fbpx

Widzenie pana Nacota

Długo, oj długo zastanawiałem się, jak zacząć mój pierwszy felieton dla Państwa. Chodziłem wokół tego pierwszego zdania. Chodziłem, przymierzałem, szczerze mówiąc, nie znalazłem tego jednego jedynego, którym bym się chciał z Państwem przywitać. Znalazłem sześć. Wybierzcie sobie, które się Wam najbardziej podoba.

Różni ludzie są na świecie.
Zawsze chciałem być muzykiem
rockowym.
Czy człowiek może zwariować
od dziwnych myśli?
Czy pokazali Państwo kiedyś,
na co ich stać?
To piękna chwila siąść przed czystą
kartką papieru…
Pałac Kultury to dziwny budynek,
ale nie o tym chciałem tu pisać.

A teraz do rzeczy…

Wyobraźmy sobie następującą sytuację. Żyje sobie na świecie człowiek o nazwisku Nacot. Ja wiem, nie jest to może częste nazwisko. Ale też nie jest tak, że takiego nazwiska nie jesteśmy sobie w stanie w ogóle wyobrazić. W ramach powszechnie obowiązującej polszczyzny pana Nacota możemy chyba zaakceptować. Wyobraźmy sobie teraz, że nasz pan Nacot ma przepiękną stać. No i dopiero teraz zaczynają się moje prawdziwe kłopoty. Bo o ile pana Nacota, jak i „Różnych ludzi, którzy są na świecie” byłbym w stanie Państwu jakoś mniej lub bardziej logicznie wytłumaczyć, o tyle ze stacią nie pójdzie już tak łatwo. Mianowicie dlatego, że ja sam nie bardzo mam pojęcie, czym rzeczona stać miałaby być… Mało tego! Ja nawet nie umiałbym chyba powiedzieć, skąd pan Nacot ową stać wytrzasnął! Czy on ją dostał, czy on się z nią może nawet i urodził, wyhodował, kupił, przeszczepił sobie – nie wiem. Zabijcie mnie – nie wiem! Mogę jedynie domniemywać, że owa stać jest raczej godna pokazania. Zademonstrowania, w sensie. Znaczy się, niedobrze, coby ona, ta stać, w ukryciu wciąż tkwiła. Jakże bowiem inaczej wytłumaczyć to, że od wielu miesięcy czołowy, najpopularniejszy wokalista w tym kraju (ten tekst nie służy pastwieniu się nad tym człowiekiem, nie będę więc wymieniał jego nazwiska ani nawet nazwy jego zespołu, załóżmy, na nasze potrzeby, że ów zespół nazywa się Czuj) śpiewa w każdym dostępnym środku masowego rażenia pieśń, w której refrenie wielokrotnie, na całe gardło, z niesłabnącym zapałem nawołuje: „Pokaż Nacocie stać!”?! A w chwilę po tym, jakby zatrwożony wizją, że pan Nacot mógłby zademonstrować swą stać jakoś niedbale, chyłkiem jeno, pospiesznie dodaje: „Ale niejeden raz!!!”… Wydaje się, że pozostawanie staci pana Nacota w ukryciu i społecznej nieświadomości musi być wyłącznie kwestią czasu. Społeczna nieświadomość też ma swoje granice. W związku z tym z dnia na dzień w każdym zakątku Polski przybywa fanów, którzy coraz głośniej domagają się: „Pokaż Nacocie stać!!!!”.

No cóż… różni ludzie są na świecie. Jest gdzieś być może jakiś pan Nacot, jest gdzieś grupa Czuj (gdzie, to trudno powiedzieć, bo ponoć grają dużo koncertów. Dziś mają dwa. Oba w Krynicy. Tylko jeden w Górskiej, drugi w Morskiej). Gdzieś jesteście Wy, otwierając nowy numer „Zwierciadła”, i gdzieś też są ludzie, którzy mają pewne, hm… skrzywienie. Którym wystarczy puścić zwykły popowy przebój z pytaniem, na co ich stać, a oni od razu widzą stać pana Nacota. Którym wystarczy powiedzieć „A”, a oni nie odpowiedzą „B”, oni na ten przykład odpowiedzą: „Psik”. (Nawiasem mówiąc, niełatwo jest być takim człowiekiem, oj, niełatwo!). Czy tacy ludzie mogą publikować w „Zwierciadle”? No, chyba tylko na stronie opatrzonej dodatkiem: „W krzywym…”.