Jak się wyciszyć w ruchu? Oto 10 sportów, które ukoją układ nerwowy

Te słynne metody pracy z ciałem pochodzące z Chin podobnie jak jogę praktykuje się w ciszy i w skupieniu. Ćwiczący przybierają określone pozycje i wykonują ruchy, które postronnym obserwatorom przypominają taniec w zwolnionym tempie. Praktykując tai chi, Qi Gong pracujemy z energią płynącą w ciele, którą w medycynie chińskiej nazywa się Qi.

Kochasz las, uwielbiasz ruch? To aktywność wymarzona dla ciebie! Dynamiczny marsz z kijkami najlepiej uprawiać na leśnych duktach i ścieżkach, wczuwając się w rytm wybijany przez kije. Rytmiczny marsz jest bardzo dobry dla układu nerwowego, świetnie wycisza i uspokaja. Przy dłuższym marszu można wręcz wpaść w swojego rodzaju trans.

Długi krok, obszerny ruch ramion, mocne wybicie z kijka to podstawa nordic walking, który zyskuje fanów na całym świecie nie tylko wśród seniorów.

Jeśli nie masz kijów do nordic walking możesz śmiało maszerować bez nich, osiągając podobny stan odprężenia. Power walk to trochę więcej niż chodzenie, trochę mniej niż bieganie. Najważniejsze jest tempo. Maszerujemy znaczniej raźniej niż w czasie zwykłego spaceru. Idąc tak zwanym normalnym krokiem, pokonujemy 4–5 km/h. W czasie treningu w tym samym czasie pokonamy 6–8 kilometrów, a nawet 9–10 kilometrów (jak już jesteśmy wytrawnymi power walkerami). Co zrobić, aby tak pędzić? Przede wszystkim wydłużyć krok i – jak to w raźnym marszu bywa – dodać naprzemienny ruch ramion.

Utrzymanie tempa marszu jest możliwe dzięki odpowiedniej technice. Kluczowa jest praca stóp. Krok rozpoczynamy od pięty, przetaczamy całą stopę i mocno wybijamy się z jej przedniej części. Stopa ma cały czas kontakt z podłożem. Jednym słowem: nie podbiegamy, tylko cały czas maszerujemy. Pomocna jest również aktywna praca ramion – jeśli ruch będzie obszerny, a ramiona pozostaną mocne i sprężyste, zapewnimy ciału dodatkowy napęd.

Zapewne słyszeliście o zjawisku, które nazywa się euforią biegacza. Jest to stan, który biegacze opisują jako moment, gdy umysł przejmuje kontrolę nad ciałem. Dzieje się tak za sprawą wyrzutu endorfin, wydzielanych w mózgu podczas ciągłego wysiłku fizycznego, kiedy utrudnione jest oddychanie.

W bieganiu podobnie jak w nordic walking łatwo wpaść w trans: rytmiczne ruchy, naprzemienna praca rąk i nóg, równomierny oddech sprawiają, że ludzie uprawiający jogging często zapominają o bożym świecie.

Osobom, które unikają biegania, uważają, że to dla nich za trudne, polecamy slow jogging - japońską prozdrowotną technikę ruchu opracowaną przez fizjologa sportu profesora Tanakę.

Dwa kółka szczęścia, tak niektórzy mówią o rowerze. Nic dziwnego przemierzając świat z wiatrem we włosach można nie tylko pracować nad kondycją, ale także porządnie się odstresować. Sprzyja temu zarówno wysiłek fizyczny, odczuwalna prędkość, ale także otoczenie, zwłaszcza jeśli jeździmy po ścieżkach oddalonych od miejskiego zgiełku.

Trening wspinaczkowy nie bez powodu nazywany jest często treningiem mentalnym. Wymaga nie tylko pełnego skupienia i koncentracji, ale również umiejętności kontrolowania emocji, pokonywania lęku, przezwyciężanie ograniczeń ciała i umysłu. Osoby uprawiające wspinaczkę mówią, że jest dla nich rodzajem medytacji i treningiem uważności.

Zalety tej dyscypliny dostrzegli naukowcy, prowadząc badania związane z wpływem wspinaczki na leczenie depresji. Najbardziej znane badanie naukowe na ten przeprowadziły niemieckie badaczki Eva-Maria Stelzer, Stephanie Book oraz Katharina Luttengerger. Na podstawie wyników ich badań powstała nawet metoda psychoterapii zwana Background Bouldering psychotherapy (BPT), czyli połączenie psychoterapii z treningiem wspinaczkowym. Jedną z najważniejszych korzyści tej metody to zmniejszenie ruminacji, czyli uporczywych myśli koncentrujących się na przeżywanych symptomach stresu oraz jego przyczynach w rozumieniu chorego, obecne w niektórych rodzajach depresji.

Muzyka, rytm, ruch… uwolnienie emocji gwarantowane. W parach, w grupie, solo taniec w każdej formie działa zbawiennie na samopoczucie, umożliwiając w razie potrzeby wytupać złość i smutek.

Istnieją również szczególne rodzaje pracy z ciałem w ruchu nazywane terapią tańcem. W toku kształtowania się terapii tańcem wyłoniły się w jej obrębie dwa nurty – psychoterapia tańcem i ruchem (dance movement therapy/psychotherapy – DMT/DMP) oraz taniec terapeutyczny (therapeutic dance), w Polsce nazywany choreoterapią. Terapeuci tańcem i ruchem tworzą przestrzeń do odkrywania swojej cielesności i unikalnych wzorców ruchowych, które wynikając często z nastroju, nawyków i życiowego doświadczenia. Choreoterapia jest pomocna między innymi przy zaburzeniach lękowych, nerwicy, przewlekłym stresie.

Chcąc poznać tajniki choreoterapii, warto spróbować metody 5 rytmów, tańca intuicyjnego, w którym muzyka pomaga wyłączyć umysł i puścić wolno ciało i poczuć uzdrawiające flow.

Ciało zanurzone w wodzie staje się lżejsze. Tak też jest z głową. Chodząc regularnie na basen zapewniamy sobie nie tylko wspaniały trening ogólnorozwojowy i oddechowy, ale także terapię antystresową. Pływając, można poczuć niemal dosłownie jak woda zmywa z nas nagromadzone emocje i kłębiące się myśli, zwłaszcza jeśli zanurzymy się z głową i pogrążymy w błękitnej ciszy.

Powolne przesuwanie się na desce po tafli jeziora lub morza działa jak balsam na duszę. Słońce świeci, fale szumią, migotki tańczą na wodzie… czego więcej potrzeba do szczęścia? Jednak sup to nie tylko świetna metoda relaksu, ale również porządny trening równowagi i mięśni głębokich, zwłaszcza jeśli na nim stoimy. Warto spróbować tej aktywności w ramach urozmaicenia wakacji nad morzem lub na Mazurach.