Food&wood. Blog Doroty i Bogdana Biały

Bal karnawałowy POP \"KOSMOS\"

Wpadam na chwilkę dosłownie by pozdrowić wszystkich i donieść że odbył się bal karnawałowy studentów, sympatyków i psychoterapeutów Psychologii Zorientowanej na Proces… Tematyką tym razem był KOSMOS. Nie było mnie tam.., ale widziałam zdjęcia : ufoludki, gwiazdy, planety… Nieziemskie.. Pewnie było kosmicznie:)

Nie było mnie tam nie dlatego że nie lubię sie bawić, albo że zamarzł mi samochód..ale dlatego że dokonałam wyboru. Początek lutego to czas rodzinnych uroczystości: najpierw urodziny Franka, następnego dnia – moje. Chwila przerwy – i znów impreza-  imieniny.  Tak więc w sobotę i niedzielę dopiekaliśmy torcik czekoladowy dla Frania, pojawiło się też pieczyste z indyka no i oczywiście świeżutki Bogdanowy chleb. Nie, to nie była wielka kosmiczna impreza, ale taka mała imprezka, impreziątko nawet. Ale przyjemne. Jeżdziliśmy na łyżwach, wyciągneliśmy stare werandowe sofy z garażu i na nich, na lodowisku woziliśmy Franka. Siedział jak król i poganiał mnie – no szybciej! szybciej! Potem sam założył łyżwy i popychając leciutką (Ikeowską) sofę, uczył się jeżdzić na łyżwach. Na skraju lodowiska tata zapalił ognisko na blaszanym stojaku, wszyscy poijaliśmy kompot z suszu.

Ale jeśli życie pozwoli i pojawię się na kolejnych urodzinach – to kto wie czy nie połączę jakoś tych dwóch imprez- dwóch kosmosów, zaprzeczając udokumentowanej i powszechnej tezie że Wszechświat się rozszerza a galaktyki oddlają się od siebie. A może spotkam na kolejnym balu kogoś z Was? I Kosmos zapełni się życiem???

Odległe coraz bardziej światy...

Mam wrażenie że blog jest był i będzie dla nas przestrzenią dodatkową.Dodaną do naszego życia ponad rok temu, na samym początku elektronicznego Zwierciadła. I mimo starań i prób przełamania się pozostaje dla nas przestrzenią coraz bardziej obok naszego życia. Szkoła, praca, warszaty, Psychologia Procesu to przestrzenie w których jesteśmy zakorzenieni. Blog – to coś luksusowego, dodatkowy czas którego właściwie nie mamy. Stąd nasza coraz częstsza nieobecność tutaj.  My i  ten blog to coraz bardziej oddalające się planety w cyberwszechświecie.  Co nie znaczy że ludzie którzy tu krążą są dla nas nieważni albo obcy. Ale blog to coś co musi żyć – im więcej wpisów tym bardziej żywy. Sposób w jaki tutaj funkcjonujemy nie przyczynia się do większej żywotności – mierzonej klikalnością- bloga. Dlatego będzie nas jeszcze mniej, ponieważ dotarliśmy do miejsca w którym oddalający się wszechświat jakby przyspieszył. jeśli nasze konto nie zostanie usunięte będziemy się pojawiać by pozdrowić- przesłać kartkę z pozdrowieniami albo z jakąś informacją z innego- równoległego świata. Serdeczności dla wszystkich czytelników, szcególne wyrazy wdzięczności za wspólną podróż dla Pani Danusi (dhof) dla Tyczki, Anki, Laloby, heurystycznej dziewczyny i wielu wielu innych wspaniałych blogowiczek i blogowiczów. Będziemy tu trochę wpadać, odświętnie i serdecznie ). Pozdrawiamy!!!

HEJ

Wpadamy tu ostatnio tylko na chwilkę. I tak już chyba zostanie.. przynajmniej na kilka tygodni, a potem zobaczymy.. Wpadliśmy tym razem by wszystkim życzyć wszystkiego co przynosi szczęście i radość.  Zyczyć by Nowy Rok był ciekawy, pełen przygód i przyjaciół tych rzeczywistych i tych wirtualnych. Jakichkolwiek, bo jacy by nie byli są ważni ).

A u nas trwają poszukiwania skarbów. Starszy syn za zaoszczędzone pieniądze kupił sobie przez internet ( ach co za wspaniałe czasy:)) wykrywacz metali. Więc chodzimy, lekko przygarbieni z łopatą, w strugach szarej mżawki, sprawdzamy pod drzewami, kamieniami, na miedzach. Urządzenie lekko mruczy, a gdy znajdzie coś to straszliwie głośno alarmuje. Jest pięknie… przypominam sobie  wszystkie książki o poszukiwaczach skarbów i biegnę z łopatą gdy syn krzyczy  JEST!!.

