Pozdrowienia!

Jutro wracamy do domu, a dziś jeszcze pozdrawiam Was ciepło z Krainy Tysiąca Jezior. Tym razem przegrałam walkę z letargiem, który zwykle tu na mnie czyha. Jestem rozleniwiona, chwilami otępiała, trochę poza światem. Pełna chata, duże ilości smakołyków, chaos tego są głównym powodem. Jutro powrót do rzeczywistości, trochę za nią tęsknię, trochę się jej boję. Przyjechałam tu po dystans, czy go znalazłam – ocenię już w domu. Ślę buziaki z pięknego miasta mojego, com się w nim urodziła i w ostatnich dniach na nowo, urodą jego zachwyciła:)

Jak wyszłam z gabinetu weta to łzy same mi popłynęły i to takie cholerne, zachliptane, aż z samego brzucha… Minutę wcześniej głaskałam palcem po małej główce małego ślepaczka, żeby tak rozpaczliwie nie miauczał za ciepłem  swej mamy, uspokajał się… Było to dziś rano.

Tydzień temu, jak zeszłam do piwnicy, zastałam na legowisku 7 kociąt: 4 były martwe, 3 – żywe. Te trzy uśpiłam z pomocą koleżanki. Kotce przez 5 dni podawałam w żarciu lek na przepalenie mleka, żeby nie cierpiała od mlecznego nawału. A wczoraj…zeszłam do piwnicy a tam kotka z kociakiem. Ukradła go innej kotce widocznie, tak wielką odczuwała pustkę. Tego kociaka uśpiłam dziś rano. I mam dość. Już więcej nie chcę. Serducho mnie boli tak, że mam ochotę zniknąć po prostu… Chyba nigdy więcej nie dam rady tego zrobić. A z drugiej strony: co mam takiemu zwierzęciu do zaoferowania? Niewiele, a może nawet nic. W duchu przepraszam kotkę.  Wracając od weta pogoniłam dziada, który kopniakami przeganiał tutejsze koty, zapytałam, czy też mam go kopnąć w dupę i dorzuciłam jeszcze trochę…

Od razu grzecznie uprzedzam: uprzejmym moralizatorom dziękuję, proszę mnie omijać, wszystko co chcecie mi powiedzieć, już wiem i czuję. Dziękuję zaś każdemu, kto choć przez krótką chwilę współodczuł ze mną to, co dziś tak bardzo ciąży we mnie… Życie ponoć czasem boli, dziś ten ból jest tak dotkliwy, że z trudem go znoszę…

A takie tam

Jakaś taka radość w sercu, choć nie powiem, nie bez wysiłku jakim jest uważność, czujność na toksyczne myśli. Ale lubię ten wysiłek, to mój sposób na życie, najlepszy jaki dotąd stosowałam:) Dręczą mnie myśli o okrutnej, dramatycznej stronie świata (tego dalekiego i tego całkiem bliskiego, jak los nieszczęsnych kocisk), chcą mnie ściągnąć w otchłań bezbrzeżnego smutku, ale nie daję się, bo myślę: do licha, po co ja światu, moim dzieciom, mnie samej taka umęczona? Cholera, cieszyć się życiem, wiosną to nie jest grzech. Korzystam zatem, czuję, że im więcej pełni we mnie, tym więcej mogę dać jej światu.

A w domu…Dzisiaj krótki wspólny spacer, coraz fajniej mi w tej naszej rodzinie 2+2. Starszy syn jest bardzo rozważny, wrażliwy , a nasz Osesek to taki mały wariat, jak mawia moja mama „ciut wolniejszy od prądu”:) Sporo radości wniósł  w nasze życie. A mój mąż, właśnie zrobił mi piwo z sokiem w szklance w której trzymałam pęk kopru do zupy, dostałam więc piwo w ciut nieświeżej szklance przyozdobionej ostałym się w niej kawałkiem zieleniny…:)

W piątek wyruszam w moje rodzinne strony na mały oddych (tak z rosyjska). Mąż wraca, zostanę tam z dziećmi sama. Czasem wystarczy pojechać i wrócić – napisała w jednym z komentów A. Janko,  mam nadzieję, że i ja odnajdę w ten sposób dystans do pewnych spraw (tych, co to mnie w tę otchłań ściągają). Umówiłam się już tam na spotkania z dwiema kumpelami. Cieszę się bardzo. W ostatnim czasie poznałam i doceniłam radość ze szczerych spotkań z innymi kobietami. Zatem Kobiety Kochane, wszystkiego dobrego na nadchodzące dni! Za kilka dni moje urodziny. Choć nigdy nie byłam tak zafrasowana życiem, rzeczywistością, jak teraz, to będą moje najszczęśliwsze jak dotąd urodziny. Dlatego, że budzę się, z każdym rokiem bardziej jestem przytomna, mocniej czuję siebie, moją siłę i moją słabość, no i ta kojąca akceptacja…:) Buzia!