Chlup W Ten Głupi Dziób

Merlot.

Winiarnia wygląda super. Szczerze, zaskoczyło mnie to, jak szybko pomysł z luźnych idei rzucanych przy obiedzie, ewoluował w błyskawiczne i zdecydowane działania. Nie mam biznesowych ciągot ani zdolności, tym bardziej kibicowałem tej inicjatywie. Szwagra mam przedsiębiorczego do tego stopnia, że stary zatęchły magazyn, tuż przy parkingu i betonowej oficynie ul. Mokotowskiej 48, przeistoczył się w tętniący życiem, modny lokal. Mokotowska ma kilka pomyślanych i obleganych restauracji, ale tylko jedno „Ale Wino”. Kiermasze na które z rzadka zaglądam, bowiem peszą mnie profesjonalne deliberacje somelierów, zasłynęły już w śródmieściu doskonałym wyborem win. Osobiście należę do kategorii amator pijak. Jeśli dobre, dolewam. Jeśli nie, zmieniam na inną butelkę. Nasłonecznienie, pochodzenie wina, butelkowanie i cały proces uszlachetnienia, nigdy mnie nie interesował. Co prawda miałem w rodzinie wybitnych specjalistów od destylacji. Mój starszy brat, swojego czasu obkupił się regałem książek, dotyczących szlachetnego bimbrownictwa. Wypuścił nawet serię wyśmienitych nalewek, rozlanych w zdobne koszyki  z zalakowanym gwintem. Wielokrotnie zdarzało mi się robić dobre wejście, gdy będąc zaproszony na kolację, czy inną towarzyską posiadówkę, w odróżnieniu do pozostałych moczygęb, przybywałem z trunkiem domowej roboty. Nie pamiętam żeby kiedykolwiek pozostała na dnie choćby kropla.

Wino owszem lubię. Piję je w ilościach degustacyjnych niemal co wieczór. W ilościach obiadowych w weekend. W nieprzyzwoitej upajającej dawce, jeśli zaistnieje słuszna okazja. Przerobiłem przygody alkoholowe z każdym rodzajem metylu. Żyjąc w kraju chlorów, muszę zastrzec że przedstawiane tu przykłady, kokieteryjnie nazwane przygodami, nie były wynikiem uzależnianie czy innych ciężkich stanów chorobowych. W tej kwestii, dziękuję mojemu aniołowi stróżowi, że nigdy mnie nie opuścił. Każdy przecie z opowieści proweniencji alkoholowej, mógłby napisać epopeje. Jeśli nie byłby w stanie posiłkować się własnym losem, historie dziadunia, wujaszka czy kupla w kilku opasłych tomach na pewno  by przytoczył. Stąd zapewne tak wielu ludzi, łącznie ze mną „Wszyscy Jesteśmy Chrystusami” Marka Koterskiego, uważa za arcydzieło.

Pierwsza była Sangria, którą tak uwielbiam spijać z fikuśnych pucharków na Costa Brava. Byłem wówczas na zimowisku w Iwoniczu. Z kilkoma kolegami z grupy wytypowaliśmy najbardziej wyszczekanego – mnie. Miałem wcisnąć kobiecinie za ladą, że jakby co, to kupuję prezent dla wychowawcy. Zaiste takim się on później stał, niestety w okolicznościach nadto dekadenckich. Winko obaliliśmy wspólnie, zupełnie jak siedemdziesięciomililitrowy napój spożywczy Kaskada. Gulgaliśmy z gwinta i tak, aż do dna. Szybko poczułem że coś zaczęło się dziać. Gorąco uderzało od stóp. Zdzierałem czapkę, szalik i rozpinałem kombinezon, mimo trzaskającego mrozu. Nim dotarliśmy do internatu, wiedzieliśmy że jest super. Schody zaczęły się gdy przestając odbierać rzeczywistość, natrafiliśmy na takich, którzy nie mieli podobnego poczucia lekkości. Donosicielstwo cechuje ludzi bez względu na wiek, także opiekunowie zostali postawieni w stan najwyższej gotowości. Ja zwiałem na stok. Chyłkiem przemykałem dwa dni, aż sprawa przycichła. Nikomu nie było na rękę, żeby rodzice dowiedzieli się o naszych eksperymentach.

Kolejny raz, kiedy wlałem w siebie sporo zbożowej trucizny, jest równie pamiętny. Byłem prawie pełnoletni a w butelce wypełnionej rozcieńczonym spirytusem, napchana była świeża mięta, zerwana tuż za namiotem.  Bieszczady cieszyły się wówczas super krystalicznie czystą sławą. Piło się wodę ze strumieni, a drinki preparowało z tego co między świerkami porasta runo. Kolor ten napój miał cudownie zielony. Intensywny, pachnący. Idealny dla takich jak ja, nie przepadających za wonią gorzały. Jeden ze starszych koneserów, chcąc zaimponować pannom, przygotował wyszukany napój. Osobiście nie nadrabiałem w tej materii barmańskim sprytem, toteż szelmowsko dołączyłem do grona, chcącego upić się czymś lepszym. Kieliszek do połowy wypełniał zielony diabeł, na wierz pół łyżeczki dżemu truskawkowego. Kolejka, bach i następna. Świt nas przywitał a ja przez niekończące się minuty, robiłem wszystko żeby pozbyć się „helikoptera”.  Udało się. Bez upodleń zasnąłem. Jednak to co czekało mnie następnego dnia, nie było groteską. Do dziś pamiętam ten trzaskający ból głowy.  Mój brat pocieszył mnie. Nie pękaj, to tylko kac. Tylko?

Nie cierpiałem wódki. Blech, jak mówi moja córcia. Niestety niesamowicie popularny był w moim okresie dojrzewania Bogusław Linda, reklamujący Luksusową. Weselnicy podczas wesela brata, obalali oczywiście tę markę, jedynie z tego powodu. Uniki robiłem przeróżne. Trwało to kilka lat, aż wylądowałem w radio. To co słyszeliście o ludziach mikrofonu, i wszystkich koszmarnie hard corowych historiach, to prawda. Złe to bowiem towarzystwo. Pamiętam jak jeden gwiazdor RMF (byłem pół roku po maturze), popatrzył na mnie z byka, po czym nalał szklankę wódki. Jego lekko zmulony wyraz twarzy, nie był jednak aż tak niewyraźny, bym nie odgadł, że jeśli nie wypiję, będzie mną gardził. Tego popołudnia, zasługując na szacunek starej kadry, stałem się nie unikającym alkoholu.

Absynt wypity już jako dwudziestoparolatek, zrobił ze mnie na kilka godzin pijaka z irlandzkiej powieści. Różnica polegała na tym, że widziałem swoje wygłupy i ciało z gumy, ale nie mogłem ich kontrolować. Było to na swój sposób interesujące. Jednak czułem że nawet najmniejsza ilość „czegoś mocniejszego” wypompowuje ze mnie, humor i dobre samopoczucie. Alkohol odrzucił mnie definitywnie. Długo czułem wstręt, już na samą myśl, że wpadam do przyjaciół i częstują mnie doskonałym Porto, bądź leciwą Brandy. Blech!

