Kobieta na motocyklu. Blog Ani Jackowskiej

Jeżeli szczęście i paliwo dopiszą, można znaleźć się np.tu…:) Pozdrowienia od pingwinów Magellana:)

Uroki podróżowania po Argentynie:) Od wczoraj w bagażu pełny kanister. Benzyna może być, ale być nie musi. Z 8 godzin podróży 2,5 spędzamy w kolejkach. Może gdzieś dojedziemy:) Na zdjęciu – stacja benzynowa…w lewym, górnym rogu:)

Tęcza

Pierwszy tydzień za nami! Chyba najtrudniejszy z dotychczasowych tygodni w podróży. Ale i takie czasem się zdarzają. 1000 km od Buenos zaczynam oddychać. Patagonia! Zanim przekroczyłam bramy wietrznej krainy kotrola… Do Patagonii nie można wwozić owców, aby przez przypadek nie wwieźć robactwa, którego do tej pory w Patagonii nie ma. – A gdybym miała schowane jedno jabłko? – wystawiam na próbę cierpliwość strażnika. – Konfiskujemy. Właśnie na tym jednym jabłku może być ten robak:) Podróż rozpoczęta na dobre. Okładam kawałkami aloesu poparzony nadgarstek i przedramię gdzie zaparkował jakiś robak .. z żądłem;) Mam nadzieję, że to nie ten, którego nie mogłam wwieźć do Patagonii;) Świeciło słońce i padał deszcz. Ale od wczoraj jedziemy pod osłoną tęczy:) I niech tak będzie już do końca.

Buenos Aires...

Wcale nie takie boskie Buenos..

 Z nogami wyciągniętymi pionowo w górę (w czasie ostatnich godzin 16 godzinnego lotu inaczej nie potrafiłam) dotarłam do Buenos:) W dzielnicy La Boca pary ściskają się w namiętnym Tango, ja przyciskam plecak z aparatem. ”Ojo con la camera” przestroga ciągnie się za mną przez całą dzielnicę. Obiektywy zmieniam pod okiem policanta i pozujących do zdjęć Maradony z Messim. 5 pesos za każdego. Nie dla 5 pesos, dwa dni temu, w centrum miasta ktoś zamordował francuskiego fotografa. Tym żyje Buenos. O tym się mówi, na to zwraca się uwagę. Ale tańczące pary nie zatrzymują się w swoim tańcu. Ja też nie mogę dać się zwariować. Chociaż tutaj też nogami do góry wiele rzeczy wydaje się być odwrócone…Muszę się przyzwyczaić. Dzisiaj odbieram GS-a:)

6 dni

Do wylotu 6 dni. Motocykl już czeka w Buenos Aires. Sprawdzam długoterminową prognozę pogody. Mało optymistyczna. Przeszedł mnie dreszcz emocji. Ale po deszczu zawsze pojawia się słońce. Wtedy również dreszcze ustępują. Biorę ciepły strój, deszczówkę. Zmiany pogody wpisane są w podróż. Podróżników na motocyklach może trochę bardziej ta pogoda nieraz poniewiera. Po Bałkanach i podróży po USA przyzwyczaiłam się do jazdy w bardzo trudnych warunkach.
Deszcz, burze, mgły, niskie temperatury. Ale właśnie takie chwile potem się wspomina.
W Stanach, w czasie jednej z ogromnych ulew schowałam się pod skrzynkami pocztowymi. Innego miejsca nie było.
Wszystko miałam mokre, ale śmiałam się wybobrażając sobie tę sytuację z boku.
Oczywiscie na słońce w takich momentach czeka
się z utęsknieniem. Wierzę, że mimo kiepskich prozgnoz w Argentynie to słońce zaświeci nie raz.  Korzystam z ostatnich dni domowego ciepła.

\"Zarezerwuj\"

A jak Ania, A jak ARGENTYNA..chyba już czas zacząć odliczanie  W A. czeka na mnie G(s), A+G(s) w A = szalone, motocyklowe tango. Rachunek oczywisty. Za oknem śnieg. Wieczór idealny na mapy, przewodniki i dobre wino. Jeszcze nigdy tak bardzo nie cieszyłam się na widok śniegu. Niedługo popatrzę na szczyty Andów.  Kupno biletu na samolot, przeciagam jak moment rozebrania choinki . Bardzo chcę jechać. Wiem, że pojadę. Ale jakoś trudno kliknąć „Zarezerwuj”. Przed każdą podróżą to samo. Z jednej strony chęć bycia w drodze, radość na samą myśl o podróżowaniu. Z drugiej lek, niepokój. że to kliknięcie jest nieodwracalne. A przecież nie jest. A nawet gdyby było, to nieodwracalnie pomaga mi dotrzeć do celu.  Jutro ostatni moment na kliknięcie. Pewnie jak kliknę poczuję ulgę. Przy okazji zarezerwuję sobie spokój.

Do Argentyny przez Włocławek?

Mimo przyzwyczajenia do samotności lubię ludzi. Chociaż cały czas uczę się ich. I uczę się siebie w relacji z nimi. – Jesteś jak morska fala – kiedyś ktoś dosyć ładnie określił moje znikanie i nagłe pojawianie się. Ładnie, bo mógł to określić zdecydowanie mniej poetycko –  że jestem nieprzystosowana, nieprzewidywalna, nie potrafię pielęgnować relacji. Ale trzymam się tego, że jestem jak fala. Mimo znikania, o ludziach pamiętam i myślę. Nie często się z nimi widuję. Czasem zadzwonię. Potrafię tęsknić. Większość z nich na szczęście przyzwyczaiła się do tego, że jestem przez chwilę a potem „nie jestem” przez długo. Wczoraj zadzwoniłam. Po drugiej stronie wyraźne zaskoczenie i radość. Na koniec proste pytanie – Ania, a do tej Argentyny nie będziesz jechać przez Włocławek? –  Cholera, nie będę. Ale w tym całym pędzie będę pamiętać o jednym – mam ogromne szczęście jeżeli chodzi o spotykanych na drodze ludzi. Też o mnie myślą i SĄ. I muszę nauczyć się o nich dbać

Nigdy w życiu tak dobrze się nie bawiłam...

„Gdy miałem 18 lat mój starszy brat zabrał mnie na imprezę. Wszyscy się głośno śmiali i tańczyli. W rogu siedział chłopak. Nic nie mówił. Obserwował. Tak smutnie wyglądającego człowieka nigdy nie widziałem. – Jak się bawisz? – zapytałem mimo wszystko. – Nigdy w życiu tak dobrze sięnie bawiłem – odpowiedział. A ja czułem że mówi prawdę.  – Nigdy w życiu  tak dobrze się nie bawiłem – powtarzam to sobie codziennie po przebudzeniu. Na dobry dzień. Jakoś łatwiej się z tym żyje.  Sam powtarzam i każę powtarzać to innym”. – Nigdy w życiu tak dobrze  się nie bawiłam. Właśnie zaczynam kolejny dzień. Ciekawe jaki będzie.