Między Mną a Mną

upał w raju

Upał w raju

Nie tylko źle jest na ziemi,
w raju jest tez niewesoło:
Patrzcie – kroplami wielkiemi
pot z twarzy spływa aniołom.

Nic im się nie chce – wiadomo -
ogłupia straszliwy upał.
Nawet ów motyl z Kiplinga
w upał by także nie tupał.

Mój Boże, i Bóg Staruszek
dzień cały wodę sodową
trąbi, miotełką od muszek
machając sobie nad głową.

I małpki pomizerniały,
i szyje schudły żyrafom.
Piotr Żydów wpuszcza i robi
gafę, panie, za gafą.

Od rana aż do wieczora
anioły wzdychają, wzdychają,
pokotem leżą na łąkach
i piwem się polewają.

Opustoszały jezdnie,
a w kramach święci rozliczni
mruczą: – Uff, to już jest nie-
takt meteorologiczny.

Konstanty Ildefons Gałczyński
”Cyrulik Warszwski”, 1929

Uwielbiam kiedy żar leje się z nieba – a kiedy na usta ciśnie się litania narzekania przywołuję w pamięci obrazy dżdżystej jesieni, widok & zapach przemokniętych stóp. Wspominam też lejący się strużkami pot podczas odśnieżania ciężkiego śniegu z samochodu, z podjazdu, … z parapetu. W moim raju po fali dobry wiadomości przyszła pora na niespodziewane wieści podszyte smutkiem, rozgoryczeniem i żalem. Taka właśnie jest sinusoida życia jakie odkrywam na nowo każdego dnia – za długo nie może być dobrze, bo jak za dobrze, to też jest nie dobrze, pisał ks. Twardowski.  Musi coś skrzeczeć, zaboleć – ktoś musi rozczarować – ktoś zachorować – komuś musi dziać się niesprawiedliwość -kogoś cud ratuje od nagłej & niespodziewanej śmierci. To wszystko zdarzyło się wczoraj, w przeciągu 24h, niespełna 48 godzin od dnia dobrych wiadomości. I jak tu zachować równowagę, wychodzić naprzeciw światu z pogodną aurą, zapewniać siebie i bliskich, że jest OK? Wzięłam syna za rękę, pod rękę przyjaciółkę i wybieramy się do High Park, do kawiarni na lody śmietankowe w polewie truskawkowej, które działają na mnie zbawiennie, rozmowa z przyjacielem działa na mnie zbawiennie, nawet zapach lasu & oczek wodnych działa na mnie zbawiennie. Pozwala na chwilę zapomnieć – zamykam oczy i wyobrażam sobie, że jesteśmy w raju.

dzień dobrych wiadomości

Kiedy upalny dzień chylił się ku zachodowi zrozumiałam czego w obecnym kształcie mojego życia naprawdę mi potrzeba, co dodaje mi energii i adrenaliny, co uskrzydla i poprawia krążenie krwi: dni pełne dobrych wiadomości.

Dobre wieści zaczęły spływać kropelka po kropelce, sms po smsie, telefon po telefonie – już podczas leniwego, wtorkowego śniadania. „Jesteśmy już od północy w szpitalu – 5 cm rozwarcia – skurcze nasilają się – rozwarcie na 10cm – prze ile sił – już po wszystkim – to dziewczynka”. Kibicowaliśmy szwagrowi i jego żonie połykając łyk za łykiem gorącej kawy i tost z dżemem malinowym. Cud narodzin jest elektryzujący. Dziecko przynosi na nasz świat kosz pełen błogosławieństw – raptownie wszyscy dorośli stają się radośni i pocieszni niczym dzieci. Odprawiłam męża w pośpiechu do pracy, jak zwykle został po nim zapach perfum, wilgotny ręcznik i szlafrok rzucony na łóżko. Dzwoni do mnie z biura pełen euforii – „awansowali mnie, awansowali mnie” – powtarza niedowierzając. Ciesze się jego szczęściem, bo to nasze szczęście – plus pakiet managerski jaki mu korporacja zaoferowała jest soczyście obfity w benefity i bonusy. Nie mijają dwie godziny dzwoni moja zatroskana przyjaciółka, tym razem cała w skowronkach – mężczyzna jej życia uniknął wyznaczonej deportacji – dobry prawik imigracyjny może cuda zdziałać – obecnie mogą spokojnie zająć się odbudowywaniem życia i realizowaniem swojego pomysłu na życie, bez wałęsania się po sądach.

