Polka w Berlinie

Wow. I takie są początki tego obcowania? Czy po tylu latach to jeszcze obce? Duża Przygoda, jak na dziewczynkę (w tamtych czasach jeszcze pewnie dziewczynkę) i jej małego braciszka…

Przepraszam, ze sie tu odezwe do Brati: kazde zycie sie nadaje ’’żeby go z każdej strony filować’’.

Opowiesc o poczatkach ciekawa… Nie tak prozaiczna, jak wyjazdy rodakow w ostatnim dziesiecioleciu…;) Moj w sumie byl moze lekko prozaiczny lecz przemienil sie w poezje.

Historia w rzeczy samej wtedy mnie przerosła Czy wyjazdy mogą być prozaiczne? Jeśli dzisiaj się tak do tego podchodzi, to w pewnym sensie mnie to cieszy, zawsze można wrócić, decydować samemu o własnym losie. To najcenniejszy dar przemian ostatnich lat. Dla mnie osobiście wszystkie pożegnania. Wyjazdy były wtedy jak małe śmierci, ponieważ nie mogłam wrócić do Polski prawie przez trzy lata. A dla trzynastoletniej dziewczynki każdy jeden miesiąc niemal jak rok … Filować na życie, ładne

Ja miałam na początku lat 80tych  wszystko nagrane do wyjazdu do Francji.Chodziło tylko o Drakulę.Nie miał kto przy niej zostać a wstrzymano nam paszporty z jej powodu.Dzisiaj STRASZNIE tego żałuję.Co prawda córka osadziła się we Francji ,w Paryżu,mocno i dobrze,ale nas tam NIE MA. kiedy ostatnio ,będąc tam tylko dwa dni,siedziałam w kafejce ,przytulnej jak moje rękawice,płakałam.We mnie wszystko jest jak z poprzednich wcieleń eklektyczne.Nie,to nie psychoza,to świadomość,kim się jest.Ja pasuję do klimatów małych miasteczek francuskich,żyłabym spokojnie,solidnie i tanio.Zostałam głupią polską kurą,której proces dojrzewania trwał lata.Dzisiaj bardziej nazwałabym się sową,gdyż mam naturę ptaka obserwującego,który ceni miejsce obserwacji i tam zrzuca pióra.

Owszem, w wielu przypadkach ta proza zycia laczy sie z mozliwoscia wyboru (nie u wszystkich zapewne) czy chce sie byc tu czy tam. I to jest dar, na pewno, trzeba to doceniac. Moze to lekko naiwne myslenie, ale mnie te dramaty wyjazdow w tamtych latach wydaja sie nieco ’romantyczne’… w sensie tajemnicze, poetyckie…

Podejmujemy życiowe decyzje, myślimy ”to dla ich dobra przecież”, a rujnujemy dziece światy, o których w ogóle nie mamy pojęcia. Strasznie to smutne. I wtedy i dzisiaj. Ale też i nic się na to nie poradzi. Tak się dzieje, działo i dziać będzie. Ludzie będą emigrować, zmieniać życiowych partnerów, etc. a dzieci będą ponosiły tego konsekwencje, coś tracąc, ale też i (oby) coś zyskując. I nie ma też co się zatrzymywać i żałować, że się wyjechało, albo że się zostało. Nigdy nie wiadomo, co było gdyby. Albo innymi słowy, jakkolwiek zdecydowałeś, jakkolwiek wyszło, będziesz czegoś żałować.

tak,tak,dziecięce światy,dokładnie naiwne wyobrażenia.Fagas z dwójką dzieci i zapłakaną żoną w Polsce,któremu tylko d..trzeba było.To są od tego agencje i koniec.Moja córka za śmietnik robić nie będzie.Naprawdę rzadko zdarza się wielkie uczucie,większość to żałosne pierdolenie.Gdy czytam o takim Kaziu durniu,robi mi się naprawdę niedobrze,naprawdę.Nie chcę komentować takich zachowań popularyzowanych przez głupie media.E,wiem,co piszę.Facet ma chcicę na coś tam,niech lezie,gdzie profesjonalnie mu dadzą i koniec a nie rozwalać rodzinę ,robić z siebie kretynkę i kretyna do pary.Tak jest i inaczej nie będzie.

Ja nigdy nie zalowalam, ze wyjechalam i mysle ze – jak Anka – w Polsce dojrzewalabym znacznei dluzej. Tutaj musialam sie szybciej ogarnac i zrozumiec siebie i wiele zyciowych kwestii, mowiac w skrocie.

i naprawdę nie było nic za czym by się zatęskniło? Nic takiego nie zostało? Nie było żadnej rzeczy, sprawy, widoku, zapachu, smaku, człowieka wreszcie, którego na obczyźnie/w nowej ojczyźnie zabrakło?

Jesli piszesz do mnie Jakubie, to oczywiscie ze byly i sa rzeczy a przede wszystkim ludzie za ktorymi tesknie. Czasem bardziej, czasem mniej. Jednak rozwazajac to, co stracilam i co zyskalam – rachunek wychodzi stanowczo na plus.

Do Mariki. Tak, oczywiście, to było nawiązanie do ”nigdy nie żałowałam”. A zawsze jest coś za coś, zawsze jest coś, co się traci, a dobrze byłoby zachować, choć pewnie bilans później wychodzi na plus, a przynajmniej dobrze tak myśleć, bo inaczej przyjdzie człowiekowi zwariować. Samego dobrego Dziękuję.

Czyzbys takze mieszkal za granica ale zalowal…? hm?

Ja nie zostawilam w kraju meza ani dzieci… Zas od rodzicow to wypadaloby odciac kiedys pepowine tak czy siak … Tylko za nimi tesknie, przyjaciol zas mam tutaj.

Do Mariki Rozmawiamy z zupełnie innych perspektyw czasowych. Moje decyzje, wracać, zostać, miały miejsce w innej epoce, bo dwadzieścia parę lat temu to inna epoka. Wtedy wybór oznaczał co innego niż teraz. Ale oczywiście najważniejsze jest, by mieć przyjaciół. W czasach licealnych mieliśmy taki pomysł, by wyjechać całą grupą przyjaciół i wspólnie się osiedlić. Jakby zabrać ze sobą kawałek świata. Nigdy tak się nie stało. Może i dobrze. Zauważyłem bowiem, że ludzie, których znałem (myślałem, że dobrze) w innym kraju, otoczeniu, warunkach stają się kimś innym. Nie zawsze miłym kimś

Hmm.. a moze nie staja sie kims innym tylko wychodzi z nich to, jacy sa naprawde… Ale coz, ja nie wiem jacy byli moi tutejsi przyjaciele w Polsce, czy w swoich innych krajach.. Poznalismy sie juz na obczyznie. Moze kiedys z kims przeniose sie gdzies indziej. Zobaczymy jacy bedziemy na innym gruncie…

Myślę, że w starej tezie Marksa, że byt określa świadomość, jest więcej prawdy niż byśmy chcieli. Ludzie i tu i tam tacy byli, jacy byli naprawdę. Tylko okoliczności pokazywały ich inną twarz. Ale wszystkie twarze były tak samo prawdziwe. W każdym razie – Mariko, jesli masz przyjaciół, jesli możesz na nich liczyć, to nieważne, gdzie będziesz żyć. W dzisiejszym świecie wszędzie jest w miarę blisko. Byle tylko – na ile się da – nie niszczyć światów dzieci i zwierząt. Zostawienie psa, który nigdy nie zrozumie, co się stało, to straszna