na włościach

wklatce

Poniedziałek. Chomik w klatce.
Za chwilę wskoczy do swojego kołowrotka i nie rozglądając sie na boki zacznie drypcić do weekendu. Który wypali się, zanim na dobre roziskrzy przed małymi skupionymi jeszcze na horyzoncie oczkami, zanim go rozgrzeje i odkupi do życia po grzeszym, wypalonym związku służbowym. Zanim zdążę zapomnieć, że to tylko przerwa. Zaraz wracam. Zaraz będę. Sobą, nikim, beznadzieją z dziesięcioletnim stażem, ręką na klawiaturze, gębą na smyczy, łbem walącym w ścianę. Roztropnie siadam za drzwiami łazienki, uciekając od wszystkich zaangażowanych, i utwierdzam się w realiach, nim pobłądzę w chorobliwe zniechęcenie: nie jest źle, jest dobrze wręcz, wszystko cudownie tak naprawdę. Jeśli tylko pomyśleć. Więc przypominam sobie na bezdechu, że życie  toczy się spokojnie i to cenne. Komuś się wykoleja w niewyobrażalnej, pospolitej tragedii choroby, wypadku, utraty sensu. A ty masz bezcenny constans. Zresztą, ile razy powtarzałaś, że zdrowie jest najważniejsze, wszystko za nie dla niego. Wszystko. Więc jakby nie masz prawa. Marudzić, skomleć, żebrać. Ponadto. Jest pięknie, coraz cieplej, jaśniej. Słońce od eonów wraca (jednak się bogom nie nudzi…) i przeciera niebo z kurzu, i nabłyszcza atmosferę, i wysysa coraz bogatsze pokłady chlorofilu z liści, coraz więcej energii ze zwierząt. Jakby się dokarmiało. Żeby chlusnąć potem szczodrze na beztroską plażę, na jakieś wyprężone do siebie robaki. Podprażonymi podtuczyć system korzeniowy i rozrastać się dalej. (Być może bogowie zmierzają gdzieś tą wielką świecącą bilą, może w swojej skali dopiero co odpalili lont).

zawracam

Staję przed lustrem i staram sie przejrzeć na wylot, zobaczyć dobrą, spracowaną, chyba bardzo ładną kobietę, jaką mogla być. Jakieś pół wieku przed śmiercią, czyli w moim dziś. Które nagle próbuje zawracać. Nie wiem, kim była, żadnej fotografii pożółkłej nawet, tylko wrażenie wyblakłego ślubnego portretu. Jak też ona mogła wyglądać, matka ojca, matka jakiegoś odsetka moich komórek. A jeśli uda mi sie odnaleźć to podobieństwo, czy równie dobrze mogę zobaczyć je wszystkie? Pramatki, z których poniekąd wzięłam dzisiejsze zagubienie we wczoraj, wystarczyło, by jedna powiedziała nie i po mnie – słodko-gorzkim pędzie uderzającej do głowy winorośli, babce na prastarym zaczynie… powinny jakoś tam genetyczną pamięcią istnieć. Przecież. Więc w lustrze po prostu można zobaczyć się inną, weselszą, piękniejszą, dwudziestoletnią i starszą o wieki. Jeśli widziały sie czasem w kawałku szkła, w wodzie, mogę pamiętać nawet te rysy, z których ewoluowałam od zawsze. Może nawet i oni też tu są. Tylko że oni… są obcy. Jakbyśmy bardziej się różnili, niż tylko ostrością rysów, paroma szczegółami, których pod listkiem cywilizacji nawet nie widać.