Poznawszy moją żonę, zacząłem przekonywać się do wina. Różne były degustowane. Ze stacji benzynowych, wykwintnych winiarni, czy nawet przywożone z zagranicy osobiście. Nigdy nie poczułem się mdło. Nie straciłem werwy i powabu w poczuciu humoru. Idealne zawsze i wszędzie. Posiadając umiejętność wyboru odpowiedniego smaku, dedykowanego konkretnym posiłkom i spotkaniom, kontroluje się emocje i atmosferę. Uwielbiam białe wino. Zaraz odkorkuję. Chyba dojrzałem do kursu somelierskiego. Wszystko to dzięki nie drogim, młodym winom jakie w swojej piwniczce zapewnia szwagier. Szczerze polecam. Dek letniego win baru, wraz z meblami dla gości projektował Tomek Rygalik. Stylowo to wygląda. Wino i subtelna oprawa. Tak się teraz upijam.

Tomasz Kin

37 FPFF

48 Godzin

Nie specjalnie chciałem jechać. Konkretniej wcale. Przede wszystkim zniknięcie z domu na 48 godzin, wprowadza zamieszanie i zakłóca rodzinny rytm na tyle mocno, że składamy go do kupy, kolejne dwie doby. Zawsze wyjeżdżamy wspólnie. Sumując razem z resztą drobiazgów, wymagających odpowiednio wczesnych przygotowań, moja podróż na 37 Gdynia Film Festiwal – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych wydawała się karkołomna. Obok domowej logistyki, powątpiewałem w pomyślne zakończenie i wprowadzenie w życie wszystkich ustaleń, jakie na kolanie zawarłem z dyrektorem artystycznym festiwalu, którego znam i lubię. Było to mniej więcej tak. Zaraz po tym, kiedy oficjalnie zacząłem pełnić obowiązki w magazynie, odezwałem się do Bartka Chacińskiego z którym planowaliśmy „coś” wspólnego od dawna. Okazja wydawała się wprost idealna. Ja jako redaktor, dysponujący spora ilością wolnych szpalt, oraz przyzwoitym zasięgiem, on jako organizator-rewolucjonista z otwartym sercem oczekującym wsparcia. Wystarczyła jedna kolacja, by powstał całkiem ciekawy plan wspólnego medialno-filmowego projektu w ramach festiwalu. Jedyny problem polegał na tym że absolutnie wszystkie tegoroczne terminy i bookingi dawno zostały zamknięte. Jednak dziennikarz TVP Kultura, nie tracąc pewności siebie, obok planów na przyszły rok, wcisnął nas w ten, piekący się już placek.

Pierwszym moim pomysłem była nagroda. Osobiście rzadko zgadzałem się z decyzją jury, bardziej zasadne wydawały mi się nagrody dziennikarzy akredytowanych na festiwalu. Dlatego przekonałem wydawcę że warto zainwestować w nieco inny wybór. Co poniektórzy zabiliby się, chcąc dotrzeć na główną scenę podczas finałowej gali, by choć przez minutę mignąć przed publicznością, wręczając nagrodę czy coś. Nie ja. Jak na zamówienie okazało się że w tym roku odbędzie się mała gala, dzień przed tą najbardziej oczekiwaną w sobotę. Pojawiają się na niej głównie twórcy i środowisko festiwalowe. Mieliśmy wręczyć wyróżnionemu przez dziennikarzy reżyserowi, kampanię o wartości 100 000 złotych na łamach magazynu. Obok klakierów, nagród od prezydentów, burmistrzów i przyjaciół filmu, przekazane przeze mnie wyróżnienie, robiło wrażenie. Pewnie przez to że wszystkie nagrody jakie wręcza się na małej gali, mają charakter estetyczny. Dyplom, róża i np. fikuśny pozłacany drut wygięty w kształcie ręki. Tyle. Pieniędzy twórcy nie oglądają. Trochę się pospieszyłem, bowiem zanim zostałem wywołany na scenę, musiałem tam jakoś dotrzeć.

Pierwsza wersja – sky is not the limit.  Przelot samolotem i postój w hotelu Gdynia. Planowanie trwało tydzień.  Wersja druga samochód. Wydawca chciał nawet zabrać swoją przestronną i reprezentatywną gablotę. Wtem okazało się, że nie może jechać i musimy radzić sobie sami. Oczywiście planując wszystko dzień przed wyjazdem, opcja samolotowa nie wchodziła w grę, bo w tanim super popularnym przewoźniku, biletów dla trzech obieżyświatów brak. Mój zastępca stanął na wysokości zadania, zupełnie jak porucznik w powstaniu i pożyczył od swego taty, wygodnego kombiaka. Dostaliśmy na paliwo, nocleg oraz waciki i następnego dnia, w czwartek, wystartowaliśmy na podbój riwiery. Dzięki uprzejmości mojego kochanego szefa reżysera, regularnie od trzydziestu lat przemierzającego dystans do Gdyni, wiedziałem, że musimy kierować się na Bydgoszcz i dalej autostradą na Toruń i Trójmiasto. W przeciwnym razie będziemy skazani na krajową 7-kę i możemy tego nie przeżyć. Jeśli na tej słynnej trasie śmierci, dzieje się to, co przez godzinę obserwowałem na odcinku przed Bydgoszczą, gdy droga wiedzie jednym pasem pełnym piratów, istotnie można nie wrócić autem, tylko w urnie.

Pomyślenie po czterech godzinach wylądowaliśmy pod „Domem Żeglarza” przy Piłsudskiego 1, mogliśmy eksplorować dziewiczy teren. Okazało się bowiem, że nie tylko ja jestem pierwszy raz na festiwalu, który znam od dziecka. Moja żona wyraziła nie małe zdziwienie, że tak szybko i bez problemowo, dotarliśmy na miejsce. Odwdzięczyłem się jej szybko MMS-em z błękitnym spokojnym morzem, tuż przed moimi stopami.

Program był nabrzmiały. Ktoś kto chce zobaczyć wszystko, musi być na miejscy przez całe 7 dni festiwalu. Ściągnęło na niego sporo znajomych i ludzi, jakich w Warszawie nawet nie widuję, toteż stanąłem przed wyborem oglądać, albo imprezować. Naturalnie chcąc nie być sierotą w towarzystwie, poszliśmy na seanse. Zresztą naczytałem się już pierwszych napływających recenzji, i typowaliśmy już w drodze kilka tytułów.

