1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Psychologia
  4. >
  5. Czy małżeństwo jest zaprzeczeniem wolności?

Czy małżeństwo jest zaprzeczeniem wolności?

Związek to autoograniczenie, ale nie oddanie wolności. Bez autonomii nie może być mowy o miłości. Inaczej relacja zamienia się w uwiązanie. O tym, że sztuką jest być z kimś, bo się chce, a nie dlatego, że się musi. I o świadomości, że bycie z kimś jest też zobowiązaniem - Joanna Olekszyk rozmawia z dr. Tomaszem Srebnickim. 

Czy małżeństwo jest zaprzeczeniem wolności? A może niepodległość w związku jest możliwa?

Utrata niepodległości nie jest związana bezpośrednio z  byciem w związku, tylko z tym, że się z  różnych powodów – socjologicznych lub indywidualnych – w związki wikłamy. Obecnie obserwuję dwa podejścia sprzyjające takiemu uwikłaniu.

Pierwsza to koncepcja tzw. zindywidualizowanych związków. Żyjemy w czasach, w których dochodzi do rozpadu rodzin, i to wielopokoleniowych, ale też do rozpadu więzi przyjacielskich – jeśli więc ludzie się ze sobą wiążą, to oczekują, by miłosna relacja pełniła niesamowicie wiele funkcji, które jeszcze kilkanaście albo kilkadziesiąt lat temu pełnili przyjaciele, przyjaciółki ze szkoły, koledzy z pracy, rodzice bądź dziadkowie.

Druga koncepcja jest pokłosiem tego, że mniej więcej od czasów romantyzmu mamy kretyński sposób postrzegania małżeństwa jako nieustannego miłosnego napięcia. Jest to twór żywcem wyjęty z komedii romantycznych, gloryfikujących etap zakochania i burzenia stereotypów. Według tej koncepcji związek ma być oparty na niesłabnącym zachwycie, wzajemnym wspieraniu się i wielkich seksualnych doznaniach. Scenariusz jest jeden: on i ona zakochują się, po czym ogarnia ich jakieś szaleństwo – on pędzi za nią na dworzec i obsypuje ją kwiatami, ona nie śpi po nocach, potem oboje walczą z przeciwnościami, by móc być razem, wreszcie padają sobie w ramiona i tu pojawiają się napisy końcowe. A co dalej? Niestety, bezustanne powielanie tego scenariusza. Co jest bardzo obciążające dla relacji i niemożliwe do wykonania. Nie da się utrzymać takiego poziomu pozytywnego napięcia.

Jedno i drugie podejście jest zgubne, bo obciąża związek oczekiwaniami, których nie może on spełnić?

W dodatku jeśli nałoży się na zwichrowane czy niedojrzałe jednostki, to doprowadza do wzrostu tych oczekiwań – od partnera i od relacji. Obciążających nie tylko tę drugą osobę, ale i osobę, która je ma. W rezultacie partnerzy podejmują różnego rodzaju zachowania, które mają na celu albo utrzymanie sielanki i unikanie konfliktów, albo podporządkowanie sobie drugiej osoby. Rozpoczyna się gra, która już u zarania związku oparta jest na braku autonomii partnerów. I dochodzi do uwikłania.

Czym jest to uwikłanie? Zawieszaniem siebie i całego swojego życia na partnerze?

Tu nawet nie chodzi o zawieszanie, ale o to, że związek staje się podstawą mojego funkcjonowania, samopoczucia, dążeń, a nawet motywacji do pracy. Przeciwieństwem związku uwikłanego jest związek zdrowy, czyli opierający się na dużej autonomii obydwu stron. Z jakichś przyczyn, których nie jesteśmy nawet w stanie nazwać, jest nam ze sobą dobrze. Nie musimy być razem, ale chcemy. Lubimy z tą drugą osobą pić herbatę, lubimy siedzieć z nią przed domem i patrzeć na przejeżdżające samochody, czasami lubimy uprawiać z nią seks, a czasami wyjechać w Bieszczady albo nad morze. Ale żadna z tych rzeczy nie jest warunkiem istnienia naszego związku.

To znaczy…?

To znaczy, że jeżeli mam ochotę pojechać z moją żoną w Bieszczady, to mówię jej: „Marzą mi się Bieszczady. Chcesz ze mną pojechać? Będzie mi bardzo miło”. I ona może chcieć pojechać w te Bieszczady, a może też nie chcieć. Wspomniana autonomia polega na tym, że zarówno odmowa, jak i akceptacja wyjazdu w Bieszczady nie ma większego znaczenia. Partner, który chce jechać w Bieszczady, kiedy słyszy odmowę lub po prostu odpowiedź: „Wiesz, na Bieszczady akurat nie mam ochoty” – nie czuje się odrzucony, nie czuje, że żona powinna z nim jechać, bo na tym przecież polega bycie w związku.

A teraz weźmy inną sytuację: załóżmy, że żona lubi, jak mąż tankuje jej samochód. Miły gest, który jej i jemu sprawia przyjemność. Ale jeżeli mąż czuje się w jakiś sposób zobowiązany, by to stale robić, na dodatek wie, że jeśli o to nie zadba, to ona będzie niezadowolona (bo zatankowanie samochodu znaczy dla niej, że on się o nią troszczy, że jest silny i ją obroni) – to ten miły gest zamienia się w czynnik bardzo obciążający dla relacji. I znów oboje tracą swoją autonomię czy inaczej niepodległość.

Uwikłanie jest związane z tym, że jednostki oddziałują na siebie w sposób zobowiązujący do różnego rodzaju poświęceń i danin, rezygnacji lub nadmiaru – ograniczających wzajemnie partnerów. I kluczowe jest tu słowo „wzajemnie”. Zachowanie autonomii w związku to podstawowa, ale naprawdę bardzo trudna sprawa. Znacznie łatwiej jest przekierowywać odpowiedzialność za swoje poczucie ważności, miłości i bezpieczeństwa na partnera, niż samemu definiować i realizować swoje potrzeby, ze świadomością tego, że niektóre mogą nie zostać zaspokojone.

Wracając do par, które są dla siebie i partnerami, i rodziną, i przyjaciółmi – czy ograniczenie całego świata do związku też jest uwikłaniem?

Uważam – i zaznaczam, że to moja prywatna opinia – że tak, jest to jakiegoś rodzaju uwikłanie. Z wyjątkiem okresu biologicznej gonitwy, czyli gdy ona wydziela wabiące hormony, a on lata, żeby ją zapłodnić, a bardziej kulturowo: ona się maluje, a on kupuje kwiaty itd., czyli w okresie tzw. makingu, nad którym w zasadzie nie panujemy i który spełnia kryteria dla epizodu maniakalnego z perspektywy psychiatrii, gdzie wszystko jest różowe i wspaniałe – bycie ciągle razem nie jest dobre dla relacji. Choć niektórzy etapowi zauroczenia, zakochania przypisują największą wartość, to jest on jedynie wstępem do związku, nie jego kwintesencją.

