Człowiek, który chciał ukraść szczęście

Nie umiem tak...

Popularne może być też dobre...

Jesteś tym, który szuka swojej pełni...

”(…)Bo podobnie jak o drzewie, nic nie wiesz o człowieku, jeśli go podzielisz na momenty trwania i pokawałkujesz wedle tego, co go odróżnia. Drzewo to wcale nie nasienie, a potem łodyga, potem pień gibki, wreszcie suche drewno. Nie trzeba go dzielić, by poznać. Drzewo to ta potęga, co wolno zaślubia niebo. Podobnie i ty, mały człowieku. Bóg sprawia, że rodzisz się, rośniesz, że wypełniają cię kolejno pragnienia, żale, radości i cierpienia, wściekłość i przebaczenie – a potem bierze cię do siebie z powrotem. Nie jesteś jednakże ani uczniem, ani małżonkiem, ani dzieckiem, ani starcem. Jesteś tym, który szuka swojej pełni. A jeżeli będziesz umiał zobaczyć, że jesteś gałązką kołysaną wiatrem, ale mocno wszczepioną w drzewo oliwne, poruszany powiewem zakosztujesz wieczności. I wszystko dokoła ciebie stanie się wieczne.”

Saint-Exupéry Antoine de – ”Twierdza”

Powtarzam, powtarzam, znam już na pamięć, a nadal odczuwam inne mniemanie o człowieku, o sobie:  Nic nie wiesz…nic nie wiesz- jęsli…

Co mi pozostało?może przycupnę, odpocznę i znowu coś wymyślę…

I\'m falling I am falling safely to the ground

\"Ludzie tacy jak pan i ja są w zasadzie bardzo samotni, ale my mamy jeszcze siebie nawzajem i tajemną satysfakcję, że jesteśmy inni, zbuntowani, że chcemy czegoś niezwykłego...\"

I tutaj nagle przeniknęła mnie jak ostry płomień świadomość: Każdy ma jakieś „zadanie”, nikt jednak nie może sam go dla siebie wybrać, opisać, i wypełniać według własnej woli. Błędem było, absolutnym błędem nowych bogów, pragnienie obdarzenia świata czymkolwiek! Żaden, żaden, żaden obowiązek nie istniał dla ludzi przebudzonych, prócz tego jednego: szukać samego siebie, w sobie się umocnić, po omacku szukać własnej drogi naprzód, niezależnie od tego, dokąd ona wiedzie. Wstrząsnęło to mną głęboko i było dla mnie owocem owego przeżycia. Często igrałem z obrazami przyszłości, marzyłem o rolach, jakie można by mi było przyznać jako poecie lub może prorokowi, lub malarzowi, albo komuś innemu jeszcze. A wszystko to było niczym. Nie żyłem po to, aby układać wiersze czy wygłaszać kazania, czy malować, ani ja, ani żaden inny człowiek nie po to istniał. Wszystko to było jedynie uboczne. A prawdziwe powołanie każdego polegało na jednym tylko: na odnalezieniu samego siebie. I skończyć mógł jako poeta lub wariat, jako prorok lub zbrodniarz — nie jego to była sprawa i w końcu pozbawiona znaczenia. Jego sprawą było znaleźć własny los — nie byle jaki — i przeżyć go w pełni, całkowicie, bez załamania. Cała zaś reszta była połowiczna jedynie, była próbą ucieczki, była nawrotem do ideałów mas, adaptacją i lękiem przed własnym wnętrzem. Straszliwy i święty wynurzył się przede mną ów nowy obraz, przeczuwany po stokroć, często też może już wypowiadany, lecz teraz dopiero przeżyty. Byłem pociskiem natury, rzuconym na los szczęścia, może ku temu, co nowe, może ku nicości, a wyłącznym zadaniem moim było ukształtowanie biegu tego pocisku, z czeluści bytu, odczucie w sobie jego woli i całkowite uczynienie jej wolą własną. I tylko to!
Zakosztowałem już wiele samotności. Teraz przeczułem, że istnieje samotność głębsza jeszcze i że jest ona nieuchronna.

(…)
Lepiej i słuszniej byłoby, gdybym po prostu cały poddał się losowi, bez żadnych wymagań. Ale na to zdobyć się nie mogę, to jedyna rzecz, jakiej nie potrafię uczynić. Może pan będzie umiał tego kiedyś dokonać. To trudne, to doprawdy jedyna trudna rzecz, jaka istnieje, chłopcze. Często o tym marzyłem, ale nie mogę, wzdragam się przed tym: nie mogę stać tak całkowicie nagi i osamotniony, ja też jestem jedynie biednym, słabym psiskiem, które potrzebuje nieco ciepła i żarcia, a czasami bliskości sobie podobnych. Ten zaś, kto doprawdy nic więcej nie chce, prócz własnego losu, nie ma już sobie podobnych, stoi całkowicie sam i otoczony jest jedynie zimną, kosmiczną przestrzenią. Wie pan, taki był Jezus w ogrodzie Getsemani. Istnieli męczennicy, którzy chętnie godzili się na to, aby przybijano ich do krzyża, ale i oni nie byli bohaterami, nie byli wyzwoleni, chcieli także czegoś, co było im miłe, bliskie, znane, mieli swoje wzory, mieli ideały. Ten zaś, kto chce tylko losu, nie ma już ani wzorów, ani ideałów, nic co by kochał, co by go pocieszyło! I tą drogą należało by właśnie pójść. Ludzie tacy jak pan i ja są w zasadzie bardzo samotni, ale my mamy jeszcze siebie nawzajem i tajemną satysfakcję, że jesteśmy inni, zbuntowani, że chcemy czegoś niezwykłego. A to także musi zaniknąć, jeśli chce się do końca iść tamtą drogą. Taki człowiek nie może też chcieć zostać rewolucjonistą, ani przykładem, ani męczennikiem. To nie do pomyślenia…

