Syndrom ciężkiego rozstania­

jak przeżyć rozstanie
123rf.com

Bezsenność, lęk, ataki paniki, bóle klatki piersiowej i kręgosłupa – to tylko niektóre objawy związane z syndromem ciężkiego rozstania. Poziom stresu, jaki przeżywa się podczas rozwodu, psycholodzy porównują do tego związanego ze śmiercią bliskiej osoby.

Po kilku bezsennych miesiącach organizm odmówił mi posłuszeństwa. Nie mogłam się skupić na pracy, nie miałam siły wstać z łóżka, w pracy marzyłam tylko o śnie, ale też nie miałam energii, żeby rozpamiętywać całymi dniami zdradę i rozstanie. Sen był jedynym pragnieniem. Wracałam do domu i padałam ze zmęczenia. Koszmar zaczynał się w nocy, kiedy nie mogłam przestać myśleć o tym, że mój mąż najpierw mnie zdradził, a potem odszedł. W głowie kłębiło mi się tysiąc myśli na sekundę – mówi Anna.

Rozstanie jak śmierć bliskiego

Setki razy Anna zastanawiała się, jak mogła nie zauważyć, że mąż od roku ma kochankę. Myślała, że gdyby wcześniej to zobaczyła, rozstanie nie spadłoby na nią jak grom z jasnego nieba. Może oboje za dużo pracowali, może kredyt na dom przysłonił im całe życie, ale planowali przecież, że jak się ustabilizują, to pomyślą o dziecku. Anna uchwyciła się tej myśli, a wtedy każdy grosz się liczył. Jest programistką w firmie farmaceutycznej, brała dodatkowe zlecenia, pracowała po 12 godzin na dobę. Mąż ma menedżerskie stanowisko w firmie handlowej.

Jak się rozstać?

ZAMÓW

E-WYDANIE

– Dziś wiem, że to jakaś bzdura, żeby ludzie, którzy tak dobrze zarabiają, nie mogli pozwolić sobie na dziecko. Pieniądze przewróciły nam w głowach. Po co komu taki wielki dom? W pewnym momencie znienawidziłam go – mówi Anna.

Rozmowy o rozstaniu mąż Anny zaczął właśnie od domu. Zaproponował jej, żeby spłaciła jego wkład i wzięła na siebie resztę kredytu. Dobrodusznie zapewniał, że wie, ile w niego włożyła energii i serca. Zabrał swoje rzeczy, a ona myślała, że oszaleje z bólu sama na około 200 metrach.

Z badań wynika, że statystycznie jedno na pięć małżeństw rozwodzi się. To średnio ponad 60 tys. par rocznie. Psycholodzy już dawno zaobserwowali, że część osób, które przechodzą rozstanie, ma objawy stresu pourazowego. Czasami jest przeżywany miesiącami, a w skrajnych przypadkach latami.

– Rozstanie jest dużą życiową zmianą. Przede wszystkim zostajemy pozbawieni poczucia bezpieczeństwa. Stajemy przed dylematem – jak poradzę sobie w pojedynkę? Czujemy się niekochani i oszukani, bo przecież nie tak miało być – mieliśmy żyć razem długo i szczęśliwie. W grę wchodzą też wspólni znajomi, którzy często dzielą się i opowiadają po jednej, bądź drugiej stronie – mówi Anna Mochnaczewska, psycholog z Centrum Psychologii Integralnej InTeGral w Warszawie.

Mężczyźni przeżywają inaczej

Kobiety są bardziej skłonne szukać pomocy, np. zwierzają się ze swoich problemów przyjaciółkom. Pozwalają sobie na okazywanie emocji, płacz i częściej dostają wsparcie oraz radę. W męskim gronie wciąż panuje przekonanie, że trzeba być twardzielem, że żale i łzy to „babska” specjalność.

Kochanie, musimy się rozstać

– Panowie często rekompensują sobie ból po stracie, wchodząc szybko w nowy związek, szukają kogoś na zastępstwo. Najczęściej kończy się to porażką, bo trudno zbudować bliską relację z przypadkową osobą. Inni wpadają w wir zabawy, imprez, szybkiego seksu, używek, udając, że nic się nie stało, że jest wesoło – jestem wolny, mogę robić wszystko, na co mam ochotę. W ten sposób mogą spędzić kilka lat zanim się zorientują, że zmarnowali sporo czasu. W końcu i tak będą musieli zmierzyć się z uczuciem pustki. Spychane, nieprzepracowane emocje, wracają ze zdwojoną siłą – mówi Anna Mochnaczewska.

Rafał zgodził się ze swoją partnerką, że nic ich już nie łączy. Nie próbował jej zatrzymać, kiedy pakowała swoje rzeczy i wyprowadzała się. Duma mu nie pozwalała „płaszczyć się przed nią”. Liczył na to, że zobaczy, co straciła i szybko do niego wróci. Nie wróciła, a do Rafała dotarło, że wcale tego rozstania nie chciał. Szybko wszedł w związek z koleżanką z pracy.

– Chciałem pokazać swojej byłej dziewczynie i chyba sobie samemu, że stać mnie na nowy związek. Chciałem być kozakiem. Ale moja nowa dziewczyna ciągle narzekała, że nie ma między nami bliskości, że wspominam byłą, że unikam seksu. Krzyczała, że jak tamta taka cudowna, to żebym do niej szedł. Dochodziło do takich awantur, że sąsiadka przychodziła, żeby zapytać, czy wszystko w porządku. Ona miała rację – nie było uczucia z mojej strony. Powinienem odczekać, zanim wskoczę w nowy związek. A tak znowu przeżywałem rozstanie. Wcale łatwo nie było. Wpadłem w taką depresję, że myślałem, że się nie pozbieram. Zacząłem pić. Zanim się ocknąłem, minęły jakieś dwa lata – mówi Rafał.

Anna Mochnaczewska radzi, żeby na rozstanie spojrzeć w kontekście rozwoju osobistego. Zastanowić się, czego szukamy u partnera, czego potrzebujemy w związku, czego nam brakowało w poprzednim, co takiego my sami robiliśmy, że czasami było trudno. Dzięki temu lepiej poznamy siebie, a wnioski, do jakich dojdziemy, pomogą nam budować lepsze, bardziej świadome relacje z kolejnym partnerem. Przeżycie emocji daje nam możliwość oczyszczenia się z nich.

Szukaj pomocy

Minął rok zanim Anna zdecydowała się iść do psychiatry, który przypisał pigułki na depresję i sen. W tym czasie doprowadziła się do ruiny nie tylko psychicznej, ale też fizycznej. Coraz częściej odczuwała kołotanie serca i ataki duszności. Przestraszyła się, kiedy zemdlała na przystanku autobusowym. To kardiolog zalecił jej wizytę u psychiatry.

„Dobre” rozstanie – możliwe?

– Przyjaciółka powtarzała mi, że to mój były mąż powinien przeżywać traumę, bo jest gnojkiem i dupkiem. Ale co z takiego gadania? On cieszył się nowym związkiem. To ja nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Gdybym dzisiaj miała dać radę komuś, kto przechodzi rozstanie, to powiedziałabym: idź do psychologa, który powie ci, jak sobie z tym poradzić, do psychiatry, który da ci środki, po których zaśniesz, a twój mózg nie przestanie produkować serotoniny. Czasami nie wystarczy dobra rada koleżanki: nic się nie martw, będzie dobrze – mówi Anna.

ZAMÓW

E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
?>