Para, która robi absolutnie wszystko razem, nawet do kibla razem chodzi, tak naprawdę okopuje się we wzajemnych zależnościach, czym zwiększa ryzyko destrukcyjnego wpływu różnych czynników, niezależnych od nas. Bo może się okazać, że mąż zachorował i żona nie jest w stanie spłacać sama kredytu. I nagle się budzi z ręką w nocniku, bo nie ma od kogo pożyczyć pieniędzy – odcięła się przecież od wszystkich grup wsparcia.

Jeśli ktoś uważa, że jego związek jest dla niego wszystkim, odbiera sobie własną niepodległość. To widać bardzo wyraźnie w tekstach piosenek Andrzeja Zauchy, który ewidentnie miał problem w relacjach. Że wspomnę choćby „Byłaś serca biciem”. Oczywiście bardzo miło słyszeć takie słowa, ale w zdrowych związkach pełnią one jedynie funkcję budowania pewnego zobowiązania na zasadzie: „obiecuję, że cię nie opuszczę, że wychowam z tobą potomstwo”. Natomiast jeśli ktoś je wyraża i rozumie dosłownie, to jest to bardzo uwikłujące.

Jak więc nazwać więź, coś w rodzaju zobowiązania powstającego między partnerami, którzy są razem? Coś, co każe im trwać przy sobie, nawet kiedy jest trudno, gdy pojawia się choroba, kryzys?

Przeciwieństwem uwikłania jest lojalność w relacji. I to lojalność rozumiana kulturowo, tzn. skoro żyjemy w kulturze monogamicznej, to znaczy, że nie mam kochanek, bo to byłoby krzywdzeniem mojej partnerki. Lojalność oznacza też, że nie mieszam się w sprawy mojego partnera i jego znajomych, nie okradam go, nie manipuluję nim. Lojalność jest pewnego rodzaju zobowiązaniem, ale nie zależnością. I jest to zobowiązanie nie tyle wobec drugiej osoby, co wobec całej społeczności.

Załóżmy, że jestem w związku z panią – to wtedy jestem lojalny, ale nie wobec pani, tylko na zewnątrz naszego związku. Na przykład poprzez to, że noszę obrączkę, która sygnalizuje innym kobietom: „nic z tego, nie zapłodnię cię, samico”, żeby już tak to biologicznie ująć.

Czy autonomia w związku może być zbyt daleko posunięta? Mówi się, że współcześnie mamy silny nacisk na indywidualizm. Skrajny indywidualizm też może szkodzić związkowi?

Wtedy nie jest to żaden indywidualizm, tylko wykorzystywanie relacji, by czuć się indywidualnie. A to zasadnicza różnica. W przeszłych czasach było tak, że z różnych przyczyn między partnerami istniała bardzo duża ekonomiczna zależność. I ta zależność niejako zmuszała ludzi do tego – zwłaszcza w niektórych krajach i kręgach kulturowych – żeby nad relacją pracować. Bo jeśli wyjdę z tego związku: zdradzę, oszukam, nie będę dbał o niego – to mnie wyrzucą z wioski na pustynię i tam bez innych umrę. Obecnie mamy coraz częściej do czynienia z sytuacjami, w których ludzie są w zasadzie skrajnie od siebie niezależni. Czyli jednostka jest w stanie wytrwać bez partnera. Ten wypaczony indywidualizm sprawia, że są takie osoby, które wchodzą w związki na zasadzie kontraktów, tzn. jestem autonomiczny pod każdym względem, więc jeśli nasza relacja będzie mi przeszkadzała czy nie będzie spełniała moich potrzeb, to ja sobie z niej pójdę. W efekcie ona jest jakby u fundamentów zbudowana na grożeniu odrzuceniem.

Niedawno w odpowiedzi na jeden z listów czytelników napisał pan, że radzenie sobie z kryzysem nie jest testem dla małżeństwa, tylko jego głównym zadaniem. I że dzisiaj coraz częściej jesteśmy razem, dopóki jest fajnie, a kiedy przestaje być, to się rozstajemy. Lojalność zakłada chyba, że są takie momenty w relacji, w których nie stawiam siebie na pierwszym miejscu.

Tak, choć zwykle stawiam na pierwszym miejscu siebie i swoje potrzeby – ty możesz być ich towarzyszem, do czego cię zachęcam, a ty zachęcasz mnie do bycia towarzyszem twoich potrzeb.

W kwestii kryzysów – wyobraźmy sobie taką sytuację, że w trakcie trwania związku nagle zmieniły mi się upodobania i od teraz postanawiam być biseksualny. I informuję o tym partnerkę. A ona może powiedzieć tak: „W ogóle mi to nie przeszkadza, rób, co chcesz”. Albo: „Wiesz, jest to dla mnie problem, wolałabym, żebyś tego nie robił”. I wtedy możemy zdecydować, co jest ważniejsze. Ja mogę powiedzieć, że jednak dla mnie możliwość realizacji jako osoby biseksualnej jest ważna i jeśli tobie to nie odpowiada, to się musimy rozstać. Bo lojalność jest też zgodą na to, że ktoś może chcieć odejść – jeśli bycie razem więcej nam zabiera niż daje, jeśli jesteśmy gdzie indziej, niż byliśmy kiedyś, jeśli nasze cele zaczynają być sprzeczne. Oczywiście będzie mi z tego powodu smutno, będę cierpiał, ale zrozumiem. Dlatego w modelu zdrowego związku w zasadzie nie powinny powstawać kryzysy. Jeśli już, to kryzysem będziemy nazywać właśnie taką rozmowę. Z tej perspektywy jest to jedno z zadań związku – że stale renegocjujemy naszą lojalność, a elementem tej renegocjacji jest ewentualne odejście od siebie. Które nie oznacza, że świat ma się zawalić, a my mamy sie wręcz pobić.

A co z lojalnością wobec siebie? Jest ważniejsza od lojalności wobec partnera?

Co ma pani na myśli, mówiąc „lojalność wobec siebie”?

Pozostanie sobie wiernym. Nierobienie niczego wbrew sobie.

Ja lojalność wobec siebie rozumiem jako na przykład zadanie sobie pytania: „Czy ja chcę usiąść na tym czerwonym krześle?”. I jeżeli chcę, to na nim usiądę. A jeśli mój partner mówi: „Nie siadaj na nim”, to lojalność wobec siebie każe mi odpowiedzieć: „Rozumiem, że ci się to nie podoba, ale ja usiądę na tym krześle”. A lojalny partner powinien powiedzieć: „No dobrze”.

Ale można na to spojrzeć i w ten sposób, że oprócz mojego „chcę“, biorę pod uwagę też to, czy spodoba się to mojemu partnerowi, czy będzie to dobrze widziane przez otoczenie… I to jest czasem ważniejsze niż to, co ja chcę.