Nie, to było rzeczywiście nie do pomyślenia. Lecz nadawało się do marzeń, do przeczuć, do emocjonalnych przeżyć. Kilkakrotnie czułem coś podobnego, gdy znajdowałem chwilę pełną ciszy. Wtedy spoglądałem w siebie i zaglądałem obrazowi własnego losu w jego otwarte, nieruchome oczy. Mogły one być pełne mądrości albo pełne szaleństwa, mogły promieniować miłością lub głęboką złośliwością — wszystko jedno. Nic z tego nie było można wybrać, nic nie wolno było chcieć. Można było chcieć jedynie siebie, jedynie własnego losu. I pod tym względem jeszcze przez pewien czas posłużył mi Pistorius jako przewodnik na mojej drodze.

W owych dniach biegałem po świecie jak ślepiec. Burza szalała we mnie, każdy krok groził niebezpieczeństwem. Nie widziałem przed sobą nic prócz bezdennej ciemności, ku której biegły wszystkie dotychczasowe drogi i które w nią wpadały. A we własnym wnętrzu widziałem obraz przewodnika, podobnego do Demiana, w oczach którego wypisany był mój los.

(…)

Hermann Hesse- Demian

I wiem jak ważne jest w życiu nie tyle posiadanie, ile poczucie siły...

”(…)Jedyne czym obdarowuwuje morze to silne ciosy, czasami daje też nam poczucie mocy. Nie znam się na morzu, ale wiem, że tak tu jest. I wiem jak ważne jest w życiu nie tyle posiadanie, ile poczucie siły. Choć raz się sprawdzić, choć raz się znaleźć w najbardziej pierwotnej z ludzkiej sytuacji, zmierzyć się z głuchą i slepą skałą sam na sam, nie mieć znikąd pomocy, być zdanym na wlasne dłonie i spryt (…)”. Into the Wild, 2007.

Nie umiemy przewidywać najistotniejszego. Każdy z nas zaznał w życiu największych radości wtedy, kiedy nic ich nie zapowiadało. — Antoine de Saint-Exupéry

Adam Mickiewicz
Świat ten jest czysta bajka! – Zgoda, przyjacielu;
Lecz każda bajka ma sens moralny na celu

…

Albert Einstein
Życie niemal na pewno ma sens.

…

Antoine de Saint-Exupéry — 
[...] życie tylko wtedy ma sens, kiedy się je przemienia po trochu w coś, co jest poza nami.

…

Hermann Hesse — Siddhartha
Sens i istota znajdowały się nie gdzieś poza rzeczami, ale w nich, we wszystkim.

…

Antoine de Saint-Exupéry
Nie możesz kochać domu, który nie ma swego oblicza i w którym kroki są pozbawione sensu

( Moi ulubieńcy  plus cudowny Ludovico- odpływam w poniedziałek…)

Cisza nie prosi o ciszę. Cisza prosi o głos w sprawie Ciszy

Cisza

zagłusza moją ciszę.

Cisza nie prosi o ciszę

Cisza  prosi

o głos w sprawie Ciszy.

Cisza cichnie donośnie

bezszelestnie szeleści

pomyka po przestworzach

szelestu.

Szeleści

Chrobota

Mamrota

ale nie otwiera

Wrota

nie Otwiera

Cisza dla ciszy

Cisza już nie dla mnie

a jednak nadal dla mnie

Dlaczego?

Idź

Precz Ciszo

Precz

Wyganiasz mnie?

Nie.

Cichne, mając nadzieje, że sama

sobie ucichniesz

…

Monday by monday... 月曜日

…

Poniedziałek przez poniedziałek

dodać poniedziałek

odjąć poniedziałek

spotęgować poniedziałek

rozproszyć poniedziałek

Równanie po niedzieli

dzieli poniedziałek na:

po niedzieli

Nie dzieli

Łączy

 dzieląc

Poniedziałek dzieli wszystko

Łącząc niezłączone

Dzieląc

Hola Hola- nie wszystko!!!

Po niedzieli

ucałuj

Poniedziałek

a na pewno

poniedziałek

podziękuję Ci

a jak nie,

to Ty mu podziękuj!

…

Przestrzenią ducha, gdzie może on rozwinąć skrzydła, jest cisza.-Antoine de Saint-Exupéry

W tajemnicy każdego człowieka istnieje wewnętrzny krajobraz: z nietkniętymi równinami, z wąwozami milczenia, z niedostępnymi górami, z ukrytymi ogrodami.

Antoine de Saint-Exupéry

Pustynię upiększa ukryta gdzieś studnia — Antoine de Saint-Exupéry — Mały Książę