Ludzkie życie pisze przeróżne scenariusze, żyjemy w zróżnicowanych warunkach, czasami popełniamy błędy i pragniemy odzyskać to co stracone – ale kiedy uśmiecha się do nas Los jakaś magiczna moc zmywa wszystkie troski i daje nam kolejną szansę na bycie dobrym człowiekiem. Niecierpliwie wyglądam na horyzoncie kolejnego dnia dobrych wiadomości – trzeba być czujnym by w natłoku rynsztokowych, kłamliwych, wyssanych z palca wieści dostrzec Ciepły Uśmiech Losu. Dnia dobrych wiadomości życzę & pogody Ducha.

kreacje codzienności

Stoję u progu długiego weekendu, w lawendowej sukience i okularach słonecznych & nie wiadomo dlaczego przy piątku ślinię się na myśl o rybie z surówką i frytkami. W jednym ręku mam listę spraw do wykonania & miejsc do odwiedzenia – w drugim zaś: klilka pragnień & tęsknot, marzeń, szczyptę świętego spokoju, kwadrans z książką na hamaku i wspomnienie porannej kłótni z mężem i łzy nad filiżanką herbaty.
Święto Królowej Victorii jest oficjalną inauguracją sezonu letnio-urlopowego, a w naszym domu wzbudza dodatkowe poruszenie, gdyż w tym dniu, trzy lata temu, przyszedł na świat nasz syn. Będzie tort, zimne ognie, trąbki, konfetti, sempertyny & goście, prezento-śliczności, życzenia zdrowia i spełnienia marzeń – wrzask, pisk i śmiech najmłodszych.
A wieczorem, kiedy wszystkie dzieci pójdą spać – dorośli pojadą nad zatokę Ashbridges na spokojną kolecję, by przez kwadrans popodziwiać doroczny pokaz sztucznych ogni i nadrobić zaległości towarzyskie. W tym roku są też przewidziani goście spacjalni podczas pokazu – brytyjski książę Karol i Camilla, którzy obecnie podróżują po Kanadzie. Osobiście preferuję zagłebiać się w legendę życia i działalności charytatywnej śp.księżnej Diany, więc czy Camilla będzie w jednym ze swoich ekstrawaganckich kapeluszy czy też nie – mało mnie obchodzi.

Natomiast, co mnie cieszy ogromnie to to, iż tuż po weekendzie, jak grzyby po deszczu pojawią się lokalne, uliczne stragany & bazary ze świeżą żywnością, chlebem i ciastami domowej roboty. Lubię naszą smaczną lokalność. Najbardziej nie mogę się doczekać zbierania w żarze słońca świeżych, soczystych truskawek z farmy Whittamore’s (http://www.whittamoresfarm.com). A potem to już chwila moment i będą dostojne mieczyki, słodziutkie maliny, winogrona i niepowtarzalne w smaku brzoskwinie.

Gdyby jeszcze ten czas nie mknął jak spłoszone prosięta, gdyby tylko dał człowiekowi spokojnie nacieszyć do cna malowniczą, wiosenną aurą i słonecznym, tropikalnym latem – zanim spadną nam na głowę stalowe, posępne chmury, a jesienne dżdżyste chwile przeziębią ostatki sił witalnych.

moja modlitwa wieczorna - wasza modlitwa poranna

”Moja modlitwa” – wykonanie Danuta Błażejczyk

Może się trochę spóźniłam
może zabrakło mi szczęścia
może złe czasy wybrałam
i dla mnie nie ma tu miejsca?
Może w tej ślepej loterii
losy pechowe zostały
może, co lepsze, już dawno
między szczęściarzy rozdałeś?

Może przez wszystkie te lata
biegnąc po słodkie zwycięstwa
miałam zbyt wiele rozsądku
może zbyt mało szaleństwa?
Może sięgałam po szczęście
pełna nadziei i wiary
może zbyt często z pokorą
może zbyt rzadko z łokciami?

Wiem, nic mi nie obiecywałeś
nie łudziłeś, że mi będzie jak za piecem
jednak proszę, pomyśl o mnie czasem
i choć czasem miej mnie w swej opiece
i daj…

Trochę nadziei na nadzieję
nieba okruszek wysokiego
trochę kolorów na jesieni
chleba, lecz niezbyt powszedniego

Maskę z kamienia na pogardę
jasny parasol na zwątpienie
i choć troszeczkę daj miłości,
której podobno masz tak wiele

Może się trochę spóźniłam
może marzyłam zbyt mało?
Kiedy spoglądam za siebie
wszystko to nie tak być miało
Nie myśl, że żal mam do Ciebie,
że łzy są moją modlitwą
nie, nie zazdroszczę szczęściarzom
tylko jest czasem tak przykro

W zimne, samotne wieczory
nieraz myśl taka kołacze,
że mnie wśród innych wybrałeś,
ale troszeczkę inaczej
Życie, na przekór, wciąż sprzyja
głupcom, szaleńcom i graczom,
a ja tak wciąż niecierpliwie
czekam, by wreszcie je zacząć

Wiem, nic mi nie obiecywałeś
nie łudziłeś, że mi będzie jak za piecem
jednak proszę, pomyśl o mnie czasem
i choć czasem miej mnie w swej opiece
i daj…

Trochę nadziei na nadzieję
nieba okruszek wysokiego
trochę kolorów na jesieni
chleba, lecz niezbyt powszedniego

Trochę nadziei na nadzieję
i garść niemądrych, śmiesznych złudzeń
i daj mi więcej wiary w Ciebie
zanim do końca się pogubię…

” Moja modlitwa ” śpiewa Danuta Błażejczyk
– YouTube

http://www.youtube.com/watch?v=jqsvMoxwLdY&feature=related

Sugerowany język (ustawiliśmy w ten sposób Twoje preferencje): Polski