Ale to bardzo dobrze, że się pani nad tym zastanawia, bo jeżeli ktoś mówi, że to, co ja chcę, jest ważniejsze, niż to, co sądzą inni, to powiedziałbym delikatnie, że jest osobą niemyślącą. Ponieważ definiują nas ograniczenia wobec innych. Nie ich brak. A tzw. indywidualizm oznacza brak ograniczeń. Jeśli na sztandarze noszę moje „chcę”, to wtedy zaburzam społeczność. Zmuszam ją do dostosowania się do mnie.

Ale jeśli jestem w związku, to każda moja decyzja będzie miała też jakieś konsekwencje dla mojego partnera.

Każdy związek jest autoograniczeniem. I oczywiście, że może pani wpaść na pomysł, że chce sobie pani wytatuować na czole smoka. I do tego zabarwić na niebiesko białka. Ale jeśli pozostaje pani w relacji i jest pani lojalna wobec swojego partnera – nie uwikłana, a lojalna – to pani powie do niego tak: „Chcę sobie wytatuować smoka na czole”. Pani lojalny partner może odpowiedzieć: „A proszę bardzo, wytatuuj sobie, jeśli chcesz”. Co znaczy: „Kocham cię taką, jaka jesteś, będzie mi z tobą dobrze, nawet jak wytatuujesz sobie całe ciało. Bo jestem z tobą dla siebie, nie dla ciebie”. Może też odpowiedzieć: „No wiesz co, oszpecisz się. To chyba lekka przesada” i ponieważ, jak już powiedzieliśmy, jest lojalny, doda: „A możesz mi powiedzieć, dlaczego chcesz sobie takiego smoka wytatuować?”.

„Nudzę się i chciałabym coś zmienić...”

„A to może jakoś inaczej tę nudę zagospodaruj, co?”. Jeśli jednak pani odpowie: „Chcę sobie go wytatuować, bo ma dla mnie silne znaczenie symboliczne”, to wtedy ten sam lojalny partner powinien odpowiedzieć: „A skoro tak, to OK, rób, jak uważasz”.

A jeśli powie: „Nie będziesz mi się już podobać. Nie rób tego”.

To pani to rozważy i na przykład odpowie: „Jestem lojalna wobec ciebie, więc skoro chcę wprowadzić zmianę, której ty nie akceptujesz, rozumiem, że możesz nie chcieć ze mną dłużej być. I jestem gotowa żyć bez ciebie”. Oczywiście podaję tu trochę trywialny przykład, czasem problemy wyboru pomiędzy byciem wiernym sobie a zrobieniem czegoś, czego partner nie akceptuje, są poważniejsze. Chcę jednak podkreślić, że najwyższym wyrazem niepodległości i lojalności w związku jest pozwolić komuś odejść. To najbardziej ludzi wiąże i jest najzdrowsze.

 

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Psychologia

Samorealizacja versus związek – czy to musi oznaczać wybór?

Rozwiązaniem wielu konfliktów okazuje się kompromis, który często nie wydaje się idealny dla żadnej ze stron. Jednak należy pamiętać, gdy oboje partnerzy coś dają z siebie, automatycznie otrzymują. (Fot. iStock)
Rozwiązaniem wielu konfliktów okazuje się kompromis, który często nie wydaje się idealny dla żadnej ze stron. Jednak należy pamiętać, gdy oboje partnerzy coś dają z siebie, automatycznie otrzymują. (Fot. iStock)
Co robić, gdy dochodzi do kolizji tych dwóch fundamentalnych wartości? Takie pytania zadają sobie Hubert i Hanna. Ich sytuację komentuje psychoterapeuta.

Na komodzie w sypialni Huberta i Hanny stoi fotografia. Obydwoje są na niej uśmiechnięci, objęci, w tle góry. – To wejście na Orlą Perć – mówi Hania. – Dawne czasy, jeszcze studenckie. Nieważne, czy to były polskie Tatry czy włoskie Dolomity – było nam dobrze, byliśmy razem. Łączyły nas przeżycia, przygoda...

Wspólna pasja sprawiła, że już na samym początku znajomości pojawiła się cudowna nić porozumienia. Zaiskrzyło między nimi właśnie na szlaku.

– Góry obnażają człowieka, bezlitośnie odsłaniają słabości. A, w moich oczach, Hubert ich nie miał. Odważny, silny, pomysłowy, z poczuciem humoru i do tego opiekuńczy. Po prostu nie sposób było się w nim nie zakochać – wspomina Hania. – Imponowało mu, że ja, taka drobna kobieta, wspinam się bez użalania i strachu.

Jej miłość do gór wygasła z końcem studiów. Zdecydowała się zostać na uczelni. Doktorat, dziecko, życiowy zwrot, nie dało się tego pogodzić ze wspinaczką. Po urodzeniu Michała życie stało się bardziej cenne. Mówi, że nie żałuje i nie tęskni. Za górami. Bo za tamtym Hubertem ze szlaku – tak. On nadal się wspina i to coraz wyżej, coraz częściej. Wyjeżdża na coraz dłużej i coraz dalej.

– Góry są dla mnie przeciwwagą tego, co robię na co dzień. W agencji reklamowej pracuję głową, siedzę za biurkiem – mówi Hubert. – Wspinaczka to dla mnie wyzwanie. Kiedy trzeba zmagać się z wysokością, zmęczeniem, kiedy wydaje ci się, że nie postawisz kolejnego kroku… Uzależniłem się od tego pokonywania słabości. Dzięki temu czuję, że żyję. Nie umiem tego przełożyć na żadne inne doświadczenie. Gdy widzę wysoką górę, wiem, że muszę na nią wejść. A Hania jest o to zła.

„Dla ciebie pasja jest ważniejsza”

Kiedyś łączyły ich góry, teraz kłótnie o nie. Ona ma do niego dużo żalu. Może długo wymieniać sytuacje, kiedy choroba dziecka, problemy na uczelni czy po prostu święta pokazały, że rodzina przegrywa z pasją męża. Czuje, że w udziale przypadł jej kierat codziennego życia. Narzeka, że Hubert nie daje jej poczucia bezpieczeństwa. Jego wyprawy postrzega jako zabawę, nieodpowiedzialność. Im bardziej nakłania go, by zrezygnował z wyjazdu, tym on więcej uwagi i czasu poświęca górskim wspinaczkom. Na zarzuty Hanki Hubert odpowiada, że przecież rodzina jest dla niego bardzo ważna. Według niej to puste słowa.

Dlaczego Hanka jest rozgoryczona?

Jarosław Józefowicz: Zrozumiała jest złość Hanki. Wartość rodzicielska leży u sedna człowieczeństwa. Wydaje się naturalne, że kobieta oczekuje, żeby jej partner podzielał taki sposób patrzenia na życie. Aby w momencie, gdy pojawia się dziecko, inne sprawy, na przykład samorealizację, postawił na drugim miejscu. Góry, jej zdaniem, są dla Huberta dziecięcą zabawką. Tymczasem to nie same zabawki są tu istotne, ale stan ducha kogoś, kto umie się nimi bawić.

