że DZIŚ najważniejesze jest,
że zupa z groszku pokrzepia i wywołuje uśmiech, zadowolenie
że długie rozpuszczone włosy zatrzymują wzrok
rozwiewane przez wiatr powodują uśmiech w oczach obcego
dziś idąc ulicą świadomość dnia, świadomość życia, świadomość wiosny! Wspaniałe jest to, gdy w obliczu wielkich problemów człowiek staje twarzą w twarz, gdy wydawać by się mogło że sami idioci dookoła, a jednak okazuje się , że jest obok ktoś kto jak tyczka podpiera Cię zupełnie nieświadomie, świadomość tego jest przepiękna!

Dagmara dziękuję, u mnie bez zmian! Skołowaciała jestem tylko i zabiegana okropnie… wiosna narzuciła straszliwe tępo, sama nie wiem kiedy dni uciekają.

http://www.youtube.com/watch?v=SNuKDSF-alc  (polecam!)

Święta, święta  i po .. ? Ale ja nie o tym, chcę o upływie czasu. Niewiarygodne jest to, że dopiero co pisałam o płatkach śniegu, o klimacie bożonarodzeniowym o postanowieniu noworocznym co go brak. Pisałam o spotkaniu i telefonie od niego. Są sprawy które wydają mi się odległe jak Kenia, a są takie co bliskie jakby nigdy nie odstępowały ani na krok, jakby nie dzieliły nas godziny, dni , miesiące z nimi. Wciąż się dzieje, raz źle, raz gorzej, rzadko lepiej. Żyjemy tak w tym biegu pędząc i mając nadzieję , że pęd ten się opłaci. Ja osobiście wierzę że wielkie szczęście czeka mnie za rogiem. W obliczu codzienności, czy chleb z szynką czy z żółtym serem zdjeść, zdarza się zapominać o tym co tak nieosiągalne i co odległe, zdarza mi się szczęście mylić z tą chwilą radości gdy stwierdzam, że może warto jednak z dżemem zjeść i kawą popić, nie herbatą z cytryną jednak. Zdarza mi się wierzyć, że dzień w którym na studia się dostałam jest tym najważniejszym, że wspólny obiad z rodziną to coś wielkiego, że płatki śniegu, że ciepły letni deszcz, że pomruk pierwszej sierpniowej burzy … są w stanie zapełnić przestrzeń która wydaje się jak ”przedwojenna wanna”. Dzisiaj, kiedy już nie biegnę , kiedy zatrzymuję się by wypić łyk wody, odwiedzić kościół dawno nie odwiedzony, przejrzeć blogi dawno nie czytane, zastanowić się znów nad sobą. Dzisiaj tu i teraz, widzę że od Wigilii Bożego Narodzenia nie zmieniło się nic. Choć tamtego wieczoru , podobnie jak dziś, pełna nadziei do stołu siadałam, wierzyłam że coś się odmieni. Frustracja jednak wciąż jest obok, głaska mnie po ramieniu. Nieznośnie chichocze, ja nucę i staram się ją zagłuszać. Staram się wierzyć wciąż, że następny przystanek po łyk wody nie będzie już samotny, że ktoś trzymał mnie będzie za rękę. Ktoś kogo nie wypuszczę.

od wczoraj studentka aranżacji wnętrz! udało się.

Projekt także ruszył z kopyta, będę informować na bieżąco!

Światełko w tunelu

na co dzień słowa pozwalają opisywać wszystko, dają ukojenie, dziś brakuje nawet ich, dziś porzucam wszelki styl, wiosna traci smak, słońce nie grzeje. merytorycznie walczę sama ze sobą. to ta niedziela, której Ona już nie zapamięta, którą boleśnie przeżywają wszyscy, najbardziej bliscy. Ta niedziela, co przyniosła wielki ból, niemoc, co zabrała Ją. Nigdy już nie będzie śmiała się tam, gdzie robiła to do tej pory, już nigdy nie będzie jej tutaj. nigdy się nie obudzi. Ileż to życie jest warte? czy na pewno zachodu?

szczerze że nie tuczy wierzę

prócz muzyki , nut i wiosny dziś, kocham jedzenie.

Poranek przyniósł ból głowy i czkawkę po wieczornej butelce wina. Tabletka popita szklanką wody dała ukojenie. Prysznic choć szybki,wyraźnie orzeźwiający. Droga do pracy długa i nużąca. Kawa kawowa, biała, gorzka. Dzień jak co dzień. Zwyczajny w swej niezwyczajności. Moje portfolio się nie spodobało ” pracę są depresyjne” – usłyszałam. Pierwsza na liście rezerwowych, mam czekać aż ktoś zrezygnuje ze swoich marzeń. Wymierzona we mnie pięść uderzyła z całą siłą, wcale się nie wahając. Koleżanka wpadła pod koła samochodu, karetka jechała do zgonu. Jest puls! W śpiączce od tygodnia. Jej ulubione cytaty ”Żyj tak jakbyś miał umrzeć jutro, ale marzenia miej takie jakbyś miał żyć do końca świata.”, ”Jedna nadzieja daje więcej siły niż dziesięć wspomnień.” – nabrały śmiertelnie poważnego znaczenia.W autobusie podsłyszana rozmowa ’ponoć nie żyje od piątku’. Oj Wy idioci. ja idiotka.

Zawsze jechałam wcześnie rano, kiedy na dworze wydawała się jeszcze noc panować, wychodziłam z łóżka jedną nogą, długą niedbale wlokłam za sobą, podobnie jedno oko otwierając, przecierając drugie, jeszcze w lustrze swojego odbicia unikałam. Wychodziłam gdy ponownie ciemność panowała, gdy oczy znów zamykały się, powieki bezwiednie opadały ze zmęczenia już. Dziś było inaczej, udało się wyjść wcześniej, wyskoczyłam trochę jak ”Żydki” z kanału w filmie ”w ciemności”, ledwo na oczy widząc, porażona na wskroś przez słońce nie dowierzałam . w jednej chwili głupio się poczułam, słońce dawało pełną głębią swej czerwoności, na dworze ani oznak mrozu, a ja w swojej najgrubszej z grubych, puchowej kurcie, opatulona zgrabnie szalem po nos.  ’rozchechłałam’ szal jak się dało, kurtkę rozpięłam delikatnie by wyglądało na wiosenny przekaz. I tak maszerowałam, a droga znów do mnie zaczęła przemawiać i tak mi się aż śpiewać zachciało, zachciało mi się być tam, na powietrzu, słuchać ćwierkotania wiosny, zapachu jej i tych bijących promieni słonecznych, zachciało mi się już zawsze tak wcześniej z pracy wychodzić, aby zdążyć złapać jak najwięcej z tych dobrodziejstw natury. uff zgubiłam zimę, przespałam ją zdaje się. wiele przespałam, chcę nadrobić.