przez witryne

Przed berlinskim dworcem centralnym

… ustawili stoisko mlodociani niemieccy brodacze w towarzystwie równie molodocianej, dlugowlosej Hiszpanki (bez brody). Stoisko sklada sie ze skladanego stolika turystycznego, dwóch skladanych krzeselek i paru plakatów nalepionych na plyty ze sklejki. Na plakatach wielki napis – „POWSTRZYMAJCIE TRZECIA WOJNE SWIATOWA!”.

Brodacze i Hiszpanka zatopieni sa w glosnej rozmowie na tematy zdecydowanie turystyczne. Obok stoi grupa palaczy z walizkami, która to grupa albo wlasnie zakonczyla albo zaraz rozpocznie podróz pociagiem. Ludzie wchodzacy, wychodzacy, spieszacy sie i powolni. Nikt nie jest zainteresowany powstrzymywaniem trzeciej wojny swiatowej.

Zainteresowanie, ale nie trzecia wojna tylko niedopalkami papierosów, wykazuje natomiast starszy mezczyzna, ubrany w jasny, sportowy dres i klapki. Fachowo przegrzebuje wielkie stalowe popielniczki, wydlubujac z nich co tlustsze kaski nadpalonych albo nadlamanych papierosów. Mezczyzna oglada niedopalki pod slonce. Niektóre po inspekcji z powrotem laduja w popielnicy, inne – w plastikowej torebce. Najlepsze okazy wypalone sa na miejscu.

Do powstrzymywaczy trzeciej wojny swiatowej podchodzi bezdomny sprzedawca gazety ulicznej. Recytuje dobrze wyuczony i przetrenowany tekst „Drogie panie i panowie, przepraszam za zaklócenie panstwa spokoju, nazywam sie…. od trzech lat jestem bezdomny. Utrzymuje sie przy zyciu ze sprzedazy tej gazety. Prosze – kupcie ja ode mnie. Albo dajcie mi 20 centów. Albo cos do jedzenia”. Ci od trzeciej wojny nie reaguja – czlowiek przeciez przwyczaja sie do tych tekstów – nawet, jezeli sa prawdziwe.

Palacze zgodnycm akordem dusza papierosy w popielnicy i wchodza do dworcowego budynku. Sportowo ubrany mezczyzna lakomo patrzy na nowy ladunek niedopalków. Sprzedawca gazety – odchodzi.

A ja drepcze sobie na fabryke, gdzie palenie i zebranie sa zabronione a trzecia wojna swiatowa ukazuje nieregularnie sie w wydaniach indywidualnych.

W kafeterii siedzi pacjent i krzyczy wulgaryzmy do przechodzacego personelu – zdecydowanie podniecaja go biale fartuchy (na cale szczescie ja mój wlasnie zanioslam do pralni i jestem w cywilu). Dobrze, ze to nie „nasz” pacjent, mylse sobie cichutko. Kupuje kawe w papierowym kubku i ide do przychodni. Zatrzymuje sie pare razy aby porozmawiac z paroma osobami. Do przychodni docieram juz bez kawy – wszystko wypite. Na krzeselku przed wejsciem siedzi zanjomy mi z kafeterii mezczyzna i z calych sil ryczy obelzywosci w kieruku recepcjonistki.

Nie mam sily – odszukuje siostre przelozona (jezeli czterdziestki sa ryczace, to piecdziesiatki sa wyjace…) i „napuszczam ja” na pacjenta. Przynajmniej wage w paszczy maja te sama. Jak w boksie.