Tak naprawdę jest dwóch Hubertów. Jeden, który pragnie żyć na łonie rodziny, i drugi, który pozwala sobie nie patrzeć na zobowiązania, tylko iść w góry. Hanka jest jedna i to właśnie ta jednostronność jest dla niej tak trudna. Relacja z Hubertem dostarcza jej cennej informacji: jak chce poszerzyć swój sposób funkcjonowania. Nasze marzenia, ale i frustracje, kryją w sobie głębokie tęsknoty. Za ich pośrednictwem coś w nas woła o zaistnienie. Pytanie, czy potrafimy usłyszeć ten głos?

Hanka boi się, bo nie wie, jak się rozwinąć, i swoje obawy przenosi na męża, próbując ściągnąć go do poziomu swoich ograniczeń. To zawsze łatwiejsza droga – ja czegoś nie mam, to ty też nie będziesz mieć. O wiele trudniejsze jest przedzieranie się przez własne blokady i lęki oraz sięganie po coś, czego potrzebuję, by spotkać się w punkcie: ty coś masz i ja też mam, cieszmy się tym. Chodzi oczywiście o wymiar psychiczny, a nie o to, że ona ma wrócić do wspinania się po górach. Dla Hanki mogłoby to oznaczać na przykład wprowadzenie do życia nuty szaleństwa albo wyjście poza zwykłe poczucie kontroli lub nieprzywiązywanie się w tak dużym stopniu do codzienności.

„Nie żyjesz naszym życiem”

Gdy Hubert wraca z wyprawy, przez jakiś czas w domu jest wesoło. Hanka lubi słuchać śmiechu synka, kiedy bawi się razem z tatą. Hubert ma niesamowite pomysły na zabawy z Michałem. Nagle dom zapełnia się ludźmi, którzy oglądają slajdy i zdjęcia z gór. Małżonkowie wychodzą na kolacje, stęsknieni cieszą się seksem… Ale nagle czar pryska, na scenę życia wkracza codzienność. Psuje się pralka, dziecko zapada na kolejną tej jesieni anginę. I Hubert traci swoją kreatywność, luz i dobry humor, staje się złośliwy, rozdrażniony, smętny. Słyszy od żony: „Tak, zbudować z synkiem wieżę z klocków do samego sufitu to potrafisz, ale nie wiesz, na co ostatnio chorował. Nawet nie pamiętasz, że ma alergię na laktozę. Nie masz pojęcia, gdzie w domu jest mąka ani ile płacimy za czynsz. Orientujesz się tylko, gdzie są twoje zabawki”.

Skąd się bierze pasja Huberta?

J.J.: Poprzez fascynację górami Hubert może konsekwentnie bronić tego, co dla niego ważne, świadomie nie dawać się ograniczać. A może cały czas pozostaje dużym chłopcem, który umie podążać jedynie za swoimi marzeniami i ma trudność z byciem dorosłym? W takim wypadku wyjaśnieniem będzie jakiś defekt wyniesiony z domu rodzinnego. Przykładowo dla mężczyzny wychowanego przez nadopiekuńczych rodziców, który nie miał nigdy okazji zmierzyć się z życiem, wszystko, co wykracza poza postawę chłopca, jest przerażające. Mógł też w dzieciństwie być zmuszany do odpowiedzialności, np. jako starszy brat opiekujący się rodzeństwem. Dlatego w dorosłym życiu codzienne trudności straszą go przymusem, pojawia się reakcja zastałego buntu.

Aby odnaleźć się w tym konflikcie, trzeba pamiętać o zasadzie równowagi. Wartości, które rozdzielają Hankę i Huberta – codzienna odpowiedzialność i uskrzydlająca samorealizacja powinny w zharmonizowany sposób istnieć w życiu każdego z nich, nie zaś rozdzielać się na dwa przeciwstawne obozy. Konflikt między nimi może prowadzić do oddalenia. Mogą pojawić się takie uczucia jak zazdrość o zainteresowania, niezrozumienie, złość – szczególnie wtedy, gdy stoi za nimi poczucie odrzucenia. A także lęk przed rozstaniem.

Hanka musi poczuć się ważna

J.J.: Mówiąc: „nie jedź”, Hanka wysyłała Hubertowi komunikat: „pokaż mi, że jestem ważniejsza niż te góry”. Nie pomoże sama rezygnacja z wyjazdu, bo Hanka żyje z deficytem poczucia bycia ważną. Tak się dzieje, kiedy w odpowiednim czasie nie zostaliśmy w wystarczającym stopniu obdarzeni miłością, akceptacją. W tym przypadku oznacza to, że Hania musi wykonać porządną pracę nad sobą. Postawa Huberta może złagodzić trudne uczucia i jedynie pomóc rozwiązać sytuację.

Frustracja Hanki nie musi być wynikiem jej trudnej przeszłości, lecz teraźniejszych problemów, usprawiedliwionego poczucia zagrożenia. Hubert wysyła jej sprzeczne sygnały. Mówi, że jest ważna, natomiast zachowuje się w sposób, który wcale tego nie potwierdza. Dobrze by było, żeby Hubert zastanowił się, skąd wzięła się ta niespójność. Może mu coś w ich relacji przestało pasować? A może boryka się z problemem, który go przerasta i nie potrafiąc sobie z nim poradzić, ucieka w Himalaje?

Nasuwa się proste rozwiązanie: wspólna pasja. Ale to niekoniecznie musi zadziałać. Tu bardziej chodzi o rodzaj bycia. O to, czy kiedy przebywamy razem, to jesteśmy dla siebie ważni. I nie ma znaczenia, czy osiągamy ten stan jeżdżąc na nartach czy przygotowując wspólnie posiłek, siedząc razem na kanapie i rozmawiając czy nie mówiąc nic. Nieważne gdzie, ważne jak. A do tego nie potrzebujemy gór, tylko siebie.

Jak rozmawiać z partnerem o swoich pasjach?

To ćwiczenie pozwoli ci reagować na marzenia partnera, ale też wyrażać własne. Słuchając, nie omawiaj poszczególnych spraw z partnerem, ani ich nie komentuj. Ćwiczenie nie ma służyć udowadnianiu racji. Kiedy jedna strona skończy, zamieńcie się rolami.

