Prawie codzienny blog

Oj, współczuję. Nieprzyjemna dolegliwość, ale ma jedną zaletę – szybko na szczęście mija i tego Ci życzę. i bez nawrotów.

A z takiego lustra to byłoby odłamków

”Zrównoważenie,spokój sa tworami niestabilnymi i pozorowanymi na użytek społeczny.” – dokładnie! Bardzo często wymaga się tego, co jest oczywiście zrozumiałe i oczekuje nawet, w przypadku osób, którym to trudniej przychodzi, że ktoś ZMUSI SIĘ do takiej postawy właśnie na użytek społeczny. Spotkałam kiedyś człowieka, który nawet względem bliskich przybiera pozę, jak mu się wydaje – zdyscyplinowanego wewnętrznie. Mówi rzeczowo, stanowczo i władczo, udając spokój i opanowanie i z tą pokerową twarzą zdaje się być pustym w środku, bo bez emocji. Tchnie fałszem na odległość.

Ja się wycwaniłam i podebrałam komuś przepis na ciasto drożdżowe bez wyrabiania No dobra, ta osoba podała go dobrowolnie do publicznej wiadomości. Innego nawet nie próbuję.

Jeśli chodzi o relacje z rodzicami to nie da się z mojej pozycji nie zauważyć, że największe zmiany zaszły w ciągu 1,5 roku, kiedy się okaleczałam, targnęłam na życie i porzuciłam szkołę. Właśnie to jest ten punkt, kiedy dzieciństwo, w którym bywały konflikty zamieniło się w dorosłość, w której zaledwie bywają dobre momenty, hm… a w zasadzie mogłabym śmiało napisać – bywały. Dużą rolę z pewnością odegrał mój ówczesny wychowawca, który wmówił rodzicom, że okaleczanie się jest próbą szantażowania ich. To był dziwny czlowiek. Ostrzegano mnie przed nim. Raz usłyszałam nawet, że może zniszczyć mi życie. Stosował metody zastraszania, czerpał satysfakcję z podnoszenia ręki na uczniów, obrażania (jak wychowawca może powiedzieć do ucznia ”sieroto ze śmietnika”?). Komunistyczna przeszłość, o której dowiedziałam się z pewnego źródła, pomogła mi zrozumieć jego enkawudowskie metody przesłuchania – usiłował zmusić mnie do przyznania się do czegoś, co nigdy nie miało miejsca i jeszcze do podania nazwisk ludzi, którzy nie istnieją, grożąc mi w przypadku zaprzeczenia i proponując układ i ochronę za współpracę!!! Dzięki niemu po dziś dzień kiedy jestem smutna – szantażuję rodziców, kiedy płaczę – szantażuję, nawet kiedy prosiłam żeby mnie zawieziono do szpitala to posądzono mnie o szantaż, a wylądowałam na stole operacyjnym. Ostatni raz usłyszałam o szantażu jakiś miesiąc temu. Rodzice… pewnie mieli inny plan na życie: założyć rodzinę i żyć sobie spokojnie, zwyczajnie. Wszystko co o nich wiem na to właśnie wskazuje, że dom i rodzina to był szczyt ich marzeń, ale okazało się, że marzenie jak to marzenie – nie jest łatwe do osiągnięcia. I tak się dziwię, że nie mając wzorców potrafili dać dzieciom tak wiele (u mamy w domu ojca już nie było, a rodzice taty byli w separacji i zaniedbywali dzieci). A te dzisiejsze skrajności… ja nie wiem skąd one się biorą, wiem że sama jestem ich pełna i nie tylko zdaję sobie z nich sprawę, ale ludzie wokół mnie też je zauważają.

Przezwycięża – uwielbiam to słowo i cały jego potencjał. Chyba jedno z najbardziej motywujących słów

