1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Wywiady
  4. >
  5. Przez lata prowadziła „Dzień Dobry TVN”. Dziś Anna Kalczyńska przyznaje: „Nie czułam tego świata. Nie miałam narzędzi, by w nim przetrwać”

Przez lata prowadziła „Dzień Dobry TVN”. Dziś Anna Kalczyńska przyznaje: „Nie czułam tego świata. Nie miałam narzędzi, by w nim przetrwać”

Dodaj w Google
Dodaj w Google
(Fot. Olga Majrowska)
(Fot. Olga Majrowska)

Odsłuchaj artykuł

Angelika Kucińska - Przez lata prowadziła „Dzień Dobry TVN”. Dziś Anna Kalczyńska przyznaje: „Nie czułam tego świata. Nie miałam narzędzi, by w nim przetrwać”

00:00 16:59
15s
0,5 x
15s
Czy można dziś tak opowiadać o polityce, żeby nie straszyć? – Ale my żyjemy w czasach, które są straszne – odpowiada Anna Kalczyńska, dziennikarka kanałów Polsat i Polsat News. Rozmawiamy o misji mediów, o lekcjach płynących z porażek oraz dorastaniu w otwartym, artystycznym domu, gdzie wrzało od dyskusji.

Spis treści:

  1. Anna Kalczyńska o polityce, lęku i roli mediów: „Trzeba się przebudzić”
  2. Odejście z „Dzień Dobry TVN” i powrót do dziennikarstwa. Czego Anna Kalczyńska nauczyła się po utracie pracy?
  3. Anna Kalczyńska o rodzicach, Halinie Rowickiej i Krzysztofie Kalczyńskim
  4. Praca, macierzyństwo i wymagania wobec siebie. Czego Anna Kalczyńska nauczyła się od mamy?

  • Anna Kalczyńska opowiada, dlaczego mimo zmęczenia wiadomościami nie powinniśmy odwracać się od polityki i spraw świata.
  • Dziennikarka wraca do momentu zwolnienia z „Dzień Dobry TVN”. „Utrata pracy jest tak bolesna, że nikomu jej nie życzę” – przyznaje, ale dziś inaczej patrzy na tamto doświadczenie.
  • Wspomina dzieciństwo w domu aktorów Haliny Rowickiej i Krzysztofa Kalczyńskiego, pełnym książek, gorących dyskusji i miłości do teatru.
  • Mówi także o wymaganiach wobec siebie, macierzyństwie i lekcji, którą wyniosła od mamy: żeby nie rezygnować z zawodowych szans.

Wywiad pochodzi z magazynu „Zwierciadło” 11/2026.

Angelika Kucińska: Coraz więcej osób deklaruje, że nie interesuje się polityką, nie ogląda telewizji, nie czyta doniesień ze świata. Tłumaczą się przeciążeniem informacyjnym. Co myślisz o takiej postawie?

Anna Kalczyńska: Słyszę takie głosy również wśród swoich znajomych. Po części ich rozumiem, wiem, że polityka potrafi zniechęcić. Widzisz, jak posłanka Chorosińska szczeka w sejmie, i myślisz sobie: „Po co mi to? Dlaczego mam się w ogóle do tego zbliżać? Przecież takie zachowanie jest mi kompletnie obce, to nie jest mój świat, nie mam też na ten świat zbyt dużego wpływu…”. Tylko że to nie takie proste.

Polityka naprawdę wpływa na nas i nasze życie, możemy się na nią obrażać i od niej odcinać, a tematy polityczne i tak będą do nas wracać. Trzeba się zaangażować i obserwować to, co się dzieje, żeby rzeczywistość nie odpłynęła nam tak, jak odpływa właśnie Niemcom.

Tak, takie są reguły demokracji, że nie zawsze wygrywa nasz kandydat, z drugiej strony zwycięstwa skrajnie prawicowych ugrupowań są konsekwencją błędów popełnianych na przestrzeni lat, a może nawet dekad. Może niektórzy uznali, że pewne sytuacje już się nie powtórzą, więc nie trzeba poświęcać polityce aż tyle uwagi i spokojnie żyć swoim małym życiem. Ale nasza odpowiedzialność nie znika, gdy na świecie jest trochę lepiej, bo dobre życie nie jest nam dane raz na zawsze.

