Czekam na książki. Dłuży się to czekanie. To pewnie musi tyle trwać.. Radość będzie większa.

Czytam kolejny raz tę notkę i poprzednie. Kolejny raz: dziękuję. Za m.in. jakże trafne oddanie różnych stanów kobiecej duszy. Przeglądam się czasem w Pani notkach prawie jak w zwierciadle Pomagają. Bardzo. I w ogóle, i w szczególe. Pozdrawiam. Zdrowia życzę nieustająco!!!

Prawie każdy Pani wpis porusza mnie, dotyczy bardzo. Wiele nie zostawionych moich komentarzy. Dołączam się w pośpiechu do Benki i Beby. Z pozdrowieniami!!!

Farbowanie osłabia włosy. Obserwuję z pewnym zachwytem zadbane Niemki w różnym wieku. Widuję je u nas jako turystki i Niemczech, gdy tam jestem. Wiele z nich ma zadbane, zdrowe włosy – szpakowate lub siwe. Ciekawe fryzurki. Czasem gładkie, czasem bujne (!) loki. Gdy osiągnę mój osobisty poziom krytyczny (przewaga siwych), chciałabym przestać farbować, odzyskać swoje zdrowsze włosy z czasów, gdy nie farbowałam. Podobno nawet Marek Niedźwiecki nabywa u naszych zachodnich sąsiadów specjalny szampon do włosów siwych.

Męczy taki stan: wychodzę z filmu zła, czasem aż duszno, jakaś klaustrofobia, której nie odczuwam poza tym. Wierzę szczerze Pani, że tak właśnie TEN film na nas może działać. Choć pewnie kiedyś, w lepszej formie po niego sięgnę, sama nie wiem. Najbardziej poruszyło mnie zdanie:”Gdybym miała 16 lat..” – jakże trafnie oddające przeczucia! A tak poza filmem: po czasie witam w bezsenności TEJ właśnie, byłej już nocy.

Poprzednie notki sprawiły, że wczoraj przyniosłam takie oto zdobycze biblioteczne: Notatnik 65-72, 73-79. Również Poezje Zebrane Anny Kamieńskiej. Oraz tak zwana wisienka na torcie: Świetlisty Cudzoziemiec. W księgarniach nie ma, a w bibliotece owszem, był!!! Dziękuję za notki o Annie Kamieńskiej.

Ciekawe te podróże – trasa do Wrocka i Trójmiasta znajoma, ale przefiltrowana przez Pani odbiór dodaje smaku, chęci powtórzenia. Pozdrawiam z Nowym Rokiem! Niecierpliwie wypatruję KSIĄŻKI!!!

Znajoma trasa, ale jakże ciekawe spojrzenie na okoliczności za oknem (ach, IŁawa !) i wewnątrz przedziału- nadal czuję się podróżującą dziewczynką, odkrywam z mozołem TĘ wiedzę sprzed narodzin. Motyw krążenia wśród śpiących przypomina mi Pani notkę o zamarłym mieście i moje marzenia z dzieciństwa.

Jako mała dziewczynka gorszyłam się widząc ogromnie bierną postawę ojca tuż przed Wigilią. Cierpiałam. A co do wpisu dhof: próbuję uwierzyć czy zrozumieć, że ktoś bywający TU dopiero zaczyna ”Dziewczynę….”, skoro ja ją już przeczytałam co najmniej trzy razy…. Pozdrawiam i zdrowia w Nowym Roku życzę!!!!

Celebra kapusty dopadła mnie długo po wyjściu z domu rodzinnego. Jest Pani pierwszą dla mnie osobą, która tak pięknie rozgrzesza biernych panów.

Jakkolwiek nazwać to, co Pani wypuściła, przyjmę z radością i -przyznam szczerze- niecierpliwością. Długo czekamy na tę książkę. Przypadkiem nagotowałam dużo kapusty. Z grzybami i śliwką. Wraz z jesienią przyszła taka chęć.. Zapraszam do Gdyni

Dziękuję teraz w pośpiechu, za wiersze, książkę tę za mną i tę przede mną, która ponoć już niedługo..? I za te notki. Ważne. Czy to Pani M. Tulli była tą ”do środka”???

Zatrzymałam się przy notce o bezsenności – nieszczelności sytemu zabezpieczeń przed strachem w niemym podziwie – to znów o mnie! Nie zdążyłam nawet podziękować, a tu kolejne jakże ważne chwile. Wtedy, czyli przed 3 laty, czytałam drugi raz ”Dziewczynę z zapałkami”. Pani strona nie działała, maile szły donikąd, a ja zamierałam z wrażenia, jak bardzo jest mi bliskie to, co i jak Pani opisała.

Ach!

Niesamowita przestrzeń, brak tłumów. Dobra pora Na Kazimierz. Pozdrawiam!