„Mam 46 lat i nie wyglądam jak dwadzieścia lat temu. Wyglądam lepiej” – mówi Karolina Pilarczyk, drifterka, która na torze nie uznaje jazdy na pół gwizdka, a poza nim nie zamierza nikomu tłumaczyć się ze swoich wyborów. Zaczynała od zera, samochód kupiła na kredyt, a dobrze płatną pracę w branży IT zamieniła na sport, w którym jeden sezon potrafi kosztować fortunę. Dziś opowiada o kobiecości w świecie zdominowanym przez mężczyzn, odporności na hejt, niechęci do alkoholu i świadomej decyzji o bezdzietności. W podcaście „Soft power” rozmawia z nią psycholożka Sylwia Sitkowska i dziennikarka Magdalena Kuszewska.
Drifting z daleka może wyglądać jak popis brawury. Samochód pędzi, tylne koła tracą przyczepność, opony zostawiają za sobą chmurę dymu, a kierowca zdaje się igrać z fizyką. W rzeczywistości za widowiskowym poślizgiem stoi precyzja, technika i umiejętność podejmowania decyzji w ułamku sekundy. Jak tłumaczy Karolina Pilarczyk, drifting polega na zarządzaniu jazdą samochodem w poślizgu. – Cały czas jedziemy bokiem – wyjaśnia. To sport, w którym utrata przyczepności nie oznacza utraty kontroli.
Jej droga do zawodowego driftingu nie przypominała jednak realizacji dziecięcego marzenia o karierze za kierownicą. Karolina nie zaczynała z zapleczem finansowym ani gotowym planem na sportową przyszłość. Pierwszy samochód kupiła na kredyt, a wszystko, co osiągnęła, budowała stopniowo, metodą prób, błędów i konsekwentnego stawiania na siebie. Co ciekawe, wcale nie chodziło o romantyczną miłość do motoryzacji. – To nie miłość do kierownicy, a miłość do poślizgu – przyznaje.
W tej różnicy kryje się sporo prawdy o jej charakterze. Pilarczyk nie potrzebowała tradycyjnej opowieści o pasji do samochodów, żeby znaleźć własne miejsce w świecie motorsportu. Wystarczyło, że odkryła coś, co naprawdę ją pociągało. I miała odwagę sprawdzić, dokąd ją to zaprowadzi.
Przez długi czas drifting nie był jedynym zawodowym zajęciem Karoliny. Równolegle rozwijała karierę w branży IT, która zapewniała jej finansową stabilność. Sport pozostawał drugą, coraz ważniejszą częścią życia. Z czasem jednak proporcje zaczęły się zmieniać. Polska scena driftingowa rozwijała się od 2005 roku, a wraz z jej profesjonalizacją rosły również wymagania sprzętowe i finansowe.
Dzisiaj samochody przygotowywane do tej dyscypliny potrafią być gigantycznymi, wartymi nawet milion złotych konstrukcjami. To nie jest hobby, które można rozwijać bez poważnego zaplecza organizacyjnego i pieniędzy. Nawet dobre zarobki w IT przestały wystarczać, by jednocześnie finansować sport i rozwijać się w nim na odpowiednim poziomie. Karolina stanęła więc przed wyborem: pozostać przy bezpiecznej ścieżce zawodowej czy postawić wszystko na przedsięwzięcie, które wymaga nie tylko talentu, ale również umiejętności prowadzenia biznesu.
Nie ukrywa, że przedsiębiorczość w sporcie oznacza nieustanną walkę o budżety, sponsorów i możliwości dalszego rozwoju. Są lepsze okresy, ale zdarzają się również momenty zwątpienia. Czy kiedykolwiek żałowała decyzji o zmianie zawodowego życia? Odpowiedź jest jednoznaczna: nigdy. To ważna lekcja o odwadze, która nie polega na tym, że człowiek nie odczuwa lęku, lecz na tym, że mimo niepewności potrafi wziąć odpowiedzialność za własny wybór.
Motorsport przez lata funkcjonował jako przestrzeń niemal wyłącznie męska. Kobieta za kierownicą sportowego samochodu wciąż może budzić zdziwienie, a jej obecność bywa traktowana jak sensacja, nie zaś naturalny element sportowej rzeczywistości. Karolina Pilarczyk dobrze zna ten mechanizm. Wie, jak to jest mierzyć się z oczekiwaniami, stereotypami i komentarzami ludzi, którzy chętnie oceniają kobietę, zanim jeszcze zobaczą, co potrafi.
W rozmowie pojawia się również kwestia języka. Magdalena Kuszewska pyta o feminatyw słowa „kierowca”. Karolina nie ma wątpliwości, że nie potrzebuje określenia, które miałoby podkreślać jej płeć. Co więcej, deklaruje, że nie jest zwolenniczką wszystkich feminatywów. – Jako feministka i osoba walcząca o prawa kobiet uważam, że niektóre brzmią infantylnie, jak „kierowczyni” czy „doktorka” – mówi.
To stanowisko może wywoływać dyskusję, zwłaszcza że język pozostaje jednym z ważnych narzędzi walki o widoczność kobiet. Warto jednak dostrzec szerszy kontekst jej wypowiedzi: Pilarczyk nie chce, by jej osiągnięcia były definiowane przez płeć. Nie zamierza też przyjmować każdej formy emancypacji jako obowiązującego wzorca. Dla niej najważniejsze jest prawo do samodzielnego określania siebie.
Jednym z bardziej osobistych wątków rozmowy jest decyzja Karoliny o nieposiadaniu dzieci. W świecie, w którym kobiety wciąż bywają pytane o macierzyństwo, a bezdzietność z wyboru traktowana jest jak coś wymagającego uzasadnienia, jej stanowisko jest proste: ma inną wizję własnego życia.
Nie chodzi przy tym o deklarację niechęci do dzieci. Pilarczyk zwraca uwagę na odpowiedzialność, jaka wiąże się z rodzicielstwem. Uważa, że dziecko powinno być traktowane jako najważniejszy punkt odniesienia w życiu rodziców. Nie oznacza to rezygnacji z własnych pasji czy ambicji, ale umiejętność włączania dziecka w swój świat, zamiast pozostawiania go samemu sobie.
W tym kontekście krytycznie mówi o sytuacjach, w których telefon staje się sposobem na zajęcie dziecka, bo dorosły chce mieć czas na własne sprawy. Jej wypowiedź dotyka szerszego problemu współczesnego rodzicielstwa: jak pogodzić indywidualne potrzeby dorosłych z obecnością i zaangażowaniem, których wymaga wychowanie człowieka?
Pilarczyk nie próbuje przekonywać innych do swojej decyzji. Nie przedstawia bezdzietności jako lepszego modelu życia ani macierzyństwa jako przeszkody w realizacji ambicji. Mówi po prostu o własnych priorytetach. A przecież właśnie na tym polega prawo do wyboru: nie na konieczności przekonywania wszystkich do swoich racji, ale na możliwości życia zgodnie z tym, co naprawdę jest dla nas ważne.
Wizerunek kobiet, szczególnie tych aktywnych publicznie, nieustannie podlega ocenie. Internetowe komentarze potrafią zamienić się w bezpardonowe recenzje wyglądu, wieku, sylwetki czy sposobu ubierania się. Karolina Pilarczyk przyznaje, że hejtu doświadczyła wielokrotnie i nadal go doświadcza. Różnica polega na tym, że dzisiaj nie pozwala mu przejąć kontroli nad swoim samopoczuciem. Co więcej, nauczyła się obracać go w żart.
Dużą rolę odgrywa w tym jej relacja z własnym ciałem. Wspomina, że kiedy miała dwadzieścia lat, mama zachęcała ją, by cieszyła się młodością i nie ukrywała swojego wyglądu, bo z upływem czasu ciało będzie się zmieniać. Dzisiaj, mając 46 lat, Karolina patrzy na tę radę z dystansem. Nie wygląda tak samo jak dwie dekady temu, ale wcale nie uważa tego za stratę. Wręcz przeciwnie. – Powiedziałam ostatnio mamie: „Nie mam ciała jak mając 20 lat, mam lepsze” – opowiada.
Ta odpowiedź jest czymś więcej niż efektowną ripostą na presję młodości. Pokazuje, że akceptacja siebie nie musi oznaczać pogodzenia się z upływem czasu z zaciśniętymi zębami. Można lubić swoje ciało na kolejnych etapach życia, dostrzegać jego zmiany, a jednocześnie nie traktować ich jak porażki. Nie trzeba też nieustannie porównywać się z własną młodszą wersją.
W świecie, który sprzedaje kobietom kolejne sposoby na zatrzymanie czasu, taka postawa brzmi niemal jak manifest. I nie wymaga żadnych filtrów.
Skąd bierze się pewność siebie, która pozwala nie przejmować się opiniami innych, podejmować ryzykowne decyzje i konsekwentnie iść własną drogą? Sylwia Sitkowska pyta Karolinę o źródła jej odporności psychicznej. Drifterka nie przypisuje jej wyłącznie własnemu charakterowi. Podkreśla znaczenie wychowania i pracy, jaką wykonali jej rodzice.
Od dzieciństwa czuła się inna i nie miała potrzeby dopasowywania się do większości. Kiedy rówieśnicy zaczynali pić alkohol, ona nie chciała tego robić. Z czasem podjęła świadomą decyzję, że nie będzie po niego sięgać. Nie pije do dziś. Jak tłumaczy, szybko uznała, że szkoda jej na alkohol własnego ciała, pieniędzy i energii.
W tej pozornie prostej deklaracji widać konsekwentny sposób myślenia: nie robić czegoś tylko dlatego, że robią to inni. Nie potrzebować aprobaty grupy, by podejmować decyzje dotyczące własnego życia. I nie traktować odmienności jako powodu do wstydu.
W rozmowie z Sylwią Sitkowską i Magdaleną Kuszewską Karolina Pilarczyk pokazuje, że siła nie zawsze musi mieć twardą, demonstracyjną formę. Czasem oznacza umiejętność odpuszczania cudzych oczekiwań, czasem zgodę na to, że nasza droga będzie inna niż większości. A czasem po prostu świadomość, że nie musimy nikomu udowadniać, iż mamy prawo żyć po swojemu.
Na torze Karolina precyzyjnie kontroluje samochód w sytuacji, która dla niewprawnego kierowcy oznaczałaby utratę panowania nad pojazdem. W życiu stosuje podobną zasadę: nie boi się zjechać z utartej trasy. I najwyraźniej właśnie tam, poza wyznaczonym pasem, czuje się najlepiej.