Jak wiedza o tym, co się dzieje, przekłada się na poczucie, że mamy wpływ na rzeczywistość?

Poczucie wpływu daje nam udział w wyborach. Patrzę dziś na sondaże i widzę, jak wybiórczo ludzie przyjmują informacje o tym, co dzieje się na świecie i w ich kraju. Nie przyglądają się dokładnie, nie analizują. Łatwo zdobyć ich głos jednym chwytliwym hasłem. Naprawdę wydaje mi się, że osoby, które głosują na ultraprawicowe partie, nie rozumieją, za czym głosują.

A może prawicowy elektorat jest bardziej zmobilizowany?

Na pewno. Mamy wpływ, tylko nie można być obojętnym. Jeżeli zależy ci na demokracji, a mnie zależy, to trzeba się o nią bić. Nie bronią, ale długopisem. Albo rozmową i argumentami, które pokazują, jak wiele mamy do stracenia. Wydaje nam się, że współczesny świat zmierza w dobrą stronę i że bajka zawsze się dobrze skończy. Właśnie nie.

Smutne, że tak niewiele wniosków wyciągamy z historii.

Smutne. Nie chcę popadać w determinizm, ale przecież czynniki geopolityczne, które wpływają na nasz kraj, nie zmienią się. Nie zmienimy miejsca, w którym żyjemy. Nie zmienimy sąsiadów, którzy nas otaczają. Trzeba więc zawalczyć o to, co jest nam drogie.

Anna Kalczyńska o polityce, lęku i roli mediów: „Trzeba się przebudzić”

Można dziś tak opowiadać o świecie, żeby nie straszyć?

Ale my żyjemy w czasach, które są straszne. Nie można odwracać wzroku od tego, co się dzieje. Oczywiście trzeba się cieszyć życiem. Polska rośnie, możemy podróżować, gospodarka się rozwija, wszystkim nam jest coraz lepiej. Nie przeskoczymy jednak faktów. To, czy będziemy oglądać wiadomości, czy nie będziemy, świata nie zmieni.

Szczerze? Uważam, że lubimy uciekać w fantazje, a trzeba się przebudzić. I to zadanie mediów, by urealniać sytuację, w której się znaleźliśmy. Codziennie czytam analizy sytuacji politycznej na świecie.

Nie tylko te pesymistyczne. Szukam też nadziei. Ale optymizm to nie to samo, co fantazja. Niektórym wydaje się, że ktoś za nas wszystko załatwi. Ktoś będzie stał przy granicy i bronił nas w razie potrzeby. Ktoś wybuduje nam schrony. Tak nie będzie. Powinniśmy myśleć o zagrożeniu tak, jak myśleli nasi dziadkowie i pradziadkowie. Mieć nadzieję na najlepsze, ale być przygotowanym na najgorsze. To jest skuteczna strategia na dzisiaj.

To inaczej – można robić media informacyjne czy publicystyczne, zachowując dziennikarski obiektywizm?

To trudne, ale wciąż możliwe. Weźmy BBC. Można ich stawiać za wzór. Opowiadają o świecie rzetelnie, bez emocji. Miejsce, w którym dziś jestem, postrzegam jako bardzo bliskie tego wzoru. Nie spotkałam się z cenzurą. Nikt nie próbował wpływać na to, co mówię. Redakcję tworzą ludzie o bardzo różnych poglądach. To wspaniałe, że w jednym medium jest możliwy taki pluralizm.

Czujesz się już w Polsat News jak u siebie?

Rozgościłam się, ale staram się zachować pokorę. To moja trzecia telewizja. Dołączyłam do zespołu zaledwie kilka miesięcy temu. Nie zarzuciłam kotwicy głęboko, ale chciałabym, bo dobrze mi tu.

Odejście z „Dzień Dobry TVN” i powrót do dziennikarstwa. Czego Anna Kalczyńska nauczyła się po utracie pracy?

Dobrze ci tu, bo wróciłaś do poważnych tematów? Przepraszam, wiem, że to bardzo stereotypowy podział…

Ale jest dokładnie tak, jak mówisz. Lata temu dostałam fantastyczną ofertę. Przyszła ze świata, który wydawał mi się piękny i przyjemny. Koledzy wtedy żartowali, że przechodzę na newsową emeryturę i że moje życie od tej pory będzie naprawdę proste. Okazało się zupełnie inaczej.

Świat telewizji śniadaniowej to świat bardzo drapieżny i trzeba mieć odpowiednie narzędzia, by w nim przetrwać. Ja ich nie miałam. Nie czułam go.

Wciąż prowadziłam program, ale w przerwach reklamowych wchodziłam na Twittera i coraz bardziej utwierdzałam się, że trzeba ludziom mówić, co się dzieje, przygotować na to, co może się wydarzyć, i wywoływać w nich refleksję. Gdy skończyła się roczna karencja po odejściu z „Dzień Dobry TVN”, związałam się z TVP World. Zajmowałam się geopolityką. Zrobiłam kilkadziesiąt wywiadów z ekspertami. Za każdym razem przeżywałam zachwyt, że ekspert, którego analizy czytałam, jest moim gościem i mogę mu zadawać pytania. To było szalenie otwierające i stymulujące intelektualnie doświadczenie. Uświadomiło mi, że chcę zajmować się polityką zagraniczną, to jest mój temat. I że chcę wrócić do twardego dziennikarstwa.

Kiedy zwolniono cię z „Dzień Dobry TVN”, przyznałaś, że straciłaś wiarę w siebie i swoje kompetencje. Trzy lata później prowadzisz główne wydanie „Wydarzeń”. Jak z perspektywy tych trzech lat oceniasz to, co się wydarzyło?

Mówi się, że porażki uczą więcej niż sukcesy, ale utrata pracy jest tak bolesna, że nikomu jej nie życzę. Z drugiej strony przyznaję, że była to jedna z cenniejszych lekcji, jakie odebrałam.

Poczułam, że nie mam kontroli nad swoim życiem. Człowiek w takim momencie zadaje sobie pytania o sprawiedliwość, o własne winy, o los. Ale życie polega też na tym, że czasem się potkniesz. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.

Nikt nam nie dał niczego na zawsze. Mnie też wydawało się, że spędzę w tej redakcji jeszcze długie lata. Straciłam czujność. A dziś? Widzę, że to najlepsze, co mogło mi się przydarzyć. Musiałam przedefiniować siebie, swoją pozycję, wizerunek publiczny. Zadać sobie parę ważnych pytań. Co chcę robić, co naprawdę mnie interesuje. Ile osób ma tyle szczęścia, żeby robić to, co kocha?

Czego oczekuje się dziś od telewizji?

Są różne grupy odbiorców i odbiorczyń. Są osoby od lat przywiązane do jednego medium – zostaną z nim, choćby się ono zmieniało. Są osoby, które pozostają wierne telewizji jako takiej, ale zmieniają stację, gdy zmęczy ich jeden typ przekazu. Zmiany w polityce też mają odzwierciedlenie w sympatiach widowni dla konkretnych stacji. Jest jeszcze trzecia grupa, która włącza telewizję z doskoku. To głównie młodzi widzowie. Oglądają mało, ale za to bardzo krytycznie. Trzeba treści wysokiej jakości, żeby tę widownię przyciągnąć i zatrzymać. A czego oczekuje każda z tych grup?

Mam nadzieję, że ludzie sięgają po programy informacyjne i publicystyczne z potrzeby rzetelnej wiedzy o świecie. Newsy są dziś wszędzie, ale żeby uwierzyć w to, co słyszymy czy o czym czytamy, powinniśmy korzystać ze źródeł, które poddają informacje selekcji i weryfikacji. Telewizja podaje newsy sprawdzone co najmniej dwa razy.

