Pisane na lustrze. Blog Anny Janko

DZIEWCZYNKA Z POCIĄGU

Jadę pociągiem, czytam jakąś nieważną  książkę. Przyglądam się też, od czasu do czasu, tłustej łapce śpiącej dziewczynki; mała rączka zwieszona z fotela lekko się kołysze. Jest to rączka, jaką miewają putta w kościołach.

Dziewczynka, zanim zasnęła, przyglądała mi się ciemnymi oczami. W jej spojrzeniu była nadspodziewana powaga i dojrzałość. Nic z dziecięcej nieokreśloności. Żadne „to”, żadne „ono”, które dopiero będzie  się stawać kimś.

Podobno dzieci, w ogóle ludzie, w procesie  swego rozwoju nie  tyle przyjmują nową wiedzę, ile przypominają sobie tę , którą posiadają sprzed narodzin. Tak twierdził Platon i to samo powtarzają niektórzy uczeni. Wszystko ma być zapisane w genetycznej księdze człowieka, a człowiek w procesie ewolucji „przeczytał” też księgi zwierząt, roślin, skał, wody, ognia i – samego Boga.

Może się zdarzyć, że nie do końca owa wszechwiedza istnienia sprzed narodzin zatraci się w dziecku, które przychodzi na świat.

Pociąg właśnie minął Iławę i wesołe jasne domy nad niewielkim jeziorkiem. Domy wesołe, a jeziorko na ziemi – jak martwe, pod bezimiennym, niejasnym blaskiem. A na jeziorku dwa łabędzie, nieruchome, jakby przepływały z jednego miejsca do tego samego miejsca… Jest to tak szczególne, że pociąg zamarł  jakby na chwilę, niczym przed tajemniczym obrazem, gdzie spod cienkiego jak bibułka  czasu prześwieca wieczność.

Jadę dalej: pojawiło się łagodne wzgórze, niby na następnej stronicy książki, biegną tam chłopcy za piłką,  po nagiej ziemi biegną,  szarej, spopielałej w tę zimę bezśnieżną.

Przeniosłam spojrzenie na dziewczynkę, śpiącą naprzeciw mnie. Rączka małej drgnęła i odwróciła się dłonią do góry. Przypomniałam sobie, że jako dziecko, w przedszkolu, nigdy nie zasypiałam po obiedzie. Inne dzieci zapadały w sen na swoich łóżeczkach, zatrzymywały się w istnieniu na nieprzytomną godzinę, a ja jedna w pełni żywa, władczyni rzeczywistości, przechadzałam się pomiędzy nimi, słuchałam ich oddechów, pod nieobecność wychowawczyni. Patrzyłam w otwarte buzie, oglądałam ręce zwieszające się z łóżek. Bawiłam się ich bezwładnymi palcami. Odginałam je delikatnie, a one wracały do lekko zgiętej pozycji. Półotwarte piąstki kryły czasem jakąś tajemnicę, na przykład rysik kredki czy lepki cukierek…

Dziś oczywiście nie wiem, co się stało z tamtymi dziećmi. Które z nich żyją, a które już umarły, czy są szczęśliwe czy nie? Patrzę na moją dziewczynkę z pociągu, która wyrośnie może na kogoś prawdziwego, kogoś kto nie zapomni skąd się wziął na świecie…

.