W domu trzyma mnie sytuacja finansowa. Jeśli dorabiam to tylko dorywczo, ale potrafię zaoszczędzić, bo pieniądz daje mi poczucie bezpieczeństwa i niezależności. Właśnie kończę szkołę – naprawiam błędy przeszłości… te własne Dwa razy wyprowadzałam się z domu i wracałam z poczuciem porażki, bo się nie udało. Żałuję, że kiedyś porzuciłam szkołę, bo moja sytuacja mogła wyglądać inaczej, a to, że 27 kwietnia odbiorę świadectwo jej ukończenia jest dla mnie czymś wspaniałym. Chciałabym się dalej uczyć, zaocznie. Uwielbiam szkołę, bo potrafi zorganizować w jakimś stopniu moje życie, wypełnia je czymś i przynosi satysfakcję, a ja bardzo potrzebuję poczucia, że coś osiągnęłam własnymi siłami. To pierwsze miejsce, ten blog tutaj, w którym tak się otwieram, ale to chyba dlatego, że to naprawdę miejsce dobrej energii… dzisiaj na przykład płakałam pisząc tą notkę. Byłam nabuzowana, wszystko puściło, wypisałam się i poczułam niewyobrażalną ulgę, że nie duszę tego, że nikt tu nie zrobi z tego złego użytku, że nie muszę się bać być sobą razem z moim doświadczeniem i moimi myślami.

Oglądałam ”Wesele Muriel”, całe lata temu. Dziękuję za wszystkie dobre słowa, dziękuję i za Waszą otwartość, bardzo.

Uhm… czasem jest mi tak przykro, czuję momentami nawet litość i żal, że im się w życiu nie udało. Tak, litość, bo kiedy widzę starszych i schorowanych ludzi, którzy jeszcze się muszą na starość pomęczyć, żeby wolno im było stać się typowymi dziadkami, to budzi to we mnie litość i taką jakby niezgodę na taki stan rzeczy… ale zaraz potem pokazują jacy są, tak jakby rozładowanie na mnie swoich frustracji i niszczenie mnie miało wydźwignąć ich z życiowego upadku. Nie wierzę, że gnojenie kogoś pozwala czuć się na dłuższą metę lepiej, bo też mi się zdarzyło i skończyłam z myślą , że jestem jeszcze gorsza niż myślałam. Mojej młodszej siostrze jednak wyraźnie służy trzaskanie za mną drzwiami, nagła potrzeba skorzystania z czajnika kiedy biorę do ręki kubek, nagła potrzeba umycia jakiegoś naczynia kiedy biorę do ręki czajnik, pomysł zrobienia prania kiedy widzi, że segreguję swoje rzeczy, kiedy przechodzę przez przedpokój zdejmuje buty trzy razy dłużej, żebym nie mogła przejść, zamykanie w pośpiechu przed nosem drzwi na zamek kiedy zdarza się taka sytuacja, że wracamy z dwóch stron do domu i ona wejdzie pierwsza, a wczoraj starsza siostra wpadła w odwiedziny i przyniosła mandarynki – młodsza siostra od razu spakowała je do reklamówki i schowała, żebym się nie poczęstowała mimo sprzeciwu starszej siostry, że to jest dla wszystkich. Kiedyś było ok, choć zawsze popadałam w konflikty. Moja siostra zawsze miała bałagan na biurku – jej wolno było. Mój biurkowy bałagan został zrzucony z biurka na ziemie: Teraz sprzątaj. I już konflikt. Święta nie jestem – w kłótni potrafię użyć słów, które bolą, być może na zawsze, ale są prawdziwe, zawsze prawdziwe i nie potrafię się przed tym powstrzymać. Oczywiście nikt nie będzie pamiętał, że siostra dokuczała mi przez cały rok, bo nikt tego nawet nie zauważy, ale wszyscy będą pamiętać, że nie siadłam do wigilijnego stołu z osobą, która złośliwościami stara się wykończyć mnie każdego dnia. Tak na marginesie… nie obchodzę świąt. Z wielu powodów. Jednym z nich jest wizerunek katolika jaki wyniosłam z domu – osoby obłudnej i nie chcę absolutnie generalizować ani broń Boże obrażać nikogo, po prostu czuję się zrażona domowym przykładem. Jestem wierząca. Nie praktykuję w żadnym kościele, w żadnym wyznaniu. Chłopak zwrócił mi uwagę, że to także może być przyczyną stosunku w domu, no ale … tato także nie praktykuje więc… Wracając do tego, o czym chciałam napisać. Zauważyłam, że kiedy jest się dobrym i łagodnym od razu człowieka depczą. W tym domu mają dobrze ci, którzy potrafią rządzić i nie proszą tylko wymagają. Jak nikomu w drogę nie wchodzę, to wszyscy wchodzą w drogę mi. Widziałam już… starsza siostra próbowała wpłynąć na rodziców, tłumacząc pewne sprawy dotyczące wychowania najmłodszej siostry, którą rodzice wychowują na kalekę, bo ma 18 lat i nie potrafi sobie majtek uprać, matkę traktuje jak służącą, ojca jak skarbonkę, więc rodzice są nią zachwyceni – oni szanują tylko tych, którzy mają nad nimi władzę. Starsza siostra ma wykształcenie socjologiczne, więc wiedziała co mówi, ale skończyło się tym, że wyprowadziła się z domu, w którym jest tak jak było i teraz stała się jedną z kochanych córek. A ja ciągle w środku nie wiem o co chodzi. Wiecie co, kiedyś jedna z moich sióstr trafiła do szpitala – wyobraźcie sobie, że na moje pytania rodzice odpowiadali milczeniem. Jakbym była niema, jakby nie słyszeli. Nikt mi nie powiedział, że moja siostra jest w szpitalu mimo iż pytałam. co się stało, a domyśliłam się widząc spakowane rzeczy i po tym, że codziennie gdzieś jechali o mniej wiecej stałej porze. Siostra ma problemy z matematyką i historią, dwoma przedmiotami, które najbardziej lubię, z których zdaję maturę i z którymi najlepiej sobie radzę. W normalnej rodzinie byłoby logiczne, że jeśli jedna siostra ma poprawkę a druga ma z matmy 5 to jedna siostra pomaga drugiej, tak? Ale rodzice by mnie zniszczyli, gdybym się zbliżyła do siostry, bo to jest ich skarb, którego mi nie wolno kalać swoją osobą. Swoją drogą, ona też mi dokucza. To jest takie dziwne i nie mogę znieść tego uczucia – coś mi mówi o wszystkich dobrych chwilach, o tym, że kiedyś miałam wspaniałych rodziców i chciałabym im się za to odwdzięczyć, a coś mnie od nich tak odpycha i mówi mi, żeby uciekać i nigdy nie wracać. I szlag mnie trafia przez to rozdwojenie. Aj, wyżaliłam się chociaż. jest niedziela… zrobili sobie ciasto. Nawet kawałkiem nie poczęstowali, tylko schowali sobie w pokoju. A… jeszcze jedno. Swojego chłopaka i znajomych mogę zapraszać tylko do swojego pokoju, podczas gdy chłopcy moich sióstr mogli tutaj nawet pomieszkiwać, a znajomych mogą zapraszać kiedy chcą, na ile chcą i do którego pokoju chcą. Fajnie, nie? Wiele razy słyszałam, że nie jestem u siebie. Oj… czuję to baaaaardzo wyraźnie, że to nie jest mój dom, naprawdę, bardzo wyraźnie.

