Życie jak barwny gobelin

Znowu przetrwałam.

Bywają i takie dni. Obudzona ze snu czuję jak kołacze mi serce. Zanim sen odpłynie na dobre, uświadamiam sobie smak łez w gardle i piasek pod powiekami. Snu nie pamiętam, tylko płacz. Próbując odgonić zły nastrój biorę prysznic, szykuję śniadanie. Ale lęk nie mija. Wszystko wypada z rąk, przypalam jajecznicę, kromka chleba spada na podłogę, jak zwykle  masłem w dół. Napięcie błądzi po umyśle , trzyma mnie na granicy eksplozji. Myślę, żeby natychmiast się schować, skulić gdzieś i przeczekać, ale jak i gdzie uciec, kiedy czeka praca, dzieci zniecierpliwione i cała masa oczekiwań. Jakby wszystkie pretensje całego świata czekały właśnie na ten jeden dzień. Każde zetknięcie w człowiekiem przypomina wyładowanie atmosferyczne. Jaki układ planet i gwiazd, biomet, a może punkt w cyklu biorytmu sprawia, że wszystko to kumuluje się w tych kilku godzinach. W myślach krzyczę i rzucam przedmiotami, byle więcej hałasu zrobić, ból rozbić razem z talerzami. Zdzieram nieme gardło, męczę nieruchome mięśnie. Czas w końcu lituje się nade mną i staje się wieczór. Opadam z sił. W samotności zwalniam tamę,  za którą na cały dzień zatrzymałam powódź łez. Zasypiam. Dziś obudzona znów nie pamiętam snu. Choć noc była krótka, wstaję wypoczęta.  Wreszcie czuję spokój i ulgę. Dobry sen przyniósł ukojenie.