Książki, które wciągają już od pierwszej strony. Te 5 tytułów uwodzi klimatem od samego początku

„Cień wiatru”, Carlos Ruiz Zafón

„Wciąż pamiętam ów świt, gdy ojciec po raz pierwszy wziął mnie ze sobą w miejsce zwane Cmentarzem Zapomnianych Książek” – to jedno z najbardziej zapadających w pamięć pierwszych zdań we współczesnej prozie. Carlos Ruiz Zafón zaczyna swoją opowieść jak baśń, ale bardzo szybko zamienia ją w historię przesiąkniętą sekretami, niepokojem i melancholią. Dziesięcioletni Daniel trafia do niezwykłego Cmentarza Zapomnianych Książek, gdzie spośród setek tysięcy książek ma wybrać tę, która stanie się dla niego książką życia. Instynktownie sięga po „Cień wiatru” nieznanego autora, nie przeczuwając jeszcze, że ta decyzja na zawsze odmieni jego życie i wciągnie go w opowieść o obsesji, utraconej miłości i niebezpieczeństwie. Powieść Zafóna przyciąga magicznym klimatem, niezwykle obrazowym, wręcz poetyckim językiem i wielowarstwową intrygą, która wzbudza emocje do ostatniej strony.

Czytaj także: Literatura piękna dla zabieganych. 6 krótkich książek na jeden wieczór

„Tajemna historia”, Donna Tartt

„W górach topniał śnieg i Bunny nie żył już od kilku tygodni, gdy w pełni uzmysłowiliśmy sobie powagę sytuacji”. Donna Tartt robi coś przewrotnego: już na początku zdradza, kto zginął. Mimo to napięcie zamiast zniknąć, tylko rośnie – najbardziej intrygujące staje się bowiem nie to, co się wydarzyło, ale jak do tego doszło. Richard Papen trafia do elitarnej grupy studentów filologii klasycznej w małym college’u w Nowej Anglii i szybko ulega fascynacji jej hermetycznym światem. To, co z początku wydaje się intelektualną przygodą i obietnicą życia poza normą, z czasem odsłania znacznie mroczniejsze oblicze. „Tajemna historia” to powieść o przekraczaniu granic, potrzebie przynależności i o tym, jak łatwo usprawiedliwić zło, gdy wydaje się częścią czegoś niezwykłego.

„Pod kluczem”, Ruth Ware

„Pod kluczem” to jedna z tych książek, które czytałam już jakiś czas temu, a nadal pamiętam, jak duże wrażenie na mnie wywarła. Cała w tym zasługa gotyckiego klimatu, zwrotów akcji i atmosfery niepokoju budowanej z dużą precyzją. Bo czy można oprzeć się powieści, w której już na początku padają słowa: „Panie Wrexham, to ja jestem tą nianią ze sprawy Elincourtów. I nie zabiłam tego dziecka”? Ruth Ware w „Pod kluczem” bierze dobrze znany motyw domu pełnego tajemnic i nadaje mu bardzo współczesny, duszny wymiar. Rowan, młoda opiekunka, przyjmuje pozornie idealną posadę niani w bogatym domu państwa Elincourtów, choć wokół tego miejsca krążą niepokojące historie, a poprzednie nianie wyjątkowo szybko z niego znikały. Im dłużej tam przebywa, tym wyraźniej czuje, że za eleganckimi wnętrzami, nowoczesną technologią i wizją perfekcyjnej rodziny kryje się coś znacznie mroczniejszego.

Czytaj także: 3 thrillery psychologiczne, których zakończenia wbijają w fotel. Plot twistów w tych książkach nie sposób przewidzieć

„Po zmroku”, Bartosz Szczygielski

„Nie wchodź do lasu po zmroku. To pierwsze, czego mieszkańcy Psich Dołów uczyli swoje dzieci”. Pierwsze zdanie tej powieści to przestroga, którą z pokolenia na pokolenie powtarzają mieszkańcy okolicznych mazurskich wiosek. Gdy bowiem zapada noc, nikt nie jest bezpieczny, a wkrótce przekona się o tym także Kasandra Lit, dziennikarka, która otrzymuje zlecenie napisania artykułu o pensjonacie Uroczysko, położonym w samym środku mazurskich lasów. Im bardziej kobieta zanurza się w mroczne, lokalne tajemnice, tym więcej dowiaduje się o sobie samej. Bartosz Szczygielski prowadzi fabułę dwutorowo, nasycając ją atmosferą niepokoju, stopniowo budowanym napięciem i echem lokalnych wierzeń oraz folkloru. „Po zmroku” to książka, przy której naprawdę trudno przestać czytać – wiem, bo sama zarwałam dla niej noc.

„Tylko ona została”, Riley Sager

Dziecięca rymowanka, stara posiadłość na klifie, kobieta podejrzana o zabicie rodziny i opiekunka, która od pierwszych scen trafia w sam środek tajemnicy. Tak w skrócie można opisać thriller „Tylko ona została”, który przyciąga zarówno zagadkową fabułą, jak i dusznym klimatem i niesłabnącym napięciem. Lenora Hope miała 17 lat, gdy cała Ameryka usłyszała o „masakrze Hope’ów”. Jednej nocy jej rodzice i siostra zostali brutalnie zamordowani, a wszystkie podejrzenia padły właśnie na nią. Problem w tym, że niczego jej nie udowodniono – a sama Lenora od tamtej pory nie powiedziała ani słowa. Kilka dekad później do podupadającego domu Hope’s End przyjeżdża Kit McDeere, opiekunka uciekająca przed własnymi problemami. Ma zajmować się schorowaną Lenorą, która porusza się na wózku i komunikuje jedynie za pomocą starej maszyny do pisania. Pewnego dnia kobieta wystukuje zdanie: „Chcę ci opowiedzieć wszystko”. I właśnie wtedy zaczyna się historia, od której nie sposób się oderwać.

Czytaj także: Dawno zapomniałaś, co znaczy dobra książka? Te thrillery rozkochają cię w czytaniu na nowo