pierwsze w nerwach stłuczone mi oko,  z premedytacją zadrapane czoło, nie lubię cię! powtórzone dobitnie po wielokroć… w to jednak nie wierzę, więc wrzaski, że chce zabawke i te utwierdzające wszystkich w przekonaniu, że jestem grzeeeczny (!)  są najgorsze. I kiedy już mam ochotę pokazać malemu, kto ma dobitniejszy alt, powstrzymuję się mantrą: dzięki Bogu, że jest zdrowy, mam nadzieję, że jest zdrowy, chociaż wygląda, jakby go coś opętało, jest zdrowy i to jest najważniejsze… tak, tyle wystarczyłoby, żeby zachwiać mi wiarą. Dzięki Bogu, że jest zdrowy.
Druga refleksja: tyle mnie dzieli od zwątpienia (piszę trochę się bojąc, że On mnie zechce wypróbować, ale jednak ryzykuję, żeby sobie zapamiętał, póki jeszcze mam to ziarenko gorczycy w sobie) ile innych od pełni wiary. W końcu w chwilach trwogi kościoły pełniejsze. Albo to na dnie zwątpienia rodzi się ostatnia nadzieja, ta niemożliwa, nielogiczna, a największa.
Trzecia refleksja dotyczy ołtarzyka macierzyństwa, na którym składam codziennie swoją cierpliwość, strach i niewyspanie. Mojemu ubóstwionemu dzieciątku. Na które potrafię zamknąć uszy i tę część mózgu, gdzie mieści sie ośrodek współczucia, kiedy drze sie i wierzga, a jednocześnie  mnożę dla niego neurony lustrzane,  jestem wcieloną empatią, płacze mi coś w środku zanim on wykrzywi do końca podkówkę. I ta pełnia człowieczeństwa w rozwijającym się jeszcze organizmie. Wrażliwość, jakiej spodziewałam sie gdzieś w podstawówce dopiero, kiedy dzieci okrutne i ranią się do żywego ”siusiumajtkami czy brzydkim rysowaniem”. No tak, kontakty międzyludzkie niosą ryzyko, a on wcześnie uspołeczniany. Czuję, na jak głęboką wodę go rzucam, bo jesteśmy tacy sami. Jakbym odkrywała siebie przez czasopomniejszające szkło…

**
Życie to sa jednak puzzle, śmiało, można rozumieć je nielinearnie, oglądać sobie w pamięci i wyobraźni jak  Pulp Fiction, i dopiero wtedy sporo rzeczy nabiera sensu. Tym środkowym  kawałkiem do którego wreszcie coś mi zaczyna pasować jest dziecko, bo w swojej niewinności dokonuje doskonałej hierarchii wartości. Na nim w całokształcie jego istnienia się opiera moja wiara-niewiara,  do niego absorbującego i inspirującego się klei moja frustracja grafomana, tutaj układam sie ze swoimi strachami, ale pomiędzy tymi wybuchowymi kawałkami wpasowuje sie jak bufor mój spokój (zaskakujący dotąd i niepasujący do rozdygotanej reszty, jak w dwubiegunowej dolegliwości, którą sobie niniejszym wykreślam). Niegdysiejsze problemy i priorytety ida na dolną krawędź, niech budują, ale bez zbytniej ingerencji w obraz. NIedoszlifowane talenty mają być wreszcie dla kogo niedużego wystarczającym pożytkiem, a dawne uniesienia dopełniają się dopiero w górnych partiach – intuicyjnie widzę, że nabierają kształtów i potrzebują jeszcze jakichś nowych doświadczeń chyba, żeby zarysować bogate tło. Taka koncepcja pozwala mi też wierzyć, że znajdzie się wyjaśnienie dla wiotczenia mięśni na widok powracającego kurzu i kotów za łóżkiem… liczę, że pisane mi jest w tym zakresie wypełnienie innego mojego zapału do dania potrzebującemu pracy. Wcześniej jednak musi wpaść puzel fortuny.