Pierwszym filmem jaki widziałem był „Dzień Kobiet”. Debiut reżyserski Marysi Sadowskiej, ze znakomitą Kasią Kwiatkowską. Maria miała mnie od razu, bo jako jedyna reżyserka w historii festiwalu, sama skomponowała muzykę do filmu. Ciekawy, ultra warszawski obraz, pełen dobrych dialogów i humoru. Dalej „Obława” z Marcinem Dorocińskim, który wygląda już na ekranie lepiej niż Brad Pitt. Partnerował mu Maciej Stuhr i Weronika Rosati z której zrobiłem w magazynie felietonistkę, toteż jej występu byłem ciekaw podwójnie. Na imprezie kilka godzin później, zgadaliśmy się i serdecznie wymieniliśmy uwagami. Nie ominęliśmy Trzaskalskiego. „Mały rower” z Arturem Żmijewskim, który przestał być księdzem, zaczął normlanym facetem. Towarzyszył mu jako wspaniały naturszczyk Michał Urbaniak, wycisnął mi nawet kilka łez. Na deser zostawiłem sobie „Polańskiego”, który będzie również pokazywany w Cannes. Kolejny film który szczerze mi się podobał. Słynny reżyser opowiada w nim historie, jakie publicznie nikt nigdy nie słyszał z jego ust. Wyszło to autentycznie i na tyle emocjonująco, że gadaliśmy o nim dobrą godzinę. Na koniec „Pokłosie” Pasikowskiego i „Jesteś Bogiem” film o „Paktofonice”. Ostatnie dwie produkcje, zostały zresztą wyróżnione przez dziennikarzy i twórcy dostali naszą „drogą” kampanię, z której widać byli mega zadowoleni. Były uściski dłoni i uprzejmości, w towarzystwie publiczności teatru muzycznego.

Atmosfera jaka panowała na skwerze Kościuszki i wszystkich obiektach festiwalu, udzieliła mi się. Nie rozumiałem jak można tak napieprzać na nasze kino, którego kondycja, przynajmniej tam na miejscu, wydaje się być nie najgorsza. Robią to ludzie którzy albo nigdy tam nie byli, albo nie byli w stanie przeniknąć na bankiety z gwiazdami, gdzie pije się do rana i spędza miło czas, tuż przy majestatycznym Darze Pomorza. Przyznaje, inaczej obieram film który tuż po seansie, mogę obgadać z aktorami albo reżyserem.

Szkoda że nie zostaliśmy dłużej. Od razu po rozdaniu nagród, coś koło 23:30 ruszyliśmy do Warszawy. Droga była koszmarem, ale po kilku godzinach ocknąłem się w Warszawie. Przywitał mnie filmowy wschód słońca. Co za weekend. Polecam za rok w maju. Będę na pewno cały tydzień!

Tomasz Kin

Pieją Kury

KOKO

Czuję się wybrakowany. Okropna zmiana, nie planowałem jej. Podejrzewam, że wręcz udzielił mi się nastrój, gęstniejących emocji przed mistrzostwami. Niestety po tylu latach całkowitej i dogłębnej futbolowej ignorancji, nie nafaszeruje się nimi nie wiadomo jak. Długo wydawało mi się, że jestem ponad tym kretyńskim światem zadym, awantur i wstydu. Nie znajdowałem najmniejszego zainteresowania w transferach, stadionach, rozgrywkach ani tym bardziej konfrontacjach gwiazdorskich drużyn. Dopiero po meczu z Barceloną, dowiedziałem się że Roman Abramowicz, jest właścicielem właśnie tego londyńskiego zespołu. Prymitywne me rozeznanie, pozwala mi mocno wygiąć się ze zdziwienia, że znajduje się tylu chętnych do zakupu biletu, na krajowe mecze. Będąc całkowicie wolny od sportowych bramkarskich trosk, wpajałem w siebie surrealistyczne przekonanie że mam po prostu lepszy gust. Co mnie jakaś piłka. Wypalając niekiedy mocno zawstydzające bon moty, wynikające z braku elementarnej wiedzy, nauczyłem się ogłady. Konkretniej orientacji w podstawowych zagadnieniach i nazwiskach. Stąd ów zwrot w myśleniu o Euro.

Mimo wszystko ciągle podśmiewuję się ze znajomych i rodziny, którzy modlili się do boga w trakcie losowania i klęli niczym stary szewc, gdy giełda cudem zdobytych wejściówek, zamieniała się w istne targowisko próżności. Czym polecą, gdzie zanocują, jak płytę boiska będą widzieli i w ogóle jak zajebiście. Wszystko to na poważnie przy użyciu fachowej nomenklatury, zdradzającej niebywałą wiedzę a nawet kontakty. W trakcie jednego z takich przed mistrzostwowych misteriów, wyraziłem swoją sympatię dla piosenki reprezentacji, nieopatrznie nazwanej hymnem. Uważam że żarcik zespołu Jarzębiny jest przedni a numer, nawiązuje do legendarnej kompozycji Grzegorza z Ciechowa, która obok The Press była znakomicie zagranym krajowym folkiem, za który jako dziennikarz radia, nie musiałem się wstydzić. Zostałem ofukany i schłostany drwiną. Znając moją krnąbrność i tendencję do prowokacyjnego poczucia humoru, niektórzy zeźlili się na marne próby wywołania konsternacji. Jednakże wcale nie żartowałem. Naprawdę podoba mi się wybór słuchaczy Radia Zet. Przypomnę, że obok w konkursie brali udział chłopaki z Feel’a, Maryla Rodowicz i Wilki. Kusząca była zapewne stawka i późniejsze tantiemy, jakie inkasuje kompozytor wraz z  autorem tekstu. Ciężko mi sobie wyobrazić, jak cały stadion śpiewa wraz z wiecznie wypłoszonym chłopakiem z blokowiska – Kupichą, żwawą piosenkę zdobywcy bursztynowego słowika, albo jak dresiarze intonują dźwięki, podawane przez panią Marylę.

Babinki otulone w poczciwe chustki, dotyczą absolutnie wszystkich, bez względu na znajomość płyt Leszka Możdżera, czy ilość rozbitych ryjów na ustawkach. Myślę że jestem raczej osłuchany z muzyką XX wieku i bez zażenowania, przyznaję że KOKO POLSKA SPOKO jest spoko. Rodzinne popołudnie, jakie prztoczyłem, było już do końca przesiąknięte pogardą dla mojej sympatii. Prawdopodobnie miło byłoby, posłuchać przed meczem pana Pendereckiego z Johnnym Greenwodem, albo Tomasza Stańki. Obawiam się jednak, że temperatura nie zapewniłaby odpowiedniej oprawy wydarzenia, bo wielu ludzi zasnęłoby z nudów. Porównania do Waka Waka Shakiry z mundialu są trafne. Podobnej dezorientacji doświadczył mój zastępca w Exklusiv, czołowy Polski krytyk muzyczny, któremu KOKO podobało się tak samo. Nieśmiało wypalił przy swoich znajomych, że jest na tak. Reakcje odnotował identyczną. Ludzie myśleli że robi sobie jaja. Wczorajszy program Lisa poruszył wątek, co z naszym poczuciem humoru? Osobiście dołożył bym tu jeszcze kwestie wstydu. Często boimy się tego, jak na nasze wybory i pasje zareagują inni, i czy wystarczająco błyskotliwe to będzie.

Kupując bilet na Euro, przepraszam mając szczęście być wylosowanym, byłbym skazany na piosenkę Jarzębin. Zdecydowanie wolę kupować wejściówki na inne stadionowe okazję. Na Coldplay się na przykład wybieram. Czy ktoś będzie wtedy jeszcze pamiętał o zawodzących babciach?

