O poranku

Nie smutkuj się, przyjdzie pora i na TE sprawy, serce odkurzysz i wszystko się poukłada

To chwilowy kryzys był.

Moja wierna przyjaciółko.Chciałabym w tym miejscu pozostać z tobą w samotni dialogu.Niestety wszechużyteczna pani Ula uprzedziła mnie,lubi tak roznosić siebie i wiedzieć na każdy temat coś.Jakaż to funkcjonalna obecność..Co do mnie to wrócę,kiedyś tu znów wejdę do mojego domku,ale teraz przesypiam siebie i rozmazuję świadomie.Tyle się u mnie dzieje,że aż ZA DUŻO.O niektórych sprawach nie można pisać.Co innego jak się wie,że czytają tzw dziwacze a co innego spotkać ich tutaj.Alergia wypchnęła mnie na ”spokojne tafle oceanu”,ale czytam wszystkie bliskie mojemu sercu osoby.Nawet po dwa razy.Buziaki.

Dlaczegoz to przeszkadza Ci Anko Pani Ula, nie rozumiem…?

Przepraszam, ze sie czepiam, ale ’w samotnym dialogu’ na publicznym blogowisku??

dlaczego ktoś przeszkadza? logiczne pytanie ,ale nie przeszkadza,to absurd,powoduje,że przestrzeń nie wchłania mnie jak niegdyś całkowicie.Nazywam to alergią.Z nią się nie dyskutuje.Obserwuję,czytam,przypominam sobie i wyciągam wnioski nie raniąc nikogo.Pani Ula niech się nam rozprzestrzenia tak jak jej się to marzy i daj jej Panie Boże! Reszta -jak powiedział Hamlet -jest milczeniem.Nie tłumaczy się alergik ze swej alergii. A złośliwy niech komentuje jak chce.

Czyli nadal nic nie wiem… ’'Niech jeszcze i to… niech jeszcze i to… ’’ (Benedykt w Nad Niemnem )

Zaczynam się zastanawiać czy to nie jest forma internetowego mobbingu, te ciągłe wycieczki pod moim adresem.

A moze po prostu Autorka tego bloga napisze, czy zyczy sobie, by postronne osoby TEZ go czytaly i komentowaly, czy raczej woli pozostac w ”samotni dialogu” z najblizszymi sobie Przyjaciolkami?… To ulatwiloby sprawe i zapobieglo kolejnym takim nieprzyjemnym ”dialogom”, jak ten powyzszy. @Marika: Ja zrozumialam tyle, ze panuje tu, na tym portalu, jakas ALERGIA. Szkoda, bo sadzilam, ze KAZDY ma prawo sie tu odezwac, zwlaszcza, jezeli robi to w zyczliwy, kulturalny sposob. Nie dostrzeglam niczego niestosownego w powyzszym komentarzu Uli i tez nie rozumiem, po co ta uszczypliwosc…

Hmm.. na publicznym blogu raczej nie mozna liczyc wylacznie na komentarze najblizszych… Trzeba sobie zalozyc wlasny blog…. Wlasnie Mary, nie widac tutaj tego co za kulisami, dlatego komentarze Anki wydaja sie po prostu nie na miejscu… :-/

Ja jestem tym bardziej zdziwiona, że nie znam Anki poza blogiem i nie wiem jaki jest cel jej uszczypliwych uwag.

Wywołana do tablicy chciałam napisać, co czuję w związku z tą sytuacją, tym bardziej, że nosiłam się z tym zamiarem od momentu przeczytania tej dyskusji dziś z rana. Otóż pisząc tego bloga mam świadomość, że każdy kto zechce może go czytać i jeśli zechce komentować. Wręcz liczę i czekam na te komentarze, gdyż zawsze wyrażałay one zrozumienie, często pocieszenie, jakieś rady, z których skorzystałam lub nie. Jestem za nie bardzo wdzięczna. Czytając powyższy komentarz do komentarzy Uli poczułam się jak gospodarz, przy którego stole jeden z gości wygarnia drugiemu, że go nie znosi, w związku z czym nie będzie się odzywał. Przy czym, ani gospodarz, ani pozostali goście nie wiedzą dlaczego. Podsumowując, jak się czuję? Jest mi zwyczajnie trochę przykro i w swoim imieniu i że się tak wyrażę ”za Ulę”. Której jestem wdzięczna za pokrzepiające komentarze, tak samo jak za cenne komentarze Anki. Tak jak Marika, nie wiem co zaszło między moimi gośćmi, ale liczę, że może otwartość pozwoli rozwiązać tę sytuację. I nadal liczę na wasze wsparcie i obecność.

Dziękuję, będę z radością nadal Twoim gościem!

„Zmiana myślenia, choć trudna, rzeczywiście powoduje zmiany w życiu” – ważne, zapisuję sobie. //Anko – czy to ta sama Ty co kiedyś? Skąd ta złośliwość?

@Marusia – bardzo dziekuje, ze dodalas swoj komentarz, ktory rozjasnil te dyskusje. To bylo potrzebne! Pozdrawiam, Marusiu!