**
- Ludzie, ludzie! – kobiecina krzyczy na całe gardło, głos jej się załamuje, nogi uginają pod ciężarem starego ciała, odwykłego od biegu, odwykłego od strachu, od grozy, jakiej nie zaznała za długiego życia w czasach wojny i głodu. – Dzieci! Tam dzieci! – wskazuje drżącą ręką zbierającemu się tłumowi gapiów ogromną pochodnię, w jaką zamienił się jej dom.
Drewniana chałupa płonie jak wzniesione do nieba ognisko. Czerwone jęzory pochłaniają ją bez trudu, rosnąc w oczach, kłęby czarnego dymu unoszą duszyczki, krzyki zdusił trzask łamanego drewna i pękających szyb, wszechogarniający szum, w jakim ogień trawi, jakby na spółkę z wichurą dopadł ofiarę i pożerał ją łakomie, podsycany drugim bezlitosnym żywiołem.
- Mamo, boję się – dziecko w tłumie zaczyna płakać, ktoś ucieka, inni bezsilnie czekają na pomoc. Ktoś trzyma w rękach wiadro, idiotycznie małe wobec pożogi.
Sąsiad wybiega z zadymionej sieni z Anią na rękach.
Kobiecina dopada ich żarłocznie jak żywioł. Waha się, już widzi, że ciałko bezwładne, nie oddychające, ale zatrzymuje w sobie bezpieczniejszą myśl, że dziewczynka jest nieprzytomna. Z przerażeniem patrzy na mężczyznę.
- A Natalka.
Tamten wkłada trzylatkę w ręce babki, wraca do chałupy. Ale sień już czerwona, zajęta, ogień zamknął wejście do domu, a w nim bliźniaczkę. Mężczyzna próbuje przebić się przez tę niemal nieistniejąca barierę, ale z osmaloną twarzą wraca do gapiów. Teraz babka wyrywa się, chce biec do małej, ale ściana ognia zatrzymuje i ją, łuna parzy, strach w głowie i ból już świerzbiący w zakończeniach nerwowych skóry paraliżuje. Pada na kolana, wyciąga ręce do gorejącej chałupy, wzywa Boga i Najświętszą Panienkę, pod której obrazem co wieczór dokrywała drobne ciałka zepchaną w nóżki kołdrą.
Myśli o tym, katując wyobraźnię szczegółami. Żeby nie zapomnieć, bo chociaż śmierć blisko, mogłaby oderwać się za bardzo jeszcze ku normalnemu życiu. – Pytam się Boga, czy jest, czy to tylko wypadek, jeden z tylu i wszystkie okrutnie bez sensu. A jeśli jest, to czy zamknął im oczka, zanim dopadł ogień, bo to przecie najgorsza śmierć. Boję się pytać, czy one się wcześniej udusiły czy nie. Boję się z ich matką rozmawiać. Boje się oczy zamknąć, więc zamykam. I widzę to znowu. Jezu, cożeś najlepszego zrobił… Przecie ja tylko do sklepu wyszłam. W piecu zapalone było, wypadł żar, mówią. Wyszłam po jedzenie dla nich. Z cukierkami w kieszeni wracałam. Jedno ciało wziął ten ogień w całości, drugie zatruł, żeby moje…