Tomasz Kin

Dziwaki

Przez Godzinę Raz W Tygodniu

Zaczynam odczuwać brak radia. Mimo nowych zajęć i sporego nawału pracy, autentycznie tęsknię za moją dźwiękoszczelną sutereną. Cyklicznie co siedem dni zamykałem się w niej z największymi świrami, niekiedy geniuszami by posłuchać jak grają muzykę na żywo i by pogadać z nimi w trakcie. Niesamowite że gdybym widział tych ludzi na ulicy, częstokroć obrzucałbym ich pobłażliwym spojrzeniem, gdyż wyglądają inaczej. Natomiast kiedy patrzyłem na nich wówczas, gdy siedzieli przy instrumentach, byłem oczarowany i porwany w ich świat,    z którego ciężko było wracać do rzeczywistości. Oto jedna z ostatnich audycji podczas której gościłem zespół Wojtka Mazolewskiego. Super jazzująco. Tego samego wieczoru grali też w Fabryce Trzciny a kilak dni później lecieli do New Delhi na koncerty.Powiedzielibyście że Joasia wygląda jak znakomita ultra wrażliwa pianistka?

Tomasz Kin

C.D.

Jaki Ojciec Taki Syn

Niestety, nie uwolnię się od masakry nigdy!

Tomasz Kin

Goło i Wesoło

Klateczka

Nie potrafiłbym. Niestety mam w sobie taką ułomność, że kiedy wewnętrzny detektor zwalnia blokadę, dalej ani rusz. Niby mentalny niuans, który z taką łatwością można zignorować, narażając się jedynie na błahe konsekwencje. Najczęściej przejawiają się nieobojętną reakcją, poprzez szyderstwo, rzadziej oburzenie. Kto by tam zwracał uwagę na takie duperele, kiedy upał doskwiera i trzeba sobie wiatr pod pachą zorganizować. Zabawne. Co trzeba byłoby zrobić, by dorosły ukształtowany człowiek, zrozumiał że ulica to nie wiślany łach, gdzie nawet bez gaci można pobiegać i brodząc podumać. Ze sporą dozą zafascynowania, obserwuję ostatnio jak nowy rodzaj asocjacji, dopada mieszczuchów. Intelektualiści jakich wypytałem na tę okoliczność przyznają, że to wieś spokojna Kochanowskiego, jakimś atawistycznym kanałem wyziera w ten sposób. Jest to pewien punkt odniesienia, choć bardziej skłaniałbym się, za innym powodem obnażeń mieszkańców metropolii. Zwykłym prostactwem. Żeby była jasność, o długości nogawek i dekoltów deliberować nie będę. Moją uwagę przykuwa jedynie jazda bez koszulki.

Argumentacją jest różnoraka. Rowerzysta którego widziałem dziś na Rakowieckiej, tłumaczyłby się, że na rowerze czasem można koszulkę odpuścić. Istotnie, nie widziałem jej przewieszonej przez ramę roweru, czy choćby zawiązana w okół pasa. Wychodząc z domu założył że ciepło i już. Detektor nie zwolnił zapadki, dlatego przechodniów można mieć w dupie. Sympatyczny z twarzy ojciec wiodący swe dzieci po alejkach Zoo, chcąc upodobnić się do orangutanów, doszedł do wniosku, że popisze się czarną szczeciną na ramionach i łopatkach. W swym edukacyjnym pędzie zapomniał, że inni spacerowicze będą mieli problem z odróżnieniem go od zwierząt za ogrodzeniem i wybierając nowy kierunek zwiedzania, zatrzymają się przy nim niczym przy małpie w klatce. Zainteresowanie spore. Co oni się tak wszyscy gapią? Kto wie, czy myśl podobnej natury nie przebiegła po stepach jego umysłu.

Zakochana para czekająca na autobus, przedstawiła figurę surwiwalową. Osobnik oczywiście z nagim torsem. Koszulka jednak była zabrana, co znamienne. Widać człowiek kulturalny. Ale przygrzało dziewczynie, zrobiło się słabo i z t-shirtu powstał kapelusz. Prawdziwy dżentelmen. Zapyziałość tu wykluczam.

Dziecięcy plac zabaw, terytorium gdzie miesza się status społeczny najlepiej, to kolejny z katalog miejskiego prostaka. Jednakże posiada nie wątpliwe walory, gdyż można zaobserwować w jakim stanie jest muskulatura sąsiadów i który z nich siedział. Dziewczynka się buja a tatuś czyta sobie wszystkie grypserskie sentencje na ramionach i plecach. „Słowa matki święte” na przykład.

Musze również zewidencjonować bazarowego sprzedawcę, który po kilku godzinach ukropu, pomidory i ziemniaki ładował do busa, już bez koszuli.

Chłopaki z blokowisk rytualnie przesiadują na ławkach, zupełnie jak w piosenkach Numera Raz „Muzyka blok i skręty” bez bluz z kapturem. Dziwne, ale uliczni młodzi gniewni kiedy rozbierają się do rosołu, tracą swój animusz i przypominają raczej zabiedzonych więźniów obozów pracy. Bez obciachu z gołą klatyniną.

Przepadam za komentarzami żony, kiedy widzi takich mówi „oho słonko przyświeciło”.

