Myślała, że wszystko, co najważniejsze, już za nią. Ten czuły film udowadnia, że na miłość i nowy początek nigdy nie jest za późno

Czy można zacząć od nowa wtedy, gdy wydaje się, że najważniejsze rzeczy już się wydarzyły? Marokańska reżyserka Maryam Touzani odpowiada na to pytanie z czułością, humorem i niezwykłą wrażliwością. Jej „Drugie życie” to zatem jedna z tych historii, które nie tylko bawią i wzruszają, ale też zostają z widzem na długo. To kino pełne słońca i emocji, z bohaterką, której trudno się nie pokochać. Touzani jednocześnie wraca w nim do bardzo osobistych wspomnień (akcja filmu rozgrywa się w mieście jej urodzenia). Historia ta wyrosła zatem przede wszystkim z potrzeby ocalenia własnych wspomnień, a także przedstawienia starości inaczej: jako etapu pełnego pragnień, energii i życia.

– Starzenie się jest przywilejem, a każda zmarszczka stanowi zapis przeżytego życia – mówi twórczyni. I właśnie to jest największą siłą filmu. „Drugie życie” nie traktuje bowiem dojrzałości jak czasu wycofania czy rezygnacji. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że potrzeba miłości, bliskości i samostanowienia nie ma daty ważności.

Bohaterką tej historii jest 70-letnia María (Carmen Maura), która od 40 lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To przestrzeń wypełniona wspomnieniami i śladami całego życia. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia ukochanego mieszkania, traci grunt pod nogami. Ten dom nie jest bowiem dla niej tylko nieruchomością. Jest pamięcią, tożsamością i miejscem, w którym zapisane zostały najważniejsze chwile.

Starość bez stereotypów i dom, który jest czymś więcej. Ten film przypomina o tym, że nigdy nie jest na nic za późno

„Drugie życie” z ogromną czułością pokazuje, jak łatwo można pozbawić starszą osobę sprawczości w imię troski i wygody innych. Sprzeciw bohaterki nie jest jednak kaprysem. To walka o własną podmiotowość i prawo do decydowania o sobie. Jednocześnie jest to historia, która nie zamyka się w smutku, bo w życiu Maríi pojawiają się też nowe przyjaźnie, a także miłość, na którą naprawdę nigdy nie jest za późno.

Czytaj także: Danuta Stenka i Arkadiusz Jakubik przekonują, że po sześćdziesiątce wszystko zaczyna się od nowa. Duet zachwyca w nowym filmie

Wcielająca się w główną rolę Carmen Maura stworzyła tu jedną z najpiękniejszych ról ostatnich lat. Jej María jest uparta, dowcipna, czasem zadziorna, ale przede wszystkim pełna życia. To bohaterka, która śmieje się, tęskni, zakochuje się i buntuje. A wszystko to bez cienia fałszu czy sentymentalnej przesady. Aktorka wnosi do tej historii ogrom wdzięku i naturalności. Dzięki niej dostajemy nie tylko o przemijaniu, ale przede wszystkim o człowieku, który nie chce pozwolić, aby świat zaczął decydować za niego.

Jednym z najpiękniejszych aspektów filmu jest jednak sposób, w jaki opowiada on o cielesności i intymności osób starszych. Kamera nie ukrywa wieku bohaterki ani nie próbuje go wygładzać – patrzy na niego z czułością i szacunkiem, a to wciąż rzadkie spojrzenie w kinie. Przypomina też, że starzenie się nie odbiera prawa do pragnień, i mówi o tym bez wielkich deklaracji, tanich morałów czy melodramatycznych skrótów. Proponuje za to uważną obserwację relacji oraz cienkiej granicy między troską a odbieraniem drugiemu człowiekowi jego niezależności.

Film zachwyca jednak nie tylko historią, ale także atmosferą. Marokańskie światło, spokojne tempo narracji i pełne ciepła kadry sprawiają, że „Drugie życie” ogląda się jak piękną pocztówkę. To opowieść gorzko-słodka: momentami zabawna, chwilami wzruszająca, ale nigdy banalna. Najbardziej porusza jednak to, że przypomina o czymś, o czym łatwo zapomnieć: człowiek nie przestaje marzyć tylko dlatego, że się starzeje. Bo może właśnie wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko już było, życie potrafi nas jeszcze zaskoczyć.

„Drugie życie” można oglądać w kinach.