Zapytaj partnera:

  • Dlaczego to marzenie jest dla ciebie ważne?
  • Jaki jego aspekt jest dla ciebie najważniejszy?
  • Dlaczego jest on tak ważny?
  • Czy wiąże się z tym jakaś historia? Jeśli tak, to jaka?
  • Czy coś w twoim życiu ma z nim związek?
  • Powiedz mi, co czujesz w związku z tym marzeniem.
  • Czy nie powiedziałeś mi jeszcze o jakichś uczuciach związanych z tym marzeniem?
  • Czego teraz pragniesz?
  • Jakie jest w tej chwili twoje największe marzenie?
  • Jakbyś się czuł, gdyby udało się je zrealizować?
  • Czy jest w nim jakiś głębszy zamysł lub cel?
  • Czy wiąże się ono z twoimi wierzeniami lub systemem wartości?
  • Czy obawiasz się tego, że ktoś odrzuci twoje marzenia? A może boisz się czegoś innego?

Gdy opowiecie sobie już o swoich marzeniach, sprawdźcie, do jakiego stopnia jesteście elastyczni, by wspomóc partnera w jego dążeniach.

Jaki poziom jesteś w stanie osiągnąć?

Poziom pierwszy: Szanuję twoje marzenia.
Poziom drugi: Szanuję twoje marzenia i chcę się więcej o nich dowiedzieć.
Poziom trzeci: Mogę do pewnego stopnia wspomagać cię w twoich dążeniach finansowo lub w inny sposób.
Poziom czwarty: Możemy do pewnego stopnia wspólnie realizować twoje marzenia.
Poziom piąty: Jestem gotowy. Zróbmy to razem.

Pamiętaj, że chodzi tu o kompromis, który często nie wydaje się idealny dla żadnej ze stron. Jednak, gdy oboje partnerzy coś dają z siebie, automatycznie otrzymują. W ćwiczeniu chodzi przede wszystkim o to, by mieć poczucie, że partner rozumie, szanuje i popiera nasze marzenia. To może uzdrowić konflikt o pasję.

Źródło: John M. Gottman, Julie Schwartz Gottman, Joan DeClaire, „10 sposobów, które pomogą naprawić nasze małżeństwo”, wyd. Media Rodzina.

  1. Seks

Niskie libido – o co należy siebie zapytać?

Przyczyn niskiego libido jest całe mnóstwo, poczynając od zdrowotnych, psychologicznych po społeczne czy kulturowe. (Fot. iStock)
Przyczyn niskiego libido jest całe mnóstwo, poczynając od zdrowotnych, psychologicznych po społeczne czy kulturowe. (Fot. iStock)
Zmniejszone potrzeby seksualne mogą się pojawiać tymczasowo w różnych okresach życia. Zdarzają się momenty, w których jedna sfera staje się najważniejsza i podporządkowuje się jej inne.

Tymczasowa koncentracja na pracy, nauce czy dziecku w sposób oczywisty może wpływać na potrzeby seksualne i nie ma w tym nic dziwnego ani złego (jeżeli zawsze spędzasz długie godziny w pracy, nie oszukuj się – z jakiegoś powodu nie masz ochoty wracać do domu). Co jednak zrobić, kiedy pozostaje się w satysfakcjonującym związku i teoretycznie chce się uprawiać seks, ale w praktyce okazuje się to niemożliwe i prowadzi nie tylko do obniżenia nastroju, lecz także do pogorszenia relacji między partnerami/partnerkami?

Przyczyn niskiego libido jest całe mnóstwo, poczynając od zdrowotnych, psychologicznych po społeczne czy kulturowe. Jeżeli znajdziemy się takiej sytuacji, to nie powód do paniki i zadręczania się. Warto wtedy spokojnie zastanowić się nad całą naszą sferą seksualną i emocjonalną oraz dokonać swoistego bilansu. Jeżeli wnioski sprawią, że coś w sobie zmienimy albo przekształcimy relację z partnerem, doświadczenie to okaże się zbawienne.

Dobra relacja i możliwość komunikowania swoich potrzeb dają podstawę do satysfakcjonującego seksu. Jeżeli w związku jest przemoc, jedna ze stron zmusza drugą do niechcianych zachowań seksualnych albo nie potrafimy pokazać, że coś nam nie odpowiada, potrzeby seksualne w sposób naturalny będą minimalne.

W pierwszej kolejności trzeba zadać sobie następujące pytania:

  • czy od początku uważałam partnera/partnerkę za atrakcyjnego/atrakcyjną fizycznie i seksualnie? Czy w naszej relacji dominowała raczej czułość i przyjaźń?
  • czy byłam zadowolona podczas naszych pierwszych kontaktów fizycznych? Jakim kochankiem okazał się mój partner? Czy mojej partnerce zależy głównie na swojej przyjemności?
  • czy wspólnie dbaliśmy o siebie podczas seksu? Czy także poza sypialnią partner okazuje mi szacunek i przywiązanie? Czy przedyskutowaliśmy sprawę antykoncepcji i czuję w pełni bezpieczna?
  • czy możemy otwarcie rozmawiać i wyrażać swoje potrzeby? Czy jestem przekonana, że kobieta ma prawo domagać się satysfakcjonującego seksu i to robię? Czy mówienie o seksualności wywołuje u mnie wstyd i wolę nic nie mówić? Czy komunikowałam to, czego chcę i czy było to brane pod uwagę?
  • czy mój partner zmienił się? Czy jest w nim coś, co mnie szczególnie niepokoi? Czy pojawia się coraz więcej napięć i konfliktów? Czy moja partnerka robi coś, co mnie denerwuje i nie możemy dojść do porozumienia?
  • czy zmieniłam się fizycznie? Czy chętnie oglądam się nago i akceptuję swoje ciało? Czy podczas seksu koncentruję się na tym, jak wyglądam i czy widać moje fałdki, cellulit i rozstępy zamiast skupić się na przyjemności?

Odpowiedzi na te pytania mogą boleśnie nas zaskoczyć. Warto badać swoje reakcje, szczególnie wtedy, kiedy czujemy jakiś dyskomfort. Nie próbujmy same przed sobą tłumaczyć partnera lub partnerkę: „ale ja go kocham”, „nie wyobrażam sobie, że mogłabym ją zostawić”. Nierozwiązane problemy seksualne same się nie rozwiążą. Konfrontacja z nimi to podstawa poradzenia sobie.

Zbyt łatwo wpada się w pułapkę najłatwiejszego rozwiązania. Wydaje się nim medycyna – kobiety szukają cudownego leku, który przywróci libido i energię. Na forach internetowych można znaleźć wiele pytań o dostępne na rynku suplementy. Jak sama nazwa wskazuje nie mają one statusu leków, czyli udowodnionego działania, więc ewentualnie można je potraktować jako placebo i przyjmować przez krótki czas. Nawet jeżeli naukowcy wymyśliliby cudowną pigułkę (a jeszcze do tego nie doszło), to i tak jej przyjmowanie jest rozwiązaniem tymczasowym.

  1. Psychologia

Kto trzyma kasę w waszym związku?

