Z tego co pani pisze  można wnioskować, że Anna Janko też może tak skończyć.Smutne.Jest to usilne tworzenie stereotypu na podstawie pięknej baśni.Być może przechodzenie w lustrze ma pani boleśnie opanowane.Można tkwić w metaforze mądrze i można głupio.Mam nadzieje, że los was, pisarek, obejdzie się z wami łagodnie.Widzę,że czuje się pani niespełniona.

A ponadto znów potwierdza się prawda,że widzi się to, co chce się zobaczyć.Tymczasem jak w baśni,rzeczywistość nie jest jedna,czasami tak zaskakująca, że zadziwia.Gdy nie patrzymy oczami stereotypu,widzimy ją pełniejszą.

Czytając pamiętniki czy biografie pisarek ma się wrażenie jakby Stwórca ulepij je z tej samej gliny, dał im podobny zestaw cech zmieniając w nich tylko odcienie (chroma – kolor, soma- ciało). Anię Janko przepraszam za nadużycie. Pisałam to głęboką, bezsenną nocą. Nad ranem uświadomiłam sobie zbieżność imion. Poranek nieco rozświetlił ten tekst. Ponury, chociaż wiele w nim prawdy. Myślę, że poczucie niespełnienia jest motorem tworzenia, chęcią udowodnienia czegoś. W moim przypadku to sposób na poprawienie samooceny, a wewnetrzny nauczyciel powtarza: mało, mało, mało! I stąd to cierpienie. Za oknem ulewa, chmury, podlewa się mój ogródek i to jest radość.

Pani Krystyno ,jest pani w porządku,po co się pani dołuje pierdołami,serio.Baśń to baśń,życie to drugie.Przecież nie zabiła pani nikogo,tylko siebie morduje na raty.Tak czy nie? to pani wie najlepiej. Niech się martwią pani Krystyno naprawdę winni.

Faktycznie, Pani Krystyno, ta narastajaca z kazdym rokiem melancholia L. M. Montgomery widoczna jest takze wyraznie w kolejnych, pozniejszych czesciach ”Ani”. Niektorym Autorom trudno odgraniczyc swoje zycie prywatne od tworczosci. Czasem to szkodzi dzielu, czasem pomaga… Ludzie z roznych powodow chwytaja za piora – dla czytelnikow wazny jest EFEKT. Swoja droga, czytajac biografie i pamietniki wielu znanych Pisarzy, czasem bywam zaskoczona faktem, ze ci piszacy zabawne, optymistyczne historie – czestokroc prywatnie byli/sa ludzmi smutnymi, cierpiacymi, borykajacymi sie z powaznymi problemami, a ci, piszacy z kolei o cudzym cierpieniu lub o wartosciach – okazywali/okazuja sie byc w rzeczywistosci egocentrykami, materialistami i hipokrytami. Mimo to – nadal chetnie czytam ich ksiazki i zawarta w nich PRAWDE, a biografie, dzienniki, traktuje jako odrebne – bardzo ciekawe i wartosciowe – historie LUDZI. Pani Krystyno, ”czasu nie da sie rozdwoic”, cos o tym wiem… Czasem trudno dokonac wyboru, czasem NIE MOZNA z czegos zrezygnowac. Dziekuje za ten Pani powyzszy wpis – bardzo piekny, szczery, madry. Pozdrawiam serdecznie!

Mnie podobała się Pani notatka. Mam podobne uczucia co do kobiet przechodzących na drugą stronę lustra. Ania z Zielonego Wzgórza wielokrotnie była dla mnie inspiracją Utożsamiałam się z nią, jej osobowością i z porywami wyobraźni, które czasami przekształcają rzeczywistość zewnętrzną i wewętrzną. Nie widzę w notatce  bezpośredniego odniesienia do Anny Janko, ani tworzenia stereotypu, a po prostu refleksje. Znam głos Perfekcji, do której nigdy się nie dojdzie, ale jest taka magnetyczna… Pisanie może wiele dawać, ale też dużo zabierać. Poświęca się mu uczucia, czasami do zupełnego zatracenia. Z drugiej strony -  prawda emocjonalna sprawia, że tekst zyskuje wielką siłę . Zgadzam się z Mary – liczy się efekt. Pani wpis pokazał mi też, że warto uważać i czerpać z tworzenia to, co dla nas pozytywne. Nie dać się mu zniszczyć.  Nie ma doskonałości, jest tylko dążenie do niej, czasami zgubne. Sądzę, że można czuć się „najlepszą” w swojej dziedzinie,  bo każdy człowiek jest dla mnie odrębną dziedziną. Każdy może korzystać z darów, które otrzymał.  Rozwijać pasję.  Jednocześnie – niepewność sprawia, że idziemy do przodu,  nie zatrzymujemy się. Nie umiem tworzyć reguł, to wszystko się przeplata   Pozdrawiam

Masz racje, Marto, dazenie do PERFEKCJI, czestokroc wyniszczajace, to cena, jaka placi sie za ROZWOJ. Pisarze to zazwyczaj ludzie wyjatkowo wrazliwi, stad ich duchowe pokrewienstwo, podobienstwa – pomimo roznic. Wazne, by nie przekroczyc tej cienkiej granicy, za ktora czai sie PRAWDZIWE NIEBEZPIECZENSTWO. Pozdrawiam!

Doczekałyśmy się.

Wspaniale Widziałam w zapowiedziach okładkę drugiej książki, zdaje się, że ma się pojawić latem

Wciąż czekam. Podobno obie w maju mają być.

Muszę przeczytać.Reklama ma to do siebie,że reklamuje.Czytałam takich wiele.Janko ufam.To jest literatura,więc na pewno strawna.Natomiast bzdur napuszonych słowami czytałam dużo.Te książki teraz przeceniają w księgarniach i są po 2 zł.To dobrze,że jest w tym kraju kilka pisarek ,które umieją pisać.Zaledwie kilka i w tym zdecydowanie Janko.Przynajmniej niektóre „specjalistki” od tandetnych romansideł zaczną może myśleć.Od tych stawów,domków i innych bzdetów.Buziaki dla Ani.ips może ta pseudoliteratura tyż potrzebna,w końcu Janko jest intelektualistką,czy ciężar takiej literatury jest do uniesienia dla np kobiecinki po podstawówce? nieoczytanej a rozmarzonej? Każdemu w/g potrzeb.