**
Nie wejdę do galerii handlowej, a już na pewno nie zrobię zakupów w zatłoczonym supermarkecie. Karolinka też woli mniejsze skupiska ludzi, chociaż nie wpada w takich sytuacjach w panikę. Ja zaczynam się rozglądać podejrzliwie, odsuwać od innych, szukać przestrzeni, a małą ściskam za ramię i wyprowadzam na powietrze. Pokazała mi kiedyś ślady, siniaki, jakbym ją w kleszcze złapała, a nie taką chudą dłonią. Budzę się w nocy i sprawdzam, czy na pewno jest w swoim łóżku, dopada mnie paniczny strach, kiedy za długo siedzi w łazience. Nie mogę jej zatruć tymi lękami, więc staram się nie okazywać, ale ona ze swoich też nie wyrasta tak łatwo jak z ubranek czy dziecinnych nawyków. Gdyby nie mąż, popadłabym w paranoję i drugi raz naraziła dziecko. Tak, nie mogę sobie tego darować. Chociaż podobno nie zrobiłam nic złego, to jednak nie byłam też dość ostrożna, a to już dzisiaj otwarcie drzwi diabłu, tak to widzę, ludzie są źli i trzeba o tym pamiętać, trzeba chronić dziecko nawet przesadnie. Marek próbuje mnie wyciągać do kina, na miasto, a potem sie wstydzi, jak upominam innych rodziców, że im dziecko odchodzi albo żeby na nie nie krzyczeli. Chyba wolałabym, żeby on tak nakrzyczał wtedy na mnie porządnie, a tak żyliśmy w nieznośnym napięciu jeszcze wiele miesięcy po tym zdarzeniu. Nie mogłam pomieścić w głowie, jak to w ogóle możliwe, jak coś takiego mogło sie zdarzyć, dzisiaj, w nowoczesnym świecie, wśród tylu ludzi. Ledwo sie odwróciłam, nie zdążyłam przeczytać ulotki na kremie, a jej już nie było. Sekundę wcześniej stała przy mnie, za chwilę już jej nie było. Ktoś po prostu podszedł, wziął ją na ręce, pewnie nawet sie nie zorientowała, tak szybko i zdecydowanie musiał to zrobić, bo nie usłyszałam żadnego krzyku. Może jej zatkał buzię, ale to by ludzie zauważyli. Może ją docisnął do ramienia, tak, chyba tak, ludziom się wydaje, że dziecko przytulone takie, a ono już może uśpione. Zaczęłam ją wołać. Dzięki Bogu, nigdy nie byłam dzielna, żeby rozwiązywać swoje problemy grzecznie i po cichu, więc z tym krzykiem pobiegłam do ochrony i oni zrobili, co należy. Pozamykali wszystkie wyjścia z galerii. Potem przetrząsnęli cały ogromny budynek. Biegaliśmy jak opętani, mąż sprawdził bawialnię bo mogła tam pójść, chociaż ja wiedziałam, że tego by sama nie zrobiła. Nie docierało do mnie jeszcze w pełni, co się mogło stać, byłam jakby ogłuszona na normalnym poziomie myślenia, czułam tylko, że weszliśmy przypadkiem w jakiś bardzo zły czas. Trwało to bardzo długo. Aż ktoś znalazł ją w toalecie. Leżała uśpiona pod ścianą, w nosku wetknięte jakieś rurki. Potem mi gazety wytłumaczyły, że dziecko było prawdopodobnie szykowane do długiego transportu, być może jako opakowanie cennych organów dla śmiertelnie chorego malucha jakichś zagranicznych zdesperowanych bogaczy. Miała pięć latek. Wyglądała jak śpiąca laleczka. Mogła tak wyglądać już nie żyjąc. Dlatego trzymam ją mocno i jestem nadgorliwa. Bo w świecie jest już bardzo wiele dzieci, które dorosły w zły sposób i nie umieją inaczej, albo chcą to odreagować.

**
Gdzieś za kasą, już bliżej drzwi, ode mnie odgrodzony kilkoma regałami słyszę płacz ”Mamooo, maamoo…” A w tym drobnym głosiku nuta takiej żałości, że wydaje mi sie strachem i duszę w sobie chęć pobiegnięcia obcemu dziecku na pomoc. Ale powstrzymuje mnie wizja dziewczynki ciągnącej dobrze sobie znajomą kobietę za rękaw do regału z zabawkami, ostatecznie – wizja innych klientów i kasjerek, które są bliżej i na pewno przecież uratowałyby maleństwo z rąk porywacza, gdyby jednak moja pierwsza myśl była słuszna. Wyszłam ze swoimi w normalnym tempie zrobionymi zakupami z kłębowiskiem wyrzutów sumienia. Czai się hamowany dwunastą w południe w miejscu publicznym płacz. Ze strachu, że ludzie są podobni do mnie i gdyby moje dziecko potrzebowało pomocy w sklepie wyprowadzane przez obcą osobę, nikt nie rzuciłby sie w jego kierunku. Nawet gdyby krzyczało tak żałośnie mamo, nie wyjrzeliby zza regału…