Bardzo prawdziwe to, co piszesz. Sama również odpowiadałam ”Nic szczególnego” w ”zemście”, albo, gdy byłam zbyt nieśmiała, żeby się z kimś podzielić tym, co dla mnie szczególne, bo może uzna to za nudne, bezsensowne, nie zrozumie. Czasami ktoś chce naprawić z nami relację, porozmawiać, ale po tym, co się stało, my już nie potrafimy… Wolimy zachować dystans, nie dać się do siebie zbliżyć. Tak trudno się przełamać i podtrzymać rozmowę. Jest mi wtedy szkoda osoby, która miała dobre zamiary, a ja jej odburknęłam. Z drugiej strony nie potrafiłam inaczej. Też czasami czuję się ”winna”, gdy wszystko rozkwita, a ja nie. Ale każdy ma własny rytm Pozdrawiam!

I w końcowym efekcie żyjemy w takich przezroczystych, dźwiękoszczelnych bąblach. Niby się widzimy, ale nic więcej do naszego bąbla nie przenika. Bardzo trafne Twoje spostrzeżenia.

Moje ty biedactwo,trzeba się uodparniać i na awanturki ,na ludzi,na sytuacje trudne,które wyzwalają w nas toksyny.W końcu ty jak ty ,ale ja żyję w Polsce a to znaczy -żyję w kraju ryzyka i postępującej biedy,zdziczenia obyczajów-niestety.

Hej ! Hej ! Marusiu. Co zrobisz, flauta się czasami zdarza. Można ją zaakceptować, lub nie i dmuchać z calych sił w żagiel. Słyszę czasami od dzieci podobne odpowiedzi, stawiające granice a nie zbliżające nas do siebie. Jak tam w szkole ? – pytam – wszystko w porządku. I koniec, dalej mam się nie posuwać. Ale póki jeszcze mam siły próbuję przedrzeć się przez te blokady, zasłony, przebić ” dźwiękoszczelne bąble” . Najgorsye to odpuđci sobie. wtedy będziemy już mogli ograniczyć się tylko do mówienia sobie dzień dobry i dobranoc.

Wiem Bebo, wiem, ż enie można odpuszczać. …Tak właśnie pomyślałam, że zareagujesz na marynistyczny tytuł

A ja żałuję, że tak rzadko się odzywasz zachowując tak mądre spostrzeżenia dla siebie, Marusiu. I przypomniałaś mi, że też często kończę/zmieniam temat frazesem ”nic szczególnego”, bo o ile napisać mogę, to mówić o sobie jakoś nie lubię/nie umiem. I może rzeczywiście to jak cegła, która buduje mur międzyludzki.

Wzajemnie!

Ja Tobie także!

Dziękuję Życzenia pisałam na blogu, więc nie będę się powtarzać

Ciepła i pogody w sercu i naturze życzę

Marusiu, robisz wiele, bo działasz, a nie czekasz, aż ta osobność zmieni się w oziębłość. Trzymam za Ciebie kciuki mocno. Wyjdź z uśpienia. Żyj! Wiosna!

Miłego poniedziałkowania:-)

Dziękuję ci kochanie.Pytano mnie czy to była operacja na otwartm sercu,nie,nie była.Wyjściowo źle zdiagnozowała mnie lekarka pierwszego kontaktu ,nawet bez badania i przez ok dwa miesiące chodziłam z ropowiczym zapaleniem wyrostka robaczkowego.Dzisiaj jestem jedną wielką oczyszczalnią,”ropowiskiem” bez względu jak to brzmi.Ponadto nie zrozumieliśmy sie przy szybkim wywiadzie wstępnym do operacji,okazało się,że jestem na pewien czynnik medyczny poważnie uczulona.Jego aplikacja spowodowała ustanie pracy serca i opuchliznę.Miałam minuty,by wrócić do żywych,potem nic nie miało już sensu.To była dramatyczna walka,w której wszyscy sie popłakali na sali.Anestezjolog przytulał mnie,jak małe dziecko,zrobiłam mu zabawę.Nasze szpitale są słabiutkie,wszystkiego im brak,pracownicy odczuleni na człowieka,stary ,wadliwy sprzęt.Teraz muszę chodzić dla swego dobra z info na szyi ,czego nie wolno mi robić na wypadek intubacji.Ponadto przeszłam ”ciekawy” napad na siebie wcześniej,nie chce o tym pisać ,zakazano mi,nie był to napad rabunkowy..Starczy.Ale i tak się śmieję,Życie jest cudnym darem Boga,ceńmy drobiazgi ,w nich ukryte jest szczęście i tester naszej wartości.Pozdrawiam cię serdecznie.

Mundzio pozostał i w moim sercu. Głos Ani Janko w radiowej Jedynce w niedzielę trochę ukoił moje serce.
A Nasza_Anka, jej serce? Opisuje krótko ten horror. Pozdrawiam was ciepło.

Nie słuchałam niestety…szkoda.

Dzięki uprzejmości innych blogowiczek, już posłuchałam. Pierwszy raz usłyszałam głos pani Anny, jest taki …niewymuszenie staranny.