Tomasz Kin

Baby Są Inne

Za Kółkiem

„Jedź tak jakby wszyscy chcieli Cię zabić”, powiedział wielki Szu do swojej dziewczyny, żegnając się przy wygranym w pokera Porsche. Kamera nie towarzyszyła jej w samotnej podróży za kółkiem, tylko kadrowała dalej starego oszusta. W polskim kinie tyle razy można było podziwiać wciskające gaz do dechy baby, że bez specjalnego żalu zapomniałem o tamtej scenie. Przyglądając się im jednak z uwagą, można zaobserwować, że nie powinny siedzieć za kółkiem. Niekiedy bywa to przerysowane, jak chociażby Ewa Kasprzyk mknąca Fiatem 126p w „Galimatias, czyli Kogel-Mogel 2”, czy Ewa Błaszczyk doklejająca wąsik w „Zmiennikach”, by w ogóle móc wyjechać z bazy. Włączając się do ruchu w świcie, w którym zarząd dróg miejskich a nie filmowy scenograf, odpowiedzialny jest za dziury w jezdni, widać że to nie żart. Na każdych światłach w ciasnych kokpitach, światło odbija się od rogowych  ciemnych okularów modnych prowadzących, kiedy pochmurno, tworze zdradzają wyniosłość i arogancję. Niekiedy pełne, zalotne uśmiechy, ale to zdarza się wyjątkowo sporadycznie, dlatego przyjąłem, że tym razem skupiam się na tych ponurych. Wszystko to trwa kilkadziesiąt sekund, tyle ile zmiana koloru z czerwonego na zielony. Ruszają z miejsca i zaczynają się kłopoty. Wymuszanie, zajeżdżanie i najgorsze – spowalnianie.
Wszystkie bez wyjątku kobiety w mojej rodzinie i wśród przyjaciół, zdały pomyślnie egzamin na prawo jazdy i śmigają tu i tam. Prawdopodobnie narażę się potwornie, choć wyżej wymienione kuzynki, szwagierki, ciotki i kumpele wielokrotnie przyznawały mi rację. Istnieją motoryzacyjne antytalenty, najczęściej po stronie płci pięknej. Dlatego tak dobitnie podkreślę, że wiele z nich, za kierownica nie powinno siadać. Nigdy nie miałem kolizji z kobietą, co dodatkowo może świadczyć przeciw mnie, bowiem kilka stłuczek zaliczyłem. Zwykle stojąc na skrzyżowaniu i będąc przypadkową ofiarą piratów i „szefów”-rodzaj kierowcy który wszystko wie najlepiej i który przepisy ruchu drogowego, interpretuje według własnej wygody. Policja takich każe mandatami po kilkaset złotych, punktami karnymi a blacharnie mają pełne ręce roboty. Strach niekiedy jest tak mocny, że kobietom puszczają nerwy i zaczyna się coś, co potem opisuję jako głupota i żałość. Dochodzi również agresja. Przykład. Ostatnia podwózka do przedszkola. Główna szosa w remoncie, więc objazd wytyczono opłotkami. Wąsko, ale nie aż tak, by nie zmieściły się obok siebie dwie osobówki. Nie należę do właścicieli ciężarówek, toteż widząc naprzeciwko mały kompaktowy samochodzik, zwolniłem ale parłem przed siebie. Punto stanęło jak wryte, zostawiając po zewnętrznej stronie sporo wolnego miejsca. Wystarczyło ruszyć lekko kierownicą by przytulić się do krawężnika. Kobieta która prowadziła zaczęła nerwowo ruszać swoją szczęką. Prawdopodobnie chodziło o to, bym zaparkował na drzewie, albo zupełnie wycofał się z ulicy, by mogła dziewczyna przejechać zupełnie jak startujący na Okęciu Boeing. Opuściłem szybę, jako że jeżdżę tam co dzień i znam dobrze ten przesmyk, by powiedzieć jej że spokojnie się zmieścimy. Mysi tylko ciut odbić. Usłyszałem że jestem chuj.. i żebym spierd… Przyznaję zaskoczyła mnie ta reakcja. Przez chwilę przyszło mi nawet do głowy, czego się wstydzę, by zostawić jej pamiątkę na lakierze. Ale jeszcze potrafię się opanować i wziąć głęboki oddech. Ewidentnie spanikowała.
Innym razem beztrosko i w sposób zdradzający głęboko upośledzoną wyobraźnię, jedna pani doszła do wniosku, że zatrzyma się na środku skrzyżowania, dosyć ruchliwego w chwili gdy każdy chce wykorzystać płynną falę zielonego światła. Zrobiło się niebezpiecznie. Kilak aut hamowało z piskiem. Tym razem ktoś otworzył drzwi i rzucił w jej kierunku zbluzganą wiązankę. Czasem mężczyźni panikują. Dziś pędząc do pracy ni z tego ni z owego, stojąca w kolejce do skrętu w lewo paniusia zapragnęła zmienić kierunek i wyskoczyła na sąsiedni pas wprost na pędzące samochody. Podejrzewam że gdybym zmieniał stację radiową, dłubiąc w odbiorniku, albo na ten ułamek sekundy odwrócił głowę, dziś na mym blogu zawisła by informacja o mojej przedwczesnej śmierci. Tu nie żartuję. Uniknąłem jej. Żałuję jednak, że nie zatrzymałem tego samochodu by wytłumaczyć pani, że mogła pozbawić się życia a przede wszystkim zrobić mi z dzieciaków sieroty.
Wcześniej moja ciężarna żona, o włos nie byłaby ofiarą groźnej kraksy na parkingu centrum handlowego. Ostre hamowanie i dosłownie centymetr. Pani przepraszała że się zagapiła. Kiedy wyskoczyliśmy z samochodu i zobaczyła ten spory brzuch, pobladła i zaczęła kajać się tak, jakbyśmy policję chcieli wezwać, wsadzając ją do więzienia na lata.
Moja stacja emitowała przed laty ciekawy cykl „Szkoła Jazdy”. Był to program reality opowiadający historię ludzi uczących się jeździć. Wystarczy przypomnieć sobie kilka kadrów, albo zajrzeć na youtube, przywoławszy upiorną myśl, że te wszystkie szemrane moto postaci, zdające egzamin na prawko po sto razy, prędzej czy później wyjeżdżają na ulicę.

Tomasz Kin

Żart Tynfa Wart

Spóźnione Prima Apryllis

Cześć gdzie jesteś, zapytała pospiesznie przez telefon Ewa, moja kierownik produkcji. Udałem niefrasobliwe zdziwienie, jak to gdzie? No wszyscy już na planie.  Słucham? Ciągnąłem chytrze. Co  ty mówisz, przecież dzisiaj jest środa. Wyjechałem nad morze, wracam dziś wieczorem. Człowieku jest czwartek i za 10 minut zaczynamy nagranie! Zrobiłem przeciągłą pauzę. O kur… Chcąc maksymalnie uwiarygodnić mój kretyński żart, rzuciłem jeszcze kilka przekleństw potępiających moją niefrasobliwość i począłem sążniście przepraszać za zamieszanie i swoją głupotę. W słuchawce zapanowała cisza. Po chwili prawie szeptem, ofiara mej zasadzki szepnęła, zadzwonię za chwilę. Wiedziałem że rybką połknęła haczyk. Nie mam pojęcia dlaczego akurat w tej chwili naszła mnie ochota na szczenięcą zabawę. Być może dlatego, że chciałem się odegrać za kilka utrudnień organizacyjnych na jakie zostałem skazany przez moją, naprawdę znakomitą redakcję w tym sezonie. Zawsze gdy parkuję na Augustówki pod starą siedzibą TVN-u, o której zresztą zamieściłem jesienią obszerny wpis, telefonuje ponaglając sympatyczna dziewczyna, odpowiedzialna za to by wszyscy byli na czas w jednym miejscu, konkretnie w studio S1. Doszedłem do wniosku że kilka chwil adrenaliny nikomu nie zaszkodzi a nic nie podnosi ciśnienia, jak dobra wkrętka. Majewski zrobił na tym karierę, bo zanim aktywował Rozmowy w Toku, zastawiał sidła by w krytycznym momencie wrzasnąć Mamy Cię! Do pomocy nie wciągnąłem armii pomagierów i dowcipnisiów. Tym razem wystarczyło udawać cwanego gapę.

