Pisane na lustrze. Blog Anny Janko

Powiedzmy, że to cudowne

Już 16 lutego! Jak miło! Uwielbiam, gdy zima w coraz krótszym płaszczyku! Jeszcze chwila, a zakwitną forsycje. Nie szkodzi, że właśnie nawaliło śniegu, to zmyłka. Jest wpół do drugiej w nocy, obudziłam się przed godziną po godzinie snu. Nie szkodzi, postanowiłam wyjść bezsenności naprzeciw i zaaprobować. Zamiast walczyć, złorzeczyć, jęczeć. Powiedzmy, że to cudowne, tak się obudzić i nie móc dalej spać! I mieć dodatkowy czas na przyjemności! Wstałam, przyrządziłam w kuchni  (cichaczem, bo dom śpi) mleko owsiane, wyciągnęłam z koszyka cudną bułeczkę orzechową, co miała być rankiem nagrodą za przykładne istnienie, i wróciłam do łóżka z poczuciem odświętności. I tylko pies z fotela łypie okiem. Na bułeczkę. A ja celebruję. Jestem sobie. Co prawda nietypowo, samotnie, w ciemnościach nocy, ale to ja. Ja, Ania, cała i zdrowa, odwaliłam już kawał życia, narobiłam się chwilami do uznojenia, nie można mi zarzucić lenistwa, czy migania się: nakochałam się co niemiara, mam w doświadczeniu prawdziwe miłości, takie co balansują między życiem a śmiercią. Ponadto wychowałam dwoje dzieci i mnóstwo psów i kotów. Wstawałam do nich nocami, karmiłam, leczyłam. Napisałam też  kilka książek. Może ten akurat dorobek nie jest ilościowo imponujący, inni pisarzowie w moim wieku mieli więcej upisane… Ja się za długo namyślam nad każdą stroniczką. I nie mam „parcia na papier”, to znaczy nie spieszę się z drukowaniem upisanego.  No chyba, że głód do garnka zagląda i trzeba podpisać jakąś umowę. (I potem mieć „deadline” i wpadać w panikę…). Życie jest piękne. Urodziłam się we właściwej epoce i w całkiem niezłym miejscu na ziemi. Mogłam sobie bezpiecznie wstać mimo nocy, nie szukać gorączkowo hubki i krzesiwa, nie drżeć z zimna, bo wygasło w piecu, nie bać się wycia wilków… Tylko zapalić świetlówkę, włączyć elektryczny czajnik, sięgnąć po pachnącą bułeczkę, otworzyć komputer. A tam świeża poczta w środku nocy! List od ukochanej córki, która pisze ot tak, z głębi uczucia, nie wiedząc, że jeszcze parę godzin temu narzekałam na nią tak niesprawiedliwie, że odzywa się tylko jak czegoś potrzebuje!  Ponadto ktoś jeszcze przesłał mi mejlem sto pięćdziesiąt pięć czerwonych serduszek! I nic nie szkodzi, że to kobieta. Im jestem starsza, tym bardziej lubię kobiety, jako źródło ciepłych uczuć. No naprawdę, cudowne chwile! Nie szkodzi, że rankiem umówiona jestem w wydawnictwie, bo to późny ranek ma być i zdążę do tego czasu szybko pospać. Tymczasem teraz jest TERAZ. Duże, dodatkowe TERAZ. Śródnocna nadgodzina istnienia. Normalnie gdzieś bym tam była głęboko pod powierzchnią jawy, nieprzytomna, nie wiedziałabym, że żyję, a tak – proszę – w pełni władz umysłowych definiuję się, dookreślam, i dodaję sobie animuszu. I trzeba się cieszyć, bo nie wiadomo, jak długo tak będzie! Kataklizm może przyjść z zewnątrz albo z wewnątrz, i pasmo szczęścia przerwie się nagle.

Pies się zerwał z fotela i otrzepał gwałtownie, czyniąc wielki hałas. Normalnie, za dnia, nawet by tego słychać nie było, bo to mały pies, ale w pustej nocy wszystko olbrzymieje. Ja sama także wydaję się sobie jakaś szczególna, wyrazista i ważna jak biegun północny ziemskiej planety! Oto sama do siebie homilię wygłaszam, o szczęściu nienieszczęścia! Bo szczęściem jest taka chwila, jak ta, gdy się budzimy w środku nocy i nic złego się nie dzieje, tylko noc trwa, spokojna noc.

Na koniec nocnych zapisków przemiły wierszyk z internetu wyłowiony przed chwilą (z drobnymi poprawkami):

A ja jestem twój księżyc

Krążę wokół Ciebie

Po pogodnym niebie.

Zaglądam w twe okno

Stoję złoty w ramie

I promiennym kłosem łaskoczę ci ramię.

.