I nie myślcie sobie że po kilku dniach nasz zapał minie. Szukamy już od 2 tygodni. Znależliśmy już między innymi stare niemieckie (ze swastyką) monety z czasów wojny. Części do pewnego dziwnego urządzenia sprzed wojny – taki jakby chwytacz do garbowania skór. To co znajdujemy pokazujemy naszemu nieocenionemu sąsiadowi Andrzejowi. Tacy ludzie zdarzają się niezwykle rzadko: człowiek renesansu połączony z człowiekiem Nowej Ery. Wie wszystko, dokładnie. Rozrysuje, opowie kilka anegdot na temat. Więc nie tylko znajdujemy skarby, ale dowiadujemy się kilku ciekawostek na ich temat. Czekam z niecierpliwością na ferie, będzie kilka wolnych dni, będziemy informować… co odkopaliśmy:) Serdeczności!!

Myśli przedświąteczne..

Czas jakby przyspieszył. I tylko dlatego że za kilka dni zwolni..Wyluzuje, wyciągnie się i przeciągnie jak ja sama gdy wstaję z łóżka w świąteczne dni. Niczego nie muszę, chcę się tylko bawić z dzieciakami, widzieć ich twarze przy choince, posiedzieć przy kominku.. Jeszcze tylko kilka dni.. W przedświąteczny czas chciałby się z każdym osobiście chwilę posiedzieć, podumać.. zamyślić się nad tym co nas łączy. Bo to co dzieli widać gołym okiem.  Więc.. tak wiele mnie łączy z tyloma ludżmi. I z każdym rokiem jest ich więcej. Fajnie jest być .. po czterdziestce.

Jeszcze jedno zdjęcie w sieci..

Zmieniłam zdjęcie na fejsie.. Pierwszy raz. Choć jestem żoną fotografa, jak ten szewc w ”dziurawych butach chodzę”.  Z wyjątkiem rzecz jasna tych butów które swego czasu ”uszyli” mi  Pan Wolański i ostatnio Pan Masłow. Nie mam co włożyć do fejsa, nie mam co wysyłać do magazynów z którymi współpracuję. Nie mam  swoich zdjęć. No chyba że zdjęcie udźca z indyka albo słodkiej bezy.. Powód jest dość prosty – nie byłam i nie jestem jakoś specjalnie obfotografowana…..  zinteresowana?

Przecież każdy interesuje się swoim wizerunkiem.. Ja też, pod warunkiem że nie muszę tracić pół dnia by spod migawki aparatu wyszło coć co i tak nie jest moje w żaden sposób. Beza, udziec i ludzka twarz – wszystko podlega stylizacji. A potem i tak jest inne? Lepsze, smaczniejsze, bardziej komunikatywne i szczere?

Urodziłam sie w erze środkowego komunizmu połączonego z górnym by nie rzec szczytowym okresie parafialnym w małej popoznańskiej wsi. W tamtych wiekach u dziewczynek w moim środowisku, liczył się intelekt, a zaglądanie przez dzieci do lustra kwitowane było  groźbą ” nie patrz w lustro bo diabła zobaczysz”. Więc nie patrzyłam. Teraz myśle sobie że fajny ten diabeł któremu wtedy nie zajrzałam w oczy..

Dzisiaj spoglądam.. oko w oko. Diablica czy też diabeł, który patrzy na mnie oparty o framugę nieistniejących drzwi do naszej kuchni otwiera szeroko oczy. Chyba lubi swoje miejsce. Cieszę się że dojrzałam do tego momentu w swoim życiu.. Zamieniłam zdjęcie na fejsie, bo … na poprzednim właściwie mnie nie było, chowałam sie za dzieckiem. Dziś dziecko ma lat 9, oboje jesteśmy juz w innym miejscu. Zamiana wywołała kilka komentarzy, zadumałam się i ucieszyłam, utwierdziły mnie w przekonaniu że jestem na dobrej drodze.

Baza

W niedzielę odsypiam.. długo. Schodzę po schodach gdy Bogdan z Frankiem wychodzą z domu. Jadą do sklepu, kupić coś na śniadanko. Starszemu zaplątały się gdzieś rękawiczki, szukał ich pochylony przed lustrem w kurtce, w butach. Gdy podniósł głowę zobaczył w lustrze moje ciche odbicie zmierzające w kierunku łazienki.

Krzyknął do Taty- zostaję! Podbiegł do mnie i szepnał ”musisz zobaczyć moją bazę”. Więc zamiast do łazienki pobiegłam na podwórko. Już za chwilę wycinaliśmy gałązki ręczną piłką, pogłębialiśmy dziurę  w ogromnej stercie drewna i drobnych gałązek. Kuba marzy o tym że spadnie śnieg, przykryje wszystko białym puchem i będzie mógł się ukryć w bazie. Tata obiecał mu że zainstaluje mu tam lampę..

