O przyjacielu

Tak mi ciebie żal

ciemność mi cię zabrała
a mogło być tak pięknie
choroba nie ma litości
nie patrzy na zasługi
gdy umierałeś sam
wył wiatr a deszcz płakał
strach i rozpacz
dźgały cię w serce
nie miałeś nadziei

tak mi cię żal
skarbnico wiedzy i kultury

pamiętam o tobie
nigdy nie zapomnę
ty który opowiadałeś mi
o odlatujących żurawiach
ty który dokarmiałeś zagubioną sarenkę
idź w ramiona matki
ona cię przytuli i otrze łzy

tak mi ciebie żal
byłeś dobrym człowiekiem

autor: Iwona Miżyńska van Eck -16.02.2019

PODYSKUTUJ: