Bardzo pozdrawiam Oskara, to bardzo rozsądny miś w całym tym przemyśle.

Widziałam już wiele wersji ”Upadku”, ta jest doskonała. Usuwają historię? Sądząc po moich studentach, sądziłam, że już dawno usunęli….

Niesamowity cytat, i jaka prorocza intuicja! Pozdrawiam serdecznie – też już mi się skończył długi weekend, udany, choć nieplanowany, i siedzę na tekstem…No właśnie widać, jak siedzę, komentując blogowisko

Mądrze…

Wspaniała opowieść – zaś mnie przypomina się Skrzetuski i tych jego i Heleny wykukanych dwanaście chłopaczysk…

Mary, bardzo dziękuję, bo faktycznie ”to autorka miała na myśli” pisząc ten tekścik. Prowadziłam tu bloga rok temu i nie będę do blogowania wracać, ale było to cenne doświadczenie dzięki spotkaniu Wspaniałych Osób na tym portalu. Serdecznie pozdrawam.

Trzymam kciuki za ten wspaniały wysiłek, świadczący o ludzkiej godności – wysiłku uważności, czujności wobec myśli destrukcyjnych, negaatywnych… Przekonuję się, że takie myśli, utrwalone i rozpowszechnione, wpływają na rzeczywistość – dobrze więc czytać o tej codziennej samodyscyplinie radości.

Tak trzymać i łapać karpia (czyli carpe diem).

Obraz ma tytuł ”W tej chwili być całkowicie”. Ja go nazywam dla uproszczenia ”Motylem”.

Anko, ale ja nie chcę zostać laureatem! A w ogóle, co by to było za pisanie dziennika z wizją na laury, he he… Panu Tomaszowi dziękuję za poszerzenie wpisu.

Świetna analiza. Powtórzę za kimś – nie krytykuję Piszących, to wspaniale, że piszą o swoim cierpieniu. Krytykuję jednostronne wybory tematyczne – naprawdę, pisałam już, że nie chcę być złośliwa, ale zrobienie analizy opublikowanych, nagrodzonych dzienników z przestrzeni kilku lat ukazałoby bardzo wyraźną, jednoznaczną tendencję, która – jak sądzę – nie pozostaje bez wpływu na przysyłających swoje teksty. Cierpienie jest – ale jak z niego wychodzić? To jest pytanie, które mnie fascynuje, nie zaś nasze typowe środkowoeuropejskie masochistyczne nurzanie się w ”bebechach”, by tutaj przywołać Witkacego.

Marta Motyl – ”nikt nie zmusza…” – jako stała czytelniczka Zw. mam jednak wrażenie, że właśnie zmusza! Interesują mnie dzienniki, interesują mnie inni ludzie i to, jak sobie radzą z życiem, szukam w tym wzorca i porady – zaś od kilku lat konfrontuje się mnie z jakimś szpitalem dziennikowym, nie uwłaczając Autorom, co do których mam nadzieję, że faktycznie spisanie ich przeżyć pomogło w ich nazwaniu i przezwyciężeniu. Sprzeciwiam się jednak materialnemu, poprzez słowo drukowane, zatrzymywaniu i rozpowszechnianiu cierpiętnictwa bez pokazania codzienności, która jest pełna humoru i absurdu, bez pokazania ludzi, którzy dzielnie szukają dróg wyjścia ze złych sytuacji. Literackie narzekanie to bardzo łatwe. A co dalej?

Szanowny Panie Tomaszu, bardzo dziękuję za uczciwą odpowiedź! Nie spodziewałam się, to naprawdę bardzo w porządku. Obstaję przy swoim zdaniu, które opiera się też na przekonaniu, że dzięki słowom i myślom, jakie powtarzamy, kreujemy też w jakiś sposób naszą rzeczywistość. Państwo jako jury konkursu, windując na piedestał dramat i cierpienie, powodujecie, iż słowa pełne lęku i bólu są zwielokrotniane, utrwalane, zatwierdzane w materialnej rzeczywistości. Mogłabym być złośliwa i zrobić mały research z nagrodzonych dzienników z kilku lat i udowodnić swoją tezę. Obawiam się, że w ten sposób inteligentni przecież czytelnicy dawno już zorientowali się, co jest nagradzane, i wpisali się w ten trend. – Z drugiej strony, konkurs na pewno jest bardzo ważny, podobno otrzymują Państwo kilkaset dzienników. Sądzę, że w całym tym ogromie cierpienia trzeba szukać jednak humoru, dzielności, optymizmu, który przezwycięża cierpienie.

Wiosna, Dhof droga, brakuje mi wiosny…. Znów jakieś szalone lato, a wieczór mroźny i nieprzyjemny. Brak łagodności w tym szaleństwie pór roku.

dziękuję za ten tekst, wiem, gdzie jutro pójdę, by poszukać pocieszenia – las niedaleko

Śledzę od paru lat konkurs ”Dzień po dniu” i – mimo szacunku do Osób Piszących – jestem po prostu wstrząśnięta modelem ”życia”, jaki wyłania się z nagradzanych tekstów. Teksty chore, teksty depresyjne, teksty niemówiące nic o świecie, w którym żyją autorzy, teksty ekshibicjonistyczne bez śladu godności i samodyscypliny, teksty celowo smutne, teksty nierealne, dziejące się głównie w umysłach autorów – kreacja świata, w którym nie chce się żyć. Jestem wstrząśnięta faktem, że od lat nagradza się ”chorobę” jako niby naturalny stan człowieka. Jestem przekonana, że część tekstów powstaje po prostu pod ten wzorzec, który kiedyś tam się pojawił. Paranoja – nie, nie chcę żyć w TAKIEJ społeczności. Nie odrzucam cierpienia i choroby. Ale nie zgadzam się na stawianie cierpienia, choroby, bezsensu i beznadziei na piedestale. Są to pasożyty umysłów, które mają trzymać ludzi w niewoli, depresji, tęsknocie do śmierci. Nagradzanie takich stanów umysłu to służba śmierci.

Anno, nie wiem, co napisać… Obejrzałam film 1,5 roku temu. Obejrzałam krzycząc, płacząc, chowając się pod koc. Nasza świadomość musi zacząć się zmieniać… Uczciwsze były czasy, kiedy sami hodowaliśmy i zabijaliśmy zwierzęta – lecz nie na sprzedaż w supermarketach, w eleganckich opakowaniach, lecz na wyżywienie siebie i rodziny – uczciwsze było ”świniobicie” dwa razy w roku, niż to żarcie mięsa dostępne codziennie, na wyciągnięcie ręki, na każdym kebabowym rogu…