pozbyć?

Nie lubię siebie. Jeszcze nie. Bo dopiero niedawno uświadomiłam sobie, że mam prawo, a nawet obowiązek lubić siebie. I swoją samotność także. Moja Była Druga Połowa powtarzała mi to dość często, i faktycznie było tak, że za naszych czasów zaczynałam siebie lubić. Po jakimś czasie jednak się to posypało. Ale teraz wiem, że nadszedł czas, by to zmienić. By dać do zrozumienia otoczeniu, że potrzebuję samotności.

„Nie ma już potrzeby potrzebować, nie ma potrzeby być potrzebnym.”

Heurystyczna_dziewczyno, pozdrawiam!

M.

Jak to jest...

… mieć mało czasu, mnóstwo spraw do uregulowania i niemożliwie dużo zaległości,  a nic z tym nie zrobić?
- Ja wiem.

Im więcej jest do zrobienia, im mniej czasu, tym bardziej nam się nie chce za to brać.
Bo…

***
Przepraszam, że nie przywitałam Was noworocznie, ale jakoś tak przepłynął mi czas i nawet nie zdążyłam się zorientować, a pierwszy tydzień Nowego Roku już minął…

M.

Taki przeuroczy...

… obrazek widziałam kilka dni demu…

Dwie staruszki trzymające się za ręce wychodziły z kościoła.

Aż się zatrzymałam na chwilę, by popatrzeć.

Po przerwie.

Właśnie kończę pracę, powoli zbieram się do wyjścia, ale chwilę temu stwierdziłam, że muszę się do Was odezwać. Wbrew pozorom, dużo wydarzyło się przez Święta.

Po pierwsze- rozmowy, i jeszcze raz rozmowy. I jeden SMS. Przez ten czas nie zwróciłam nawet uwagi, ile wydałam pieniędzy na doładowanie telefonu, by móc odbyć kilka rozmów, które miały chyba mnie zmienić, a jeśli nie mnie- całą, to przynajmniej część mnie.

Moja Była Druga Połowa jest totalnie poza zasięgiem mojego wzroku od kilku tygodni, co mnie niepomiernie niszczy, ale przynajmniej mogę do Niej zadzwonić, powiedzieć, że mi Jej brakuje. Na co nie zawsze odpowie. Albo stwierdzi0- ”Wiem”. Przez okres Świąt dzwoniłam do niej kilka razy, pytałam, jak się czuje, mówiła, że jest coraz lepiej. Rozmawiałyśmy też o wszystkim innym, o czym nie rozmawiałyśmy od dawna. I jakoś chyba wraca nasza dawna relacja. Czas pokaże.

Z Loczkiem i Niebieskooką też rozmawiałam; z Loczkiem kilka razy, Niebieskooką próbuję od jakiegoś czasu do siebie przekonać- ze zwykłej uprzejmości, bez podtekstu, ani wrednych zamiarów- zadzwoniłam do niej, spytałam, jak po  Świętach, czy wszystko poszło po jej myśli. I nawet dobrze nam się rozmawiało, a i nazwała mnie tak, jak chciałam. Tak, jak lubię.

Agnes. Moja kochana Agnes… Jak dobrze było ją zobaczyć i napić się w jej obecności wina. Jak dobrze było jej wysłuchać, jak opowiada o obsesji na punkcie pewnego pana, który już nie raz mógł być jej przedstawiony, a jednak tak się nie stało. Zaśmiewałyśmy się, jak wariatki, jednym uchem słuchając siebie, a drugim uchem- tanga Piazzolli- miękkich dźwięków wydobywających się z głośników wieży. To był bardzo też ”miękki” czas. Życie płynęło powoli, ja musiałam się jednak dostosować. Bo Święta, bo musisz połamać się z nami opłatkiem, bo chcemy, byś śpiewała z nami kolędy, chcemy, byś poszła z nami na Pasterkę… Pozwalałam czasowi płynąć.

A jednak czas zatrzymał się. Przy dwóch zdaniach z SMS’a, które niepostrzeżenie zniknęły, ale zdążyłam je zapamiętać i zapisać. I teraz spoglądam na tą wiadomość kątem oka. I cieszę się z niej, choć być może znowu źle odczytałam kontekst. Ale to nieważne. Najważniejsze jest to, od kogo ją dostałam.

***

Teraz chwila dla mnie, by pomyśleć nad tym, co się ostatnio wydarzyło. A do Was pytanie- kogo obecność w Święta cenicie najbardziej? Tych, którzy są z Wami na co dzień, czy może tych, którzy rzadko kiedy powtórnie zjawiają się w naszym życiu? Bo kiedyś taka myśl wpadła mi do głowy, że wolałabym spędzać święta z zupełnie kimś innym…

M.