Człowiek, który chciał ukraść szczęście

Jednoczymy się w deszczu, stając się deszczem

Nie umiem wymyślić choćby jednego argumenty, dla którego powinnam dalej go kochać, ale nie znam też powodów, dla których miałabym tego nie czynić. Spacerowanie z miłością przypomina chodzenie w deszczu. Kroczymy, idziemy a czasem upadamy pod tą ulewą. Deszcz jednak dalej leje. Doświadczamy go wilgotnością, bombarduje nas swoją mokrością. Czasem przemakamy, czasem nawadniamy. Czasem doświadczamy nawodnienia poprzez przemakanie. Przemakamy, a jednak dalej idziemy w deszczu. Bo jest prawdziwy i pochodzi z góry. Doświadczamy deszczu w radości i smutku, „deszczymy” się w smutku, ale też w radości.