A co jeśli komuś wanilia kojarzy się tylko z lodami, ewentualnie budyniem?

Nas to i tak dotyka tylko jako ludzi, którzy mają jeszcze jakąś wrażliwość, ale ci, którzy przeżyli i rodziny tych, którzy zginęli…

Właśnie sobie uświadomiłam, że pewne rzeczy nie zmienią się choćbym nie wiem co robiła, bo są już ich wieloletnimi nawykami.

Chcę, ale boję się zacząć w obawie przed reakcją na ”nie”. Wogóle to jest straszliwie krępujące, ogromnie wstydliwe. Ze znajomymi nie krępuję się ani trochę rozmawiać w ten sposób. W domu emoje to ”wymysły”, więc jak mam o nich opowiadać. A może lepiej po prostu dać sobie spokój, być miłą mimo wszystko, robić swoje na siłę i konsekwentnie szukać innego miejsca, arelacje same się poprawią? Bo z drugiej strony mogę nic nie osiągnąć, a jeśli coś do nich dotrze, to może jedynie ból, że chcieli być dobrymi rodzicami, a popełnili tyle błędów. Nie wiem czy jest sens ich w tym uświadamiać.

Za moim oknem wszystko rozświetlone wesołymi promieniami słońca.

Oj prawda, przynajmniej w moim przypadku właśnie tak jest, że przymus rodzi opór.

A ja kocham każdą porę roku

Wspaniała inicjatywa! A jeśli chodzi o dokumenty itd. to bywają tak pokrętne, że nawet urzędnicy okazują się niekompetentni. Taka nieznajomość bankowego języka kosztowała mojego partnera sporo, tylko że to nie on wykazał się nieznajomością żargonu, tylko pracownica banku, no ale oczywiście za jej błąd zapłacić musi on. A chodziło o jedno słowo w podaniu. Jeden wyraz.