Między Mną a Mną

życie jak kromka chleba

Środa Popielcowa od dzieciństwa wzbudzała we mnie mieszane emocje – każdy współodpowiedzialny za moje istnienie wymagał ode mnie czegoś innego, choć bardzo podobnego. Katechetka, pani Dec, nawoływała w tym czasie do zasadności postnych postanowień, babcia Stasia mawiała o postnych dobrych uczynkach: dopingowała by dzielić się z bliźnim, wspomóc potrzebującego, szukać pokrzywdzonych, nakarmić głodnego. Rodzice przypominali, iż nastał czas by w końcu zastanowić się nad swoim zachowaniem w stosunku do nich, do świata – zrobić rachunek sumienia, stać się lepszym dzieckiem – a najlepiej innym, mądrzejszym, zdolniejszym dzieckiem. Dla mnie Wielki Post głównie jest okresem zmagań, wyrzeczeń, albo testowania swojej słabej silnej woli. Częstokroć upadam pod ciężarem swoich wyzwań, rezygnuję zbuntowana i zfrustrowaana. A bywa i tak, że w Wielkim Poście odchodzę od siebie, od skupiania się na swoich wymaganiach i potrzebach – wówczas służę innym, dobrym słowem, pomocą, czasem. Chleb i woda nabierają innego znaczenia. Dziś w popiół obrócę się przed ołtarzem chrystusowym i usłyszę zapewne, że Popielec nam mówi o życia mijaniu, o poście i modlitwie, potem zaś o zmartwychwstaniu.