Słodko-Gorzki

Moje mieszkanko….małe, ale coraz bardziej przytulne. Zawsze wychodziłam z założenia, że dom to miejsce, w którym po powrocie skądkolwiek mam czuć się DOBRZE. Po dość długim czasie, bo wprowadziłam się do mojej kawalerki we wrześniu, w końcu pourządzałam wszystko-mniej więcej oczywiście-jak trzeba.

Jest przytulnie, palą się świeczki, chili zet w tle, a ja popijam Cosmopolitana wdychając zapach kadzidła. Mam spory balkon:), który pozwala powiesić mi pranie, przywitać rano dzień z kawą w ręku, czy wyjść – niestety coraz częściej – na okazjonalnego papieroska. Lubię to miejsce – gdyby nie cena wynajmu lubiłabym je bardziej, no ale cóż takie są realia.Odnalazłam się, a może po prostu przyzwyczaiłam do nowego miejsca…

Tak czy siak zamierzam stworzyć jakieś fajne malowidło na ścianę. Kupiłam w Ikei obraz, któregoś pięknego dnia zerwałam z niego przylepę i postanowiłam, że powstanie tu coś mojego:) Na razie rodzi się koncepcja – w bólach i znoju – ale się rodzi:) Postanowiłam też poeksperymentować z fotografią….wzięło mnie na tworzenie…to dobrze…lepsze to niż obżarstwo, którym się ostatnio param…eeech…4kg  w górę….

….powiedziała w oparach czekolady….

Mężczyźni....

…mam na sobie tyle ich zapachów…a żaden nie należy do mnie….

….może to straszne…może kobiecie tak nie wypada mówić….ale mam to gdzieś………..

Instynkt samozachowawczy

Instynkt samozachowawczy przydaje się z pewnością….jest jak tarcza, której możemy użyć by nie robić głupstw, ocalić resztki zdrowego rozsądku lub nie wylądować w rynsztoku na przykład….Mój Anioł Stróż odezwał się dziś ze zdwojoną siłą, a w zasadzie to nawet już wczoraj. Doprowadzam się do porządku z tej całej nieszczęsnej chandry, z którą jest mi tym gorzej że generalnie jestem optymistką-a ściślej-realistką-optymistką:) (o proszę, nawet zdobyłam się na uśmiech)….No więc zainwestowałam w wieczorną medytację i poranną, rozumie się również….olejek już mi się pali w kominku aromaterapeutycznym, bo przed wyjściem do pracy dobrze byłoby funkcjonować JAKOŚ. Od rana w głośnikach Buena Vista Social Club, zdarzyło mi się nawet biodrem poruszyć – więc może jednak wracam do żywych. Herbata z imbirem, w miodowo-cytrynowej zawiesinie, w biało-złotej filiżance (prezent ślubny – niedoszły-od znajomej-mimo wszystko nie omieszkałam przyjąć i rozkoszować się  pięknem tego cuda). Tak rozpoczynam swój dzień….szary i mglisty jak diabli!

PS. nie mogę się przyzwyczaić do tej nowej otoczki zwierciadlanej i albo mi się wydaje, albo było to wcześniej bardziej intuicyjne….ale widzę stare dobre ”twarze”…jeśli ktoś pamięta Bibi z poprzedniego wcielenia – to ja właśnie…pozdrawiam, szczególnie Ankę – mojego pierwszego tutejszego zwierciadlanego druha:)

Sama w proszku

Nieznośnie mi ze sobą dzisiaj. Smutek zajrzał mi w oczy, choć tak bardzo staram się być silna. Jakiś czas temu rozstałam się ze swym niedoszłym mężem – niespełna tydzień przed wielkim dniem, po kilku solidnych latach pożycia wspólnego. Nie będę wnikać w szczegóły, bo i po co…..I tak jak wszystko do tej pory w miarę było dobrze, tak dopadła mnie jakaś nieznośna chandra, niechciana, niepożądana, zbędna zupełnie. I pewnie z czysto terapeutycznego punktu widzenia wszystko jest jak być powinno….przeszłam już drogę nienawiści, potem złości, teraz chyba jest cholerna faza smutku….rany boziu…kiedy to się skończy pytam się?! Znajduję sobie tyle spraw do załatwienia by nie myśleć o tym, że zawaliło mi się finansowo, miłośnie….jak jakiś wielki głaz przywaliła mnie moja samotność, spadła jak grom z jasnego nieba…a może mi się po prostu uświadomiła w końcu….jakże prawdziwe jest powiedzenie, że można nie być samemu, a czuć się samotnym jak diabli. Opiekuję się sobą dzisiaj troskliwie, tak jak tylko potrafię najlepiej….dotarło do mnie dzisiaj jak bardzo człowiek potrzebuje miłości, opadł ze mnie pancerz twardzielki i jakbym pękła, rozlało się wszystko i jestem w proszku, sama w proszku…