Podczas tego roku karencji, gdy nie mogłaś podjąć pracy w konkurencyjnej stacji, myślałaś, żeby w ogóle dziennikarstwo porzucić?

Mam wiele koleżanek i kolegów, którzy pożegnali się z tym zawodem i całkiem dobrze funkcjonują. Są rzecznikami prasowymi. Prowadzą szkolenia. Można sobie ułożyć życie inaczej, ale mnie ciągle było żal. Nie umiałam rozstać się z dziennikarstwem. Chciałam dać sobie jeszcze jedną szansę. To jest fantastyczny zawód!

Nie wiem, czy znalazłabym podobną satysfakcję, robiąc coś innego. Przeczytałam kiedyś wypowiedź pewnej poetki, która mówiła, że na tyle bolesnych spraw nie mamy wpływu. Czasem jedyne, co można zrobić, to napisać wiersz. Niech on będzie protestem. Wydało mi się to szalenie piękne.

I może dziennikarzowi niedaleko do poety. Zadaje pytania. Nawet jeśli nie powodują one bezpośredniej zmiany w świecie, to i tak warto je zadać, bo odpowiedzi dają ludziom wiedzę, a ta przekłada się na ich działania. To jest misja.

Wczoraj słuchałam wywiadu z Karoliną Wigurą, socjolożką i historyczką idei, która tłumaczyła, dlaczego niemieccy wyborcy we wschodnich landach wybrali skrajną prawicę. Opowiadała o ich frustracji, o poczuciu, że nie mają wolności słowa, że wzrastali w przekonaniu o wiecznej winie, od której nie ma ucieczki. Na wschodzie Niemiec zadziało się przez lata tyle rzeczy, o których nie wiedzieliśmy, bo nas nie interesowały, a teraz jesteśmy zaskoczeni. Świat nas będzie tak zaskakiwał, jeśli nie będziemy się nim interesować. Jesteśmy jego częścią. Jesteśmy częścią Europy, należymy do NATO. To, co dzieje się poza Polską, też ma wpływ na nasze życie. I to też misja mediów, by ten wpływ pokazywać, urzeczywistniać.

Anna Kalczyńska o rodzicach, Halinie Rowickiej i Krzysztofie Kalczyńskim

Głód wiedzy wyniosłaś z domu?

Rodzice zachęcali nas do rozwijania pasji, do poszukiwania wiedzy, która pozwoli stawiać czoło adwersarzom w różnych burzliwych rozmowach. Pamiętam naprawdę gorące dyskusje, które odbywały się w naszym domu. To były czasy okrągłego stołu, wielkich zmian.

Nasz dom drżał w posadach, bo rodziców odwiedzali znajomi o naprawdę różnych poglądach. Miałam na przykład dwóch wujków, którzy nie chcieli Polski w NATO.

Byli żarliwymi patriotami, ale uważali, że NATO to zła decyzja, bo narazimy się Rosji. Wpadałam na tych wszystkich ludzi w kuchni, gdzie potwornie się kłócili. Podsłuchiwaliśmy ich dyskusje.

Na czym jeszcze polegał przywilej dorastania w takim domu?

Rodzice aktorzy zabierali nas do pracy, wzrastaliśmy za kulisami teatrów. Obcowaliśmy ze wspaniałymi, kolorowymi, ciekawymi ludźmi. Ludźmi słowa, charyzmatycznymi, utalentowanymi. Nasiąkaliśmy tym. Przejmowaliśmy od rodziców miłość do książek. Pamiętam wspólne wakacje na kajakach i mamę, która czyta „Archipelag GUŁag” Sołżenicyna. Mnóstwo mam takich wspomnień.

Miłość twoich rodziców była bardzo romantyczna, zamaszysta. Jak się patrzy na taki związek, to pewnie wchodzi się w dorosłość ze słusznymi oczekiwaniami wobec relacji?