Dopóki traktujemy związek jak inwestycję, gdzie walutą są nasze oczekiwania i projekcje, dopóty nie będzie to czysta relacja, tylko handel wymienny. Warto to sobie uzmysłowić. (Ilustracja: iStock)
Dopóki traktujemy związek jak inwestycję, gdzie walutą są nasze oczekiwania i projekcje, dopóty nie będzie to czysta relacja, tylko handel wymienny. Warto to sobie uzmysłowić. (Ilustracja: iStock)
Związek partnerski to także model finansowy. Jego kształt świadczy o relacji ludzi. A kłótnia o pieniądze to tak naprawdę kłótnia o uczucia – twierdzi coach Beata Markowska.

Kobietom zarzuca się, że są materialistkami. Z drugiej strony to one rodzą i wychowują dzieci, więc chcą, by partner otoczył rodzinę opieką, zapewnił przetrwanie. Czysta biologia.
I ten model w dużej mierze jest realizowany! Mężczyznom to na ogół nie przeszkadza, póki czują się panami domu, kobietom też – póki są paniami domu. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnice postrzegania kwestii finansowych zaczynają parę dzielić. Bo jemu się np. nie podoba, że ona za dużo wydaje albo ona uważa, że on próbuje ją stłamsić. To jest jeden model społeczny – ale jest i drugi. Realizowany zwłaszcza w dużych miastach – to „równouprawnienie”, czyli sytuacja, w której obie osoby zarabiają.

No tak, ale jak wynika z badań, gros obowiązków w domu i tak spada na kobietę, nawet gdy zarabia i współfinansuje dom. Ma więc dwa etaty, ale ten domowy – nieopłacany.
Otóż to. Jeśli ona też zaopatruje dom w wartości materialne, to powstaje problem, kto ma ten dom „obsługiwać”, tworzyć ciepłą, przyjazną atmosferę, otaczać opieką dzieci. To jest zajęcie, „etat”, którym współczesna kobieta chciałaby podzielić się z mężem. Pytanie, czy mężczyźni są gotowi na tę zmianę i czy potrafią przejąć tę funkcję? Nie jest to problem, z którym mierzą się związki na poziomie indywidualnym, ale fragment większej całości, systemu. Jeśli kobiety nie zrezygnują z polowań na mamuta, to potrzebny będzie nowy model, adekwatny do zmian społecznych. Wątpię, by wrócił czas patriarchatu, w którym role były jasno określone i odpowiednio przydzielone. Transformacja jest nieuchronna.

Jest jeszcze trzeci model – związki, w których to kobieta zarabia więcej, a nawet takie, że tylko ona pracuje i utrzymuje męża i dzieci.
Ten model może, choć nie musi, rodzić szereg konfliktów w relacjach. Gdy mężczyzna mniej zarabia, może czuć się upokorzony przez kobietę, jego męskość (tak to może odczuwać) zostaje podważona. Jeśli jeszcze na dodatek będzie miał wrażenie, że jego kobieta go nie podziwia, nie adoruje – może go to skłonić do szukania rekompensaty poza związkiem. Zapragnie kogoś, kto się nim zachwyci.

A jeśli nie poszuka nowej wybranki, to w stosunku do tej stałej może być złośliwy, niemiły, żeby jakoś wyrównać tę stratę i poczuć się lepiej…
To prawda. Skoro ona ma wyższą rangę społeczną, on będzie chciał w relacji upokorzyć ją, umniejszyć, pokazać, że na czymś się nie zna, że jest gorsza. Zamiast podskoczyć do jej poziomu, ściągnie ją do swojego. To typowa metoda radzenia sobie z kompleksami.

A co sądzisz o takim podejściu, że żadne z partnerów nie jest ekonomicznie zależne od drugiego? To podobno prawdziwe partnerstwo. Ludzie są ze sobą dlatego, że chcą, a nie dlatego, że boją się zostać sami.
Moim zdaniem wtedy jest to pewien układ, nie związek. Każdy jest panem i władcą w swoim państwie. Możemy się czasem spotkać, nawet możemy mieszkać razem, współfinansować różne przedsięwzięcia, ale gdzieś postawione są granice do własnego świata każdego z partnerów. Najczęściej nieprzekraczalne. Tymczasem w związku chodzi o to, aby z rozmysłem stworzyć wspólną przestrzeń. Jeśli jej brak lub jest ona marginalizowana, zdominowana przez części odrębne każdego z partnerów, wówczas trudno mówić o związku. Bardziej o transakcji, umowie.

Rozwód to prawdziwy sprawdzian wiedzy o partnerze i jego stosunku do pieniędzy. Dawni małżonkowie potrafią toczyć boje nawet o sztućce, kołdry i telewizory! Walczą o podział majątku, alimenty dla siebie i dzieci, nie przebierając w środkach. Dlaczego?
Pieniądze mogą być narzędziem zemsty na partnerze czy partnerce, odwetem za to, że zabiera marzenia o relacji, z którą się pragnęło z nim czy z nią stworzyć. I nie ma znaczenia, kto podejmuje decyzję o rozstaniu. Zawsze winna jest ta druga strona. Nie ma też znaczenia, czy realizacja tego marzenia była blisko, czy i tak nie udałoby się nam go osiągnąć. Nawet jeśli małżeństwo nie było idealne, a obraz rodziny daleki od tego z reklamy, to na poziomie marzeń działa wiara, że tak. Gdy mydlana bańka pryska, otwiera się pole do popisu dla Wewnętrznego Krytyka. Sala sądowa staje się zatem areną, na której odgrywamy się za doznane upokorzenia, te realne lub domniemane, za utracone marzenia i brak wiary w siebie.

Czy spisanie przedślubnej intercyzy jest dobrym rozwiązaniem? Zabezpiecza przed spodziewaną krzywdą?
Jeśli ktoś ma przykre doświadczenia, a co za tym idzie, lęki związane z byciem wykorzystanym, intercyza będzie dobrym rozwiązaniem. Ale przed lękami się nie ucieknie. Będą się mnożyć, mutować. Rzeka pełna lęków czasem wzbiera i nawet jeśli jakiś fragment naszego życia zostanie ochroniony wałami przeciwpowodziowymi (w tym przypadku intercyzą), to żywioł i tak znajdzie inny, słabszy fragment życia, żeby zaatakować.

Dlaczego boimy się być choćby trochę zależni? Przecież po to właśnie jesteśmy razem, żeby się wspierać, pomagać sobie, a nie wykorzystywać czy krzywdzić.
Oparcie w partnerze, zaufanie jest podstawą dobrego związku. Z tym że jest różnica między byciem dopełnianym przez drugą osobę, a poczuciem zależności i obawą, że bez partnera sobie nie poradzę. Także finansowo. Z zupełnie innego miejsca tworzą się związki, gdzie każda ze stron jest spełnioną osobą, dającą sobie radę w życiu, potrafiącą się utrzymać, na której poczucie niezależności nie wpłynie fakt, że parter odejdzie, bo ona już tej niezależności doświadczyła i odnajdzie się w świecie. A z zupełnie innego, gdy ta druga osoba ma nam coś dać. Coś, czego sami nie mamy, na przykład bogactwo. Staje się wówczas protezą nieużywanych, czasem wypartych, kompetencji życiowych.

