Astrologia zaprasza do samopoznania

Astrologia zaprasza do samopoznania
123rf

Można tę kosmiczną mapę potraktować jako swoiste narzędzie samopoznania?

Tak. Przejrzeć się w niej jak w lustrze, albo uczynić z niej ekran dla własnych projekcji. Nie należy bowiem zapominać, że pomiędzy niebem a ziemią, a więc pomiędzy układami planet i tym, co dzieje się w naszym życiu, nie zachodzą fizykalne związki przyczynowo-skutkowe, lecz istnieje tu szczególny rodzaj oznaczania. Chodzi o związki symboliczne, nie-kauzalne, łączy je sens, podobnie jak ukazuje to nam idea wielkiego łańcucha bytu, w którym wszystko jest ze wszystkim powiązane, ponieważ byt stanowi jednorodną całość. Podobne przekonanie leży u podstaw astrologii, która zawsze stanowiła wyraz jedności świata. W tym znaczeniu horoskop mówi nie tylko o nas samych, lecz także obrazuje nasze miejsce w kosmosie, w jakimś szerszym porządku. Pokazuje, że to, co nam się przytrafia, albo to, jacy jesteśmy, nie jest dziełem przypadku, lecz wynika z kosmicznego uporządkowania. Stoją za nami więc nie tyle siły chaosu i ślepego trafu, ile pewien ład, sens, przewidywalność.

Dążenie ku pełni?

Skoro już mówimy o pełni, w znaczeniu pewnej całości czy też totalności ludzkiej egzystencji, to patrząc na to z jeszcze innej strony, można powiedzieć, że horoskop jest swoistą obietnicą. Mówi raczej nie o tym, kim jesteśmy, lecz o tym, kim możemy się stać. Mamy tu więc do czynienia z ujęciem teleologicznym, nastawionym nie na dociekanie przyczyn, lecz na poszukiwanie celu. Horoskop ukazuje bowiem to, co w nas potencjalne – również w odniesieniu do przyszłości. Jest w nim „zapisane” wszystko, ale nie wszystko zrealizuje się z matematyczną precyzją.

O tym, w czym konkretnie może pomóc nam astrologia – jutro, w drugiej części wywiadu z Piotrem Piotrowskim.

PIOTR PIOTROWSKI – dr n. hum., filozof, astrolog. Rozprawę doktorską pt. Jung, Eliade i symbolizm kosmiczny obronił w 2005 roku na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jest autorem kilku książek, m.in. Jung i astrologia (2002), Lilith Czarny Księżyc (2007), Przesłanie Chirona (wyd. I 1997, wyd. II popr. 2008), Małe planety – nowe odkrycie astrologii (2010) oraz Reguły astrologii tradycyjnej (2011). Specjalizuje się w jungowsko-analitycznym sposobie interpretowania horoskopów indywidualnych, a także w tradycyjnych technikach astrologii urodzeniowej, horarnej, elekcyjnej i mundalnej. Jego obszar badawczy stanowi filozofia religii oraz historia doktryn i idei astrologicznych. Prowadzi profesjonalne sesje i konsultacje astrologiczne, udziela korepetycji z astrologii, uczy w Szkole Astrologii dr. Piotra Piotrowskiego organizowanej przez Polskie Towarzystwo Astrologiczne. Pisze blog „Astrologia Wydarzeniowa”: http://piotrpiotrowski.blog.onet.pl.