Telefon zadzwonił ponownie, dokładnie w chwili kiedy przechodziłem przez bramkę, strzeżoną przez uzbrojonych i bezkompromisowych strażników. Podtrzymałem oczywiście po raz trzeci wersję wyjazdową. Trochę to podróba haniebnego wyparcia Piotra apostoła, ale diabeł mocno mnie wówczas opętał. Doszedłem jednak do wniosku że czas się ujawnić. Operatorzy, dźwiękowcy i cała obsługa planu z którą jak co tydzień witałem się serdecznie, nie miała o niczym pojęcia i będąc już w gotowości bojowej, czekała tylko na prowadzących. Karolina umalowana, podpięta do mikrofonu i ucha pomachała mi i pokazała zegarek. Miałem parę minut spóźnienia. Pobiegłem do garderoby. W drodze na make up, Ewa z którą tak perfidnie pogrywałem, nagle mnie zobaczyła. Minę miała bezcenną. Na jej smukłej twarzy baletnicy mieszała się ulga, niedowierzanie, złość i chęć skopania mi tyłka. Po dwóch sekundach zza węgła wyjrzał Jacek – producent. Mądry, sympatyczny lecz kiedy doprowadzi się go temperatury wrzenia, oblewa wszystkich wrzątkiem. Liczyłem że jego niewypowiedziana wściekłość, na widok mego szelmowskiego, lekko przepraszającego uśmiechu, szybko się rozpogodzi. Nie trzymałem przecie długo w tym debilnym zawieszeniu swych kolegów. Niestety. Zamiast cześć, usłyszałem kur… popierd… cię?! Chu… są takie żarty. Lepiej wykręć do samej szefowej kanału i się wytłumacz, bo ja tu już produkcję wstrzymuję.

Nie zdarzyło się by przez sześć lat naszej wspólnej pracy, ktoś z nas nawalił. Myślę tu o sobie i Karolinie. Z gorączkami, z gilem po pas, ciężkimi niestrawnościami i innymi przypadłościami kwalifikującymi na konsultację lekarskie, albo co najmniej do łóżka, niekiedy prowadziliśmy program. Taka robota i tyle. Nie zamierzam się roztkliwiać i prosić o wyrozumiałość jak Młynkowa i Nowicki u Lisa. Założyłem, że ciężko byłoby komuś z kim znam się już tyle lat, podejrzewać mnie o aż takie bumelanctwo. Tym bardziej że tylko my, nigdy nie nawaliliśmy. Pewnie najbardziej zależy nam na programie. Być może, skoro pokazujemy swoje twarze i podpisujemy się z nazwiska, wypadałoby. Wszystko to jednak było nie ważne w konfrontacji ze smutnym i sensacyjnym newsem, że mam wszystkich centralnie w du… i na zdjęciach mnie nie będzie. Było do rozpoczęcia jeszcze chwila i ta chwila wystarczyła by zatrzymać całą telewizje. Jam to nie chwaląc się sprawił. Zupełnie nie świadomie. Cytując generała Jaruzelskiego: przepraszam, ubolewam, żałuję. Atmosfera chwilę się oczyszczała, aż do całkowitej klarowności. Po zdjęciach pojawiły się nawet uśmiechy, powściągliwe co prawda, jednakowoż szczere.

Okazuje się że TVN Style ma poczucie humoru, czego o Polsacie nie da się powiedzieć. W pozbawionych już innowacji i żartów na najwyższym poziomie, głowach pracowników firmy Rochstar, producenta Szymona na Żywo, powstał podobny pomysł. Wprowadzono go w życie dożo dosadniej, skazując wiele osób na poważne konsekwencje. Nikt, nie miał zamiaru wycofać się błyskawicznie ze wszystkiego jak ja, broniąc spontanicznej niewinności dowcipu. Wszyscy pewnie słyszeli już o tym jak to ludzie Szymona, wkręcili ludzi programu „Się Kręci”. Chodziło o to że skoro Maciek Dowbor leci  live, łatwo można go „Załatwić”. Zatelefonowano do Polsatu z lipną informacją że Agnieszka Radwańska jest fanką polsatwoskiego programu i chciałaby w nim wystąpić. Propozycja spotkała się z euforią redakcji. Wysłano sobowtóra.  Istotnie była podobna, ale każdy kto choć raz z uwagą widział jej mecz (trwa to około 70 minut), mógł się przypatrzeć jak wygląda chempionka z Krakowa. Prowadzący, mimo iż zajmował się zawodowo dziennikarstwem sportowym i sam czynnie gra w tenisa, mistyfikacji nie poznał. Widziałem dziś ten fragment programu w sieci. Łatwo mówić po fakcie, ale przysięgam nie mogę pojąć jak on mógł się tak wyprowadzić w pole. Na kilometr widać, że to jakaś mało rozgarnięta w sprawach tenisa i sportu panna, której przydałaby się lekcja i zimny prysznic w postaci kompromitującej drwiny. Tego Maćkowi się nie udało. Wyszła potworna wazelinowa lurka, przepełniona epitetami zachwytu i uwielbienia. Może rzeczywiście ją aż tak podziwia, że będąc oszołomiony jej podrobionym blaskiem, dał się oczarować tak swojej wyobraźni, że patrzył na kogoś kogo chciałby zobaczyć, mimo że wcale jej tam nie było.

Nim Szymon wyemitował w poniedziałek materiał z wkrętką, Polsat już wiedział jak mocny policzek wycelował mu TVN. Ponoć były próby negocjowania wstrzymania emisji. Niebiescy postawili na swoim. Na Ostrobramskiej afera. Pewnie polecą głowy. Szczerze współczuję Dowborowi i redakcji „Się Kreci”. Zaistniała sytuacja, pokazuje jak każdy krwiożerczo walczy obecnie, choćby o milimetr większego słupka oglądalności. Wojna został wypowiedziana. Kończy się era przyjacielskiej konkurencji. Takich rzeczy się nie robi, zwłaszcza na antenie i to kolegom po fachu.

Oto jak z pozoru niewinny żarcik wywołuje burzę. U nas szybko zaświeciło słońce po niewielkim zachmurzeniu. U nich huragan wzmaga na sile.

Tomasz Kin

Mam Tu Maj

Nareszcie

Przepraszam bardzo wszystkich, ale w tym roku mam majówkę pierwszy.

Tomasz Kin

Perfect Day

All Weekend

Jest mi wstyd, bowiem lektura tego skromnego dziennika może niesłusznie, acz zasadnie w oparciu o publikowane wpisy, wykreować  mnie na choleryka i cynika o nader mocno rozwiniętych depresyjnych ciągotach. Jesień była pogodna i obfita w ekstremalne emocje w życiu jak i pracy, toteż wówczas jeszcze jak cię mogę. Powstrzymywałem toksykologiczne jątrzenie ze wszystkich mych moralnych zadrapań. Nie jestem ich świadom, zwykle przez pierwsze trzy kwartały. Boleśnie upominają się w ostatnim. Naraz nadciągający bez humoru zimny front atmosferyczny, powlekł mój świat warstwą szadzi i skuł go ostatecznie tęgim zlodowaceniem. Zostałem wbrew mojej woli, odcięty od słońca i ciepła. Oczywiście gdy ma się już zabezpieczoną przyszłość, wsiada się w pierwszy rejsowy samolot na Dominikanę i nie rozstroiwszy  swej odporności, zamawia się szklankę rumu do pokoju. W ubiegłym roku nie mogłem tego uczynić. Wydawało mi się przez chwilę, będąc ogłuszony hormonami radości, że nadchodzący trudny sezon przetrzymam nie flaczejąc i wysychając, jak krzaki dzikiego wina tuż za mym oknem. Nie udało się. Wylazły ze mnie okropności, małostki i niestrawności  uczuć, które były reakcją na przygniatającą do ziemi beznadziejną frustrację. Nie podobało mi się wiele rzeczy.  To że nie wyjechałem na narty, gdyż nieustająco zmagałem się z przedszkolnymi choróbskami, to że sam zostałem zainfekowany i wreszcie że nie mogłem odnaleźć się we wszystkich nowych sytuacjach. Porażkę miałem w oczach długo. Niby nic. Szczególiki zmiksowane z drobnostkami, jednak stanowią one o potrzebach, które niezaspokojone wywołują reakcję na końcu której, czuję się jak gów…  