Dopóki traktujemy związek jak inwestycję, gdzie walutą są nasze oczekiwania i projekcje, dopóty nie będzie to czysta relacja, tylko handel wymienny. Warto to sobie uzmysłowić. A kwestie finansowe to taki sam temat jak inne, choć traktowane są niekiedy bardziej intymnie niż seks. Jeśli stanowią dla partnerów problem, trzeba go rozwiązać. I sprawdzić, jakie prawdziwe obawy za sobą niosą (strach przed odrzuceniem, lęk o przyszłość, brak zaufania itd.). Szczerze ze sobą o tym rozmawiać, zamiast zamiatać pod dywan, konstruując tym samym bombę z opóźnionym zapłonem.

  1. Kuchnia

Madina Mazaliewa – wojowniczka gotuje

Madina Mazaliewa z Czeczenii w Polsce znalazła dom i przyjaciół, a także pracę, którą kocha. (Fot. Marta Rybicka)
Madina Mazaliewa z Czeczenii w Polsce znalazła dom i przyjaciół, a także pracę, którą kocha. (Fot. Marta Rybicka)
Przeżyła dwie wojny czeczeńskie i jedną domową. Tę ostatnią wygrała. ocaliła rodzinę. W Polsce znalazła dom i przyjaciół. A także zawód, który jest jednocześnie jej pasją. Gotuje czeczeńskie potrawy w tradycyjnej i nowoczesnej odsłonie, gra w teatrze. Jest wspaniałą matką i silną kobietą. Poznajcie Madinę Mazaliewą i jej kuchnię.

Madina robi bułeczki. – To bułeczki wegetariańskie. Ciasto składa się z mąki i wody z dodatkiem kefiru i odrobiny sody oczyszczonej. Mają nadzienie z duszonej kapusty, duszonej krótko, musi być al dente. Rzucam te placuszki na gorący olej, dosłownie na chwilkę. Przygotowuje się je tuż przed podaniem na stół. Trzeba je jeść od razu po zdjęciu z patelni, złociste i chrupiące – opowiada.

Kamil, reżyser filmu o Madinie (o tym za chwilę), który dokumentuje całe to gotowanie, próbuje bułeczkę. – Wspaniała – recenzuje.

Co Madina przyrządza na co dzień? – Czeczeńskie potrawy. Dzieci lubią je najbardziej – uśmiecha się. – Na przykład żiżik gałnysz: malutkie kluseczki, gałuszki, a do tego mięso. Może być jagnięcina, wołowina, kurczak. Bulion wlewa się do miseczki, dodaje czosnek, w tym macza się gałuszki i je z mięsem. Albo płow. Wschodnia potrawa, trochę jak pilaw, taki robił jej tata Ałhazur. Bo Madina ma własne przepisy. Rodzinne. Barszcz wegański robi według receptury Mamy Zabu. I choć to już siedem lat, jak mama nie żyje, Madina zawsze, kiedy stawia na stół barszcz, czuje jej obecność.

Co prawda zawsze ma wrażenie, że takiego barszczu jak ona jednak zrobić nie potrafi... Według jej przepisu Madina piecze też tort miodowy. Właśnie skończyła. Wygląda wspaniale. Madina, krojąc go, śpiewa modlitwę – w imię Allaha miłościwego i miłosiernego.

Kolejnym daniem będą manty. Pierożki z grzybowym nadzieniem i cieniutkim ciastem. Gotowane są na parze, w naczyniu zwanym mantowarką. Przyjechało w ślad za Madiną z Czeczenii. Z Czeczenii, z której uciekła, by ratować dzieci. Oprócz dwóch wojen czeczeńskich miała 12 lat wojny domowej.

Wojna Madiny

Pierwsza była, kiedy Madina miała pójść do piątej klasy. Nie poszła. Jej ojciec stwierdził, że woli mieć córkę niewykształconą, ale żywą. Rosyjscy żołnierze wkładali do zabawek materiały wybuchowe. Dziecko brało misia – a ten wybuchał mu w rękach. Ale była też wojna w domu. Mąż Madiny, sadysta i nałogowiec, pił, ćpał. Zabierał Madinie dzieci, nie po to, żeby z nimi być, ale żeby ich matce dokuczyć. Wyjechał kiedyś do Saratowa i zamknął pięcioletniego Edelbieka samego w domu. Madinę zaalarmowali sąsiedzi, przyjechała ze swoim ojcem. Chłopiec był przerażony. I tak wygłodzony, że pochłonął całą kurę.

Prawem Kaukazu jest, że dzieci należą do ojca i jego rodziny. On decyduje o wszystkim. O życiu i śmierci. Madina nie wiedziała, co robić. Postanowiła spróbować podstępu. Ubłagała męża, żeby wyjechali razem. Może w Europie znajdzie siłę na pozbycie się nałogów? Może jest jeszcze dla nich szansa?

Marina Hulia, działaczka społeczna, poznała Madinę na dworcu w Brześciu. Tam koczowała rodzina Mazaliewych, czekając na zgodę na wjazd do Polski. Spali na twardych dworcowych ławkach. Czasem rodzice kilka dni nie jedli, żeby starczyło dla dzieci. Ale byli razem. I, paradoksalnie, Madina wspomina ten czas dobrze. Bo byli wtedy rodziną. On nie ćpał. A dzieci chodziły do cudownej szkoły stworzonej przez Marinę na dworcu w Brześciu. Za 16. próbą udało im się wjechać do Polski. Zamieszkali w ośrodku w Dębaku. Ale wtedy było już tylko gorzej i gorzej. Mąż Madiny znalazł sobie koleżków do picia i ćpania. Wyprowadzili się z rodziną z ośrodka, trwała procedura starania się o status uchodźcy, przysługiwał im ekwiwalent – 2100 złotych na pięć osób. Opłacali tym mieszkanie. – Pojechaliśmy z Mariną na Dni Radości do Krakowa – opowiada Madina. – Cudowna wycieczka w rozśpiewanym autobusie, odwiedziliśmy park dinozaurów, Energylandię, wracaliśmy szczęśliwi. I okazało się, że pieniądze nie przyszły. Wybrałam się do urzędu sprawdzić, co się stało. Podczas naszej nieobecności mąż odebrał całą sumę i ją przepił. Zostaliśmy bez grosza. Z nieopłaconym mieszkaniem.

Stało się wtedy jasne, że Madina ma siłę, której sama u siebie nie podejrzewała. Wezwała policję, opowiedziała, co się stało. Policjantka szepnęła jej, że niewiele mogą zrobić, ale wyprowadzą go i nastraszą. – Rozumiem panią, ja też jestem matką… Męża Madiny w końcu deportowano, a rodzina dostała ochronę ze względów humanitarnych.