Może dlatego długo szukałam partnera na życie… Idealizowałam miłość, bo wyniosłam z domu konkretne przekonania na temat tego, jak powinna wyglądać rodzina. Tata pod koniec życia mówił, że z każdym rokiem kocha mamę jeszcze bardziej. Mama też czuła, że tej miłości jest coraz więcej, że ona jest silniejsza. Ale i trudnych momentów nie brakowało. Tata bywał o mamę bardzo zazdrosny, to była intensywna miłość. I zawsze byli razem. Na scenie, na wakacjach, w podróży, z przyjaciółmi, w domu. Po czterdziestce uczyli się jeździć na nartach, też razem. Są moim drogowskazem. Wiem, że cokolwiek się dzieje, trzeba trzymać się razem. Związek wymaga ciągłej pracy, wychodzenia naprzeciw drugiej osobie.

Praca, macierzyństwo i wymagania wobec siebie. Czego Anna Kalczyńska nauczyła się od mamy?

Twoja mama może nie zrezygnowała z aktorstwa, ale musiała się na chwilę odsunąć. Macierzyństwo zabrało jej kawałek kariery. A tobie?

Historia mojej mamy to opowieść o kobiecie, która pracowała całe życie, wychowała troje dzieci. Dom był dla niej bardzo ważny, ale i praca była istotna. Mama kochała i nadal kocha swój zawód, wykonuje go do dziś. Była żoną wspaniałego mężczyzny, również aktora, tylko może tata stąpał po ziemi mniej twardo niż mama. W latach 90. teatry znalazły się w trudnej sytuacji. Nie miały pieniędzy, zwalniały aktorów i aktorki. Powiedzieć, że musiała się na chwilę odsunąć od aktorstwa, to nic nie powiedzieć.

Mama skupiła się na rodzinie, ale szukała innych źródeł zarabiania. Finalnie wszystko się pięknie ułożyło, ale wiem, jak wiele ją to kosztowało.

Dziś występuje w „Klanie”, jeździ ze spektaklami, które sama wyprodukowała, ale powrót do zawodu nie był łatwy. I to mama zawsze powtarzała mi, że mam walczyć o siebie. Kiedy żaliłam się, że dostałam propozycję, którą będę musiała odrzucić, bo przecież mam małe dzieci, więc nie dam rady, słyszałam, że mam nie rezygnować. Mówiła: „Dasz radę, ja ci pomogę”. Apetyt na pracę mam po niej. Nauczyła mnie, że trzeba chwytać wiatr w żagle, korzystać z okazji, które przychodzą. Ale jej historia pokazuje też, że nie zawsze można robić to, co się kocha. Czasem trzeba coś poświęcić. Ja na szczęście nie musiałam.

Składając sobie samej życzenia urodzinowe na Instagramie, napisałaś, że chciałabyś być dla siebie mniej surowa. Udaje się?

Nie. Jest taka kapitalna koncepcja troski o duszę. Zapominamy o naszej duszy w zabieganym życiu. Skupiamy się na osiągnięciach, wynikach, samoświadomości, dobrostanie, tych wszystkich pojęciach, które robią dziś furorę, ale w żadnym nie ma duszy. A duszy służy dyscyplina. Dusza lubi, żeby za bardzo nie grzeszyć, na przykład w jedzeniu, żeby siebie za mocno nie rozpuszczać. Gdybym miała sobie dziś czegoś życzyć, to właśnie większej uważności na duszę. Nie wiadomo, ile czasu nam zostało. Życie może skończyć się w każdej chwili. I jeśli miałoby skończyć się jutro, to czy byłabym z siebie bardziej zadowolona, gdybym sobie pobłażała czy gdybym miała wobec siebie oczekiwania? Ja uważam, że warto od siebie oczekiwać. To nas rozwija.

Anna Kalczyńska, rocznik 1976. Dziennikarka Polsat News, prowadzi też główne wydanie „Wydarzeń” na antenie Polsatu. Córka aktorów Haliny Rowickiej i Krzysztofa Kalczyńskiego, ma dwoje rodzeństwa i troje dzieci.

Share on Facebook Send on Messenger Share by email

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE