/Umrzeć – tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci./

jeszcze niedawno oglądałam genialny dokument z tą Panią w roli głównej, taka rezolutna i pełna energii kobieta, rzadko się to zdarza, ale doceniana przez wszystkich już za życia, to wielkie osiągnięcie. przeogromna dusza.

Brak lepszego tekstu na komentarz. Szkoda, że wielkość nie chroni przed śmiertelnością.

no szkoda, szkoda, pomnik, pomnik. stalinowskie wiersze tez pisala, platala sie w sprawy polityczne i dlatego za nia nigdy nie przepadalam. w konkurencji Herbert Szymborska… Herbert-dla mnie jedyny i niezlomny.

Ja poznalam jej tworczosc lepiej niedawno… Niech spoczywa w pokoju..

Żyć energicznie, a umrzeć w spokoju. Chyba każdy by tak chciał. Szymborskiej się udało, bo choć niepotrzebnie podpisała się pod niektórymi papierkami, pozostawiła po sobie niewątpliwie ciekawy dorobek literacki. To się jej ceni, za to szanuje. Skoro była poetką, niech umrze jako poetka dobra. W kategoriach człowieka nie ma co jej rozliczać, bo od tego jest ktoś inny.

Pewnie Herbertowi się bardziej należało.Nobel..czy to ważne? jedynie tutaj ma to jakieś znaczenie a w innym wymiarze jest niczym…a jak trudno w oczywistość uwierzyć!