Mędliwości mej nie byłem świadom, przez parę ładnych miesięcy. Wtem przygrzało. Puchówkę powiesiłem w szafie, wyjąłem pudło z kolorowymi trampkami i oddałem do pralni znoszone marynarki, służące mi raczej za kapoty. Równolegle mój skrupulatnie i drobiazgowo przygotowywany plan na działanie zawodowo-twórcze, wprowadziłem wreszcie w życie. Przestałem także szukać ołówka i pliku małych karteczek, na których nerwowo bazgrałem rodzinny przychód i rozchód. Bez tej buchalterii, popadłbym jeszcze w tarapaty najbardziej bolesnej proweniencji . Finansowej. Przyznaję czułem się nieco poobijany, bowiem doświadczyłem na własnej skórze banał dekady, jak mi się dotychczas wydawało -kryzys. Beztroskie i wygodne życie by nadal być wygodnym, musiało przestać być beztroskim. Szczęście że nie musiałem rewidować swojego dotychczasowego wyobrażenia na temat światowej ekonomii, wyprzedając się albo rezygnując z wielu udogodnień i miłych przyzwyczajeń. Śniło mi się nawet raz, że nie mogę kupić czegoś dziecku, ono pyta dlaczego a ja pocę się w obawie przed odpowiedzią. Dreszcz przeszywa mi plecy kiedy sobie o tym przypomnę. Może wydać się to mizerną kokieterią, ale poznałem co to stan drastycznego przestoju. Nie mierzę tu swego życia skrajnościami windykacyjno-komorniczymi, lecz nieco bardziej zbilansowanymi. Dla jednych zbyt drogie bilety do Paryża to kryzys, dla innych błędne koło pożyczek z którego wydostać się nie sposób. Tak czy siak, niedogodności nie piętrzą się przed mym nosem, może z wyjątkiem kompletu nowych hamulców w cenie tygodnia w Miami, toteż pragnę zasygnalizować pewne zmiany merytoryczne których pragnę od dawna.

Potakiwanie przyprawia mnie o rozstrój żołądka, stąd zdecydowanie ciekawsze i dające szeroką satysfakcje jest dla mnie polemiczne negowanie. Nazywa się to różniasto: gderaniem, narzekaniem, szukaniem dziury w całym, zawiścią niekiedy. Rzeczywistość jest przecież pełna rozsianych na prawo i lewo absurdów, których analiza oczyszcza i daje się wyżyć jednocześnie. Nie wiem komu mam za to dziękować, ale absolutnie tego nie dostrzegam. I nie potrzebuję.  Chroniczne rozzłoszczenie dniem codziennym, zamieniłem na cięgle jeszcze podejrzaną radość.

Przebudzam się weselszy. Śniadanie rozsmarowuje milej. Kawę popijam pogodniej. W pracy życzliwiej witam się i artykułuję. Nawet do przedszkola pędząc ponad godzinę, śpiewam sobie piosenki z radiem. Masakra jest to przebijać się przed 16:00 z Sadów Żoliborskich do Pyr, ale tłumacze sobie to tym, że przecież zawsze chciałem inwestować głównie w edukację dzieci. Czy to ważne żeby obiad zjeść 45 minut wcześniej? Już nie. Nałożyłem na talerz gramofonu płytę Lou Reed’a i odnotowałem swój perfekcyjny dzień. Miał miejsce wczoraj i dziś. Opiszę może sobotę, barwniejsza.

Obudziła mnie córka. Jakoś inaczej. Weselej. Nie zgrzytałem zębami , że po pięciu godzinach snu, muszę się zwlec i spełniać zachcianki mojego elfa. Przygotowaliśmy pyszne śniadanie, bobas w swym bujaczku pomagał nam, a jakże. Dalej wyprawa do parku z wujkiem J. Trudno było się przebić przez nadciagające kordony emerytów, ze szturmówkami w kolorze Trwam, bo Policja zagrodziła całe śródmieście. Jednak udało się nam zaparkować i wejść do parku pełnego kaczek i wiewiórek. Potem spacer wokół mojej ulubionej części miasta. Wracając na wyścigi, planowałem dalsze godziny. Córkę odwiozłem do babci bo skorzystała z zaproszenia na nocleg wraz z innym wnuczkiem. Miałem popołudnie z żoną i małym synkiem. Prawiem jak za dawnych lat… Pyszna pizza na obiad. Do kolacji słońce na tarasie. Na wieczór przygotowany wybór win i znakomity czas pełen miłych niespodzianek. Telefon do babci w celu małej wizytacji i już błoga cisza. Nasze lampki brzdękały subtelnie a na pobliskim Okęciu kołowały samoloty. Po prostu perfect day.

Tomasz Kin

Głos

5-10-15

Czasem narzekam na moją pracę, ale bywają momenty kiedy naprawdę ją uwielbiam!

Tomasz Kin

Test Taty

Niestety to Trzeba Uczciwie 

był jeden z tych dni kiedy zapycha się żołądek marną bułką i traci rachubę czasu. Odebrałem ze sto wiadomości na poczcie elektronicznej, masę telefonów i otoczony kilkoma mocno absorbującymi ludźmi, kręciłem się w jakimś amoku. Jednakowoż widząc adres zwierciadlany, przystałem na moment i wczytałem się w treść. Dostałem do wypełnienia ankietę. Nie poświęciłem jej należnej ilości czasu i uzupełniłem dosyć zdawkowo, ale by oszukać sumienie przesłałem go również Novice. Przyjaźnimy się od lat, a poza tym koleżanki z redakcji, szukały dalej fajnych rodziców z rozpoznawalnym ryłem. Wracając do pytań. Myślę o nich od dwudziestu czterech godzin i postanowiłem że z przejęciem godnym troskliwego rodzica, odpowiem jeszcze raz.

Pytania do ankiety: Mama/Tata z dzieckiem w mieście.

Gdzie w mieście lubi Pan/i spędzać czas w towarzystwie swojego dziecka?

Najchętniej w domu, mamy tu doskonałe warunki oraz całkiem dobrze wyposażony plac zabaw. Nie przepadam za kolejkami do huśtawek i zapchanych małymi dewastatorami zjeżdżalni. Poza tym przepadamy za parkami pełnymi kaczek i wiewiórek. W sezonach dokarmiania, nosze nawet sporę torby z orzechami laskowymi i chałkami. Moja córka oszalała kiedy pierwszy raz podbiegł do niej mały rudy gryzoń, wlazł na dłoń i siłując się lekko zabrał zwycięsko kąsek. Do zestawu miejsc muszę uczciwie dołożyć Zoo, w którym gościmy około trzy/cztery razy w roku. W lecie kiedy tylko jesteśmy w mieście jeździmy do rodziny pod Warszawę, gdzie w sporym ogrodzie ulokowane są basen, trampolina i domek na drzewie. Jest też tablica do kosza i spora piaskownica. W tym sezonie mam już zamówienie na spacery wszędzie tam gdzie są fontanny.

Czy zna Pan/i kawiarnie/restauracje, gdzie jako rodzic z dzieckiem czuje się Pan/i

komfortowo? (można bez problemu wjechać tam wózkiem, obsługa jest tolerancyjna dla dziecięcych zachowań, jest kącik do zabawy dla dzieci, w toalecie jest przewijak)?

Ostatnim takim miejscem była restauracja „El Greco” na Grzybowskiej. Wózkiem ze sporą gondolą manewrowałem swobodnie. W toalecie przewijak i wszystko jak należy poza tym spory kącik dla dzieci z klockami, kolorowankami, animatorem i sporą plazmą dla aspołecznych. Kolejnym miejscem jest bardzo popularna „Kolonia Ochota” na Filtrach. Byłem tam na kilku kinder balach i wiem, że rodzice przepadają za tym miejscem. Modnym chyba wciąż nota bene. Żona rekomenduje z kolei „Kawkę z Mleczkiem” na Pory.

Czy lubi Pan/i i korzysta z miejsc przeznaczonych specjalnie dla rodziców z dziećmi: sale zabaw, osiedlowe kluby mam, klubokawiarnie dla maluchów? Które z tych miejsc Pan/i poleca i dlaczego?

Osobiście nigdy w takim nie byłem. Unikam. Nie przepadam choć moje dzieci mogłyby wymienić sporo takich miejsc bo mama, bywa, nie unika, kto wie może nawet przepada.

Czy bierze Pan/i udział w warsztatach dla rodziców z dziećmi? Jakiego rodzaju są to zajęcia?

Moja czteroletnie córka brała już udział w warsztatach kulinarnych kilka razy. Uwielbia pomaganie w kuchni, sama posiada zabawkową z absolutnie całym drobiazgowo i długo kompletowanym wyposażeniem i produktami. Ma nawet zastawę na której potrafi podać ravioli i zupę żółwiową. Pierożki to miniatury, zupa jest na niby. Potem zestaw lodziarza jaki otrzymała na urodziny. Gałki z pluszu mają magnesy wewnątrz, także nie ma problemu żeby w miziatym rożku ktoś dostał np. trzy gałki. Waniliową, czekoladową i pistacjową. Nie widziałem jeszcze propozycji na warsztaty lodowe. Jeśli gdzieś znajdę pojadę z dzieckiem na pewno. W niedzielę zaliczyliśmy za to warsztaty cukiernicze w „Manufakturze Cukierków” na Tmace. Lizak o średnicy około dwudziestu centymetrów zrolowany własnoręcznie męczy już trzeci dzień i jeszcze zostało pół.

Czy szuka Pan/i zajęć dla swojego dziecka, w których Pan/i również bierze czynny udział i poznaje nowe sposoby wspólnej zabawy, czy woli Pan/i oddać dziecko w dobre ręce i w tym czasie odpocząć?

Lubię oddać dziecko w ręce żony. Nie odpocząłbym wiedząc że dziecko jest z kimś obcym. W przedszkolu ma kilka odjazdowych zajęć. Garncarstwo, bębny, pianino i balet. Kocha jedynie ostatnie z listy.

Czy chodzi Pan/i do kina razem z dzieckiem? W jaki sposób? Na seanse dla dzieci, zabiera Pan/i niemowlę na seanse dla dorosłych, czy korzysta Pan/i z oferty kin, które proponują specjalne seanse dla rodziców  z dziećmi i organizują opiekę nad maluchami?

W kinie byliśmy pierwszy raz na poranku w kinie Luna. Chodzimy co kilka tygodni, bo baje się powtarzają a córką robi się coraz bardziej wymagająca. Zaliczyliśmy również kilka koncertów. W Sali kongresowej na koncercie Disneya, prowadziła Natalia Kukulska i „Smykofonii” na Elektoralnej. Córka miała tez okazję przeżyć niezapomniane chwile w IMAX na „Dzikich z Natury”. Dwie znakomite historie o dwóch przedszkolach, słoni w Kenii i orangutanów na Borneo. Autentycznie wzruszające. Niestety zabrakło jej krokodyli, których mocną fascynację wówczas przeżywała. Obecnie wariuje na punkcie księżniczek, dlatego ostatni „Disney on Ice” na Torwarze z motywem księżniczkowym był ekscytacją która pozostała długo po.

Czy chodzi Pan/i z dzieckiem na koncerty, do teatru, na wystawy? Czy może Pan/i polecić jakieś szczególnie przyjazne rodzicom i dzieciom galerie i sale koncertowe?

Torwar i Kongresówka są przyjazne. Galeria na Mazowieckiej, kiedyś przy okazji zakupów w sklepie dla malarzy była zaliczona. Eksponaty wisiały wysoko, dlatego nic nie stłukła. Jeśli to ma być dla dzieci to polecam.

Czy korzysta Pan/i z miejsc/grup wsparcia dla rodziców z dziećmi? Kręgi Kobiet, Kluby Mam, itp.?

NIE!

Czy zna Pan/i miejsca/zajęcia, gdzie może Pan/i robić coś dla siebie razem z dzieckiem? Na przykład joga dla rodziców i dzieci, zajęcia na basenie, choreoterapia, warsztaty śpiewu?

Znam dwa baseny na Ursynowie. Jeden koło Płaskowickiej drugi na Warszawiance.

Czy zna Pan/i miejsca/zajęcia, gdzie w czasie kiedy Pan/i robi coś dla siebie (joga, fitnes, masaż, basen, taniec), dziecko ma zapewnioną opiekę lub jakiś rodzaj zajęć?

Tak, przedszkole. Bardzo jestem z niego zadowolony. Działa 12 miesięcy w roku i wypełnia czas ciekawymi pomysłami.

Gdyby miał/a Pan/i zaprojektować wymarzone miejsce dla rodziców z dziećmi, to jak by ono wyglądało? Jakiego rodzaju udogodnienia powinny tam się znaleźć i jakiego rodzaju zajęcia odbywać?

Duży parking. Zawodowa obsługa pedagogiczna, zajęcia według preferencji dziecka. Wielki plac zabaw. Wykładowcy mówiący w językach obcych.Tak jak w naszym przedszkolu!

Tomasz Kin