Międzynarodowy parter

Przyszedł jeszcze jeden trudny moment. Właścicielka mieszkania, które Madina wynajmowała w Brwinowie, postanowiła je sprzedać. Wtedy Kasia i Maciek Stuhrowie zrobili rodzinną naradę. Stwierdzili, że ich dom jest na tyle duży, że znajdzie się w nim miejsce dla Madiny i dzieci. Maciek śmieje się, że górę mają polską, dół czeczeński, a parter międzynarodowy. Mieszkają razem już osiem miesięcy. Na parterze spotykają się też dwie różne kuchnie. Maciek uwielbia Madiny pierogi z ziemniakami, wszyscy zajadają się też jej tortem miodowym.

Znali się już od jakiegoś czasu. Też dzięki Marinie Hulii. Na organizowaną przez nią wigilię dla osób, które pomagają uchodźcom, przyszła Kasia Błażejewska-Stuhr. Długo rozmawiały, Kasia chciała włączyć się w akcję „Weekendowe dziecko”. Polskie rodziny brały na weekend czeczeńskie dzieci. I tak Edelbiek trafił do domu Kasi i Maćka. Zaczął bywać tam częściej, a kiedy cała jego rodzina potrzebowała wsparcia, właśnie u Stuhrów je znalazła.

Madina rozwinęła tu swój talent kulinarny. Gotuje, współpracuje z kooperatywą grochowską, zamówienia płyną rzeką. Została też bohaterką książki Mariny Hulii i Moniki Głuskiej-Durenkamp „Dzieci z dworca Brześć”. I spektaklu teatralnego „Popytka” w reżyserii Weroniki Fibich. Grały tam cztery kobiety: Madina, Heda, Milana i Marina. Przedstawienie pokazywane było między innymi na festiwalu Malta w Poznaniu. Akurat zadzwoniła do Madiny jej ciotka z Czeczenii. – Co porabiasz? – zapytała. – Pracuję. – A gdzie? Madina na to: – W teatrze. – Jako sprzątaczka? – pyta ciotka. – Nie, jako aktorka!

Madina napisała też na konkurs piękną bajkę. O czeczeńskiej dziewczynce, której mama była biedna i nie miała ładnej sukienki. Dziewczynka poszła do dziadka w góry. Dziadek obiecał jej, że jeśli pomoże mu zbierać miód, będzie mogła go sprzedać i kupić mamie sukienkę. Dziewczynka zrobiła to, choć bardzo bała się pszczół. A na targu pan, który usłyszał całą historię, kupił od razu cały miód. Bajka trochę o Mamie Zabu, trochę o samej Madinie, trochę o Czeczenii, gdzie szczyty zaśnieżonych gór sięgają nieba.

Przygotowywany jest film o Madinie – „Wszyscy wszystko zjedli” w reżyserii Kamila Witkowskiego („Zwierciadło” i „Sens” są patronami medialnymi tego dokumentu). Niedługo ukaże się książka „Kuchnia Madiny”. Będą tam nie tylko przepisy kulinarne, lecz także historia życia tej silnej kobiety, wspaniałej matki, znakomitej kucharki. Która gra w teatrze, gotuje, układa bajki, a przede wszystkim ma duszę wojowniczki.

  1. Psychologia

Nowa znajomość – po czym poznać, że facet jest w porządku?

Choć na pierwszej randce trudno ocenić intencje drugiej osoby, warto zwrócić uwagę na pewne zachowania, które nie rokują dobrze dla tej znajomości. (Fot. iStock)
Choć na pierwszej randce trudno ocenić intencje drugiej osoby, warto zwrócić uwagę na pewne zachowania, które nie rokują dobrze dla tej znajomości. (Fot. iStock)
Oczywiście ta lista nie zagwarantuje ci rozpoznania intencji faceta. Wielu mężczyzn umie bardzo dobrze udawać na pierwszych randkach, doskonale wiedzą, co powiedzieć, ciężko więc poznać oznaki ich podrywu. Niektórzy mężczyźni wiedzą, że kobiety są żądne uwagi i słów, więc żeby zdobyć kobietę dają to wszystko, a potem, gdy już osiągną cel, zamieniają się w chamów. O tym też pamiętaj!

Czasami niepozorny facet jest bardziej autentyczny niż ten, który na pierwszej randce obsypał cię kwiatami, obietnicami i powiedział, że jesteś wyjątkową kobietą. Dobre rzeczy mają w sobie aspekt spokoju, a oznaki podrywu faceta nie zawsze są tak oczywiste, jak ci się wydaje.

Jak mężczyzna sprawdza kobietę? Uczciwy facet będzie chciał cię bardziej poznać zanim będzie chciał z tobą być. Na pewno nie daj się namówić na pomaganie facetowi i wyciąganie go z jakiś problemów, które "tylko ty możesz rozwiązać". To prawie zawsze jest znak, że trzeba wrócić samej do domu i wykasować numer z komórki.

Nie ulegaj też przesądom w drugą stronę, że wszyscy faceci są tacy sami, że zawsze kłamią, zawsze oszukują i że chcą tylko jednego. Jest sporo rozsądnych, uczciwych chłopaków i czym będziesz bardziej radosna, spokojna i świadoma, tym większą masz szansę ich spotkać! Jeśli cierpisz i czekasz na ratunek z męskiej strony, to raczej na pewno będziesz cierpieć jeszcze dłużej. Zauważ, że najdroższe i najładniejsze prezenty dostają ci, którzy są bogaci.

Jak rozpoznać intencje faceta?

  • Czujesz się przy nim swobodnie i bezpiecznie
  • Uśmiechasz się dużo w czasie rozmowy,
  • On słucha tego, co mówisz,
  • Nie używa wulgarnych słów,
  • Nie proponuje od razu seksu,
  • Mówi dobrze o swojej mamie,
  • Nie opowiada o byłych dziewczynach i nie mówi o nich źle,
  • Nie upija się na randkach ani nie proponuje innych środków odurzających,
  • Jest uczciwy w odpowiedziach, niezależnie czy to jest dla ciebie to, co najbardziej chciałabyś usłyszeć,
  • Patrzy na ciebie z pożądaniem, ale nie prawi ci bez przerwy komplementów,
  • Nie obarcza cię swoimi problemami natury emocjonalnej lub finansowej,
  • Nie robi wszystkiego, czego chcesz - ma swoje zdanie i swoje granice,
  • Nie rzuca obietnic bez pokrycia,
  • Odnosi się do tego, co mówisz - komentuje to,
  • Wypytuje o ciebie, co lubisz, jaka jesteś,
  • Jest cierpliwy i spokojny.

Więcej na temat relacji z mężczyznami i tego, jak rozpoznać ich intencje w książce "Instrukcja obsługi faceta" Katarzyny Miller i Suzan Giżyńskiej, Wydawnictwo Zwierciadło.