Nie zauważyłam kiedy wrócili. Czas już chyba zdjąć szalik, szlafrok i baranicę.. I  jak człowiek cywilizowany wziąć prysznic…

Czekamy na światło

Mam wrażenie że biorę  udział w jakimś maratonie…” Jeszcze tylko kilka dni, a wlaściwie nocy, bo dzień i noc zaczynają się zlewać.. Już, już, jeszcze tylko 11 dni szkolno-roboczych i wreszcie.. FINISZ..  Święta Bożego Narodzenia.. potem będzie dużo białego śniegu, jasno.. i w końcu wymarzona wiosna. Jaki fajny plan:)) Dla każdego coś miłego: dla chłopaków Święta i śnieg, a dla mnie  WIOSNA! Ja wiem że ciut przesadzam, że to jest hurrra optymizm (którego sama czasem nie znoszę), ale delikatnie dawkowany, cichym głosem, zanim chłopcy otworzą powieki, działa… jest jak codzienna mantra, a czegoś przecież o tej zbójeckiej porze roku i porze dnia trzymać się trzeba..

Bo najważniejsze to mieć jakiś plan.. wtedy chętniej wychodzimy z ciepłego łóżeczka o 6.30.. Na śpiące małe nóżki zakładam rajstopki, podnoszę śpiącego 4-latka, wkładam przez główkę bluzeczkę i sweterek.

Przy skarpetkach zaczyna się budzić. Staram się być na tyle delikatna by go za wcześnie gwałtownie nie poruszyć, ciuszki zagrzewam na kaloryferach by chłód koszulki nie spowodował raptownego przebudzenia. Gdy Franio prawie cały jest już ubrany, zaczynam podnosić go z łóżeczka. A gdy już się znajdzie na mamy rękach – czasem tylko cichutko mruknie pod nosem coś.. (nie będę cytować..) i mamy już z górki. Jesienno-zimowy dzień właśnie się zaczął.

Wczoraj – w dzień Św. Mikołaja obaj mnie zaskoczyli… najpierw starszy przez 10 min twierdził z uporem że ”coś mi się stało w oczy, nie mogę otworzyć, oślepia mnie światło, nie nie otworzę , odejdźcie..”, młodszy obudzony dzwiękami dochodzącymi spod kołdry starszego zaczął miętosić w malutkich ustach mocne słowa i dzwięki.. Wtedy uznaliśmy że zamiast słów zachęty (które przez 10 min nie zadziałały) posłużymy się innymi argumentami. Starszego wzięliśmy na ręce i posadziliśmy na koszu prezentów owiniętych w szeleszczący papier. Zaskoczony otworzył oczy. Zajrzeliśmy w nie głęboko- nie widac żadnych oznak choroby, nagłej blokady , wprost przeciwnie… szeroko rozwarte szczęśliwe, zaskoczone oczy. Gdy umilkł starszy, młodszy zareagował natychmiast. Spojrzał w kierunku szeleszczącego Kuby i z okrzykiem MIkołaj!! wystartował z łóżka jak rakieta. Hm… nigdy nie widziałam go takim o 6.30.

A więc to nie jest jeszcze koniec sił witalnych i możliwości naszych dzieci. Mają jeszcze rezerwy.. Jakoś dociągniemy do ŚWIĄT )). Czego i Wam życzymy..

Serwetkowy program szefa

Co i rusz ktoś narzeka, że mało czasu, że nagromadziło się tyle.., że święta tuz tuż a tu tyle niepozałatwianych spraw… Słysząc jęk.. budzi się we mnie współczucie i chęć udzielenia pomocy. Ale nie daj Boże -żadnej rady!! Zasadniczo pogarsza to sytuację, wiadomo – dawanie rady gdy ktoś chciał (choć nieświadomie) tylko pojęczeć, mija się z celem zasadniczo. Psuje relacje, bywa jeszcze gorzej.

Mój pierwszy szef był ekonomistą cybernetykiem, uczył ludzi przez wiele lat jak posługiwać się komputerem. Myślę że na ludziach znał się jeszcze lepiej niż na komputerach, choć w obu przypadkach stosował swoje  własne, rysowane mi najczęściej na serwetkach w restauracjach, schematy-programy rozwiązań. Połączone wektorami strzałkami, kłębiły się w mojej torebce, pieczołowicie rozprostowywane i układane w stosiki gdy zostawalam sama w polskim przedstawicielstwie jego firmy.

Była tam także serwetka pt.  ”człowiek jęczący” i tu cytuję: strzałka pt. ”narzeka”, od niej odchodzi strzałka pt. ”spójrz w oczy”, od niej odchodzą dwie strzałki. Pierwsza pt. ”czy chcesz sie wyżalić?”, druga pt. ”czy potrzebujesz pomocy?”. I dalej już adekwatnie do sytuacji.

Czasem brakuje mi tych serwetek..