Przygody Codzienności.

365 dni.

To już prawie 365 dni minęło od mojej ostatniej wizyty tutaj.

Życie przepłynęło mi przez palce. Do teraz nie zdawałam sobie sprawy jak szybko płynie czas.

Powinnam stanąć przed lustrem.

Nie!

Nie chcę wiedzieć jakie piętno odcisnęło na mojej twarzy,

sercu,

sposobie odbierania rzeczywistości…

Kogo obchodzi mój zakrzywiony światopogląd.

Tak. Kocham go dalej. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi.

Zastanawiam się. Kiedy miłość staje się obsesją?

Tak. Jestem obsesyjnie zakochana.

Boję się. Szczęście zawsze mnie opuszcza w najmniej oczekiwanych momentach.

Skończę się bez niego.

Bez jego dotyku, czułości, troski, opiekuńczości, miłości.

Jestem uzależniona.

Przybyło.

jakby to powiedzieć, napisać, wyrazić. Kolejna wiosna więcej. Na stole 23 piękniutkie tulipany. To jeszcze nie jet wiek, którego należy się wstydzić. To jest wiek, którym należy się cieszyć. Zmarszczek mi nie przybyło, siwe włosy jeszcze się nie pojawiły. Jestem tylko bogatsza w doświadczenia, bardziej świadoma otaczającej mnie rzeczywistości, troszeczkę dojrzalsza i szczęśliwsza. Właściwie to chyba i ja mam prawo być szczęśliwa. Mogę o tym mówić całemu światu. Chyba nie muszę się już tego obawiać przed samą sobą. Niemożliwe żeby nieskrywane szczęście ściągało na mnie trudy, porażki i te wsztystkie inne, cholerne problemy! One też muszą się pojawiać w naszym życiu, abyśmy umieli docenić dobro, które nas dotyka. Tak. Już nie bedę się wstydzić, że jestem szczęśliwa.

Razem z nadejściem wyczekiwanej, nad wyraz niecierpliwie, wiosny obudziła się także z zimowego letargu moja lewa ósemka, tzw. ząb mądrości. Niech ją szlag trafi! Nie mogę jeść jak człowiek, bo strasznie boli! Nie mogę wyszczerzać zębów śmiejąc się, bo boli! Całować też się nie mogę, bo boli!  Uhhh.

Trudy i inne wyzwania.

Tak, ten ostatni piątkowy zapiernicz się opłacał. Może w końcu dojdzie kilka miłych słów o mnie do Prezesa? chociaż do Pawła. Już zapomniałam jakie to wspaniałe uczucie być docenioną i chwaloną. Wiecie, bo firma w której pracuję nie jest normalną. Nie jest nawet nienormalną. W zasadzie to nawet nie wiem jaki przymiotnik mógłby ją trafnie opisać. Mają jednego handlowca i już szukają dla niego dyrektora. Komedia. Powiedzcie czy to jest normalne żeby w firmie, w której pracuje około 15 osób (w sumie), siedem z nich miało tytuł dyrektora?! Niedługo owi przyjemniacy będą musieli zakasać rękawy i pobawić się w plebs. Literki przed nazwiskiem na wizytówce nie zobowiązują do niczego więcej poza nieustannym paleniem papierosów i zgarnianiem niezłej kasy. A mówią, że raj istniał tylko w Biblii.

Heh. Pierścionka jak nie było tak nie ma, ale mój Luby zdążył już upatrzeć sobie wymarzony dla niego samochód rodzinny. Właściwie to wymarzony dla nas. mam tylko nadzieję, że nie będzie chciał aż tylu potomków żeby wypełnić wszystkie miejsca.

A poza tym dobrze. Brakowało mi już słońca. Zdecydowanie. Uśmiech nie znika z mojej twarzy ani na chwilę.

No dobrze. Przyznaję, krzywiłam się dzisiaj do szyby autobusowej z nadzieją, że nikt inny nie jest w stanie dopatrzeć się mojej dezaprobaty. Przysiadła się do mnie otyła ponad umiar i jakąkolwiek normę kobieta. Śmierdziała. Obrzydliwa woń tygodniowego, rozpoczynającego proces fermentacji makaronu wypełniła moje nozdrza przyprawiając moją twarz o ten wspomniany wcześniej grymas. Obrzydliwości! Okaż łaskę!

Wolna sobota.

Troszeczkę sobie dzisiaj pojeździłam. To bylo bardzo przyjemne doświadczenie.

Widziałam jak wiosna nieśmiało próbowała zniszczyć parszywe plany zimy. Delikatne promienie wiosennego słońca ostrożnie muskały poszarzałe mury betonowych bunkrów, błotnistą glebę i pierwsze przebiśniegi.

Przez chwilę aż chciało się żyć!

No poza epizodem na rondzie. Skąd miałam wiedzieć, że się źle ustawiłam? i powinnam szybciej z niego zjechać?!?! A temu cymbałowi, który zaczą nerwowo ciskać dłonią w klakson należałaby się szybka lekcja kultury! Jestem początkującym kierowcą, więc mam prawo popełniać błędy,TAK?!?!?!

Reasumując dzień był udany.

ps. Mam nadzieję, że wszyscy będziemy doświadczać więcej takich dni.

Poniedziałek.

To był zdecydowanie intensywny dzień. Tyle obowiązków. Jeszcze gdybym nie była taka głodna.

W Warszawie będzie można skosztować niezwykle orientalych, oryginalnych potraw z psiego mięsa. Ciekawe czy uda im się zrobić coś lekkostrawnego z tego obrzydliwego kumdla, tej wścibskiej…..

Tej sympatycznej i niezwykle troskliwej sąsiadki z drugiego piętra, pełniącej z poczucia obowiązku oraz dogodnego widoku z okna osiedlowego stróża-donosiciela.

A może już niedługo będziemy mogli zaspokoić ciekawość naszych kubków smakowych pieczenią z mięsa hodowanych w tym celu ludzkich embrionów, oczywiście zabijanych w bardzo humanitarny, prawie bezbolesny sposób. Ciekawe, czy będą one mogły osiągnąć na tyle dojrzały wiek, by posiąść zdolność mowy. Określać swojego przyszłego mordercę mianem "Tata". Nie, na tyle im nie pozwolą, co najwyżej "Wujku".

..On..kolejna inwestycja w nasz dobytek..tworzony jakby za wczasu, ale pomocny w utwierdzaniu mnie "w poważnych zamiarach względem mojej osoby, wspólnej przyszłości i potomstwa". Chyba zaczyna emocjonalnie dojrzewać. W zasadzie od dłużeszgo czasu powtarza: "Tato, nie martw się, zaczynam się przyzwyczajać".

Życie nabiera sensu. Kolorów. I to wcale nie z powodu odwilży, przedwiośnia, wiosny i nastepnego w kolejności lata.

Uczczę ten dzień papierosem.

Niedziela.

…jeszcze ostani papieros. Trochę późno, żeby męczyć płuca tym paskudztwem, ale żeby spokojnie móc zamknąć oczy w oczekiwaniu na niespodzianki jutra przyda mi się odrobina relaksu, nostalgii, magii, samotności?…

Samotności mam pod dostatkiem.

Raczej wolałabym doświadczyć magii.

Tak, magia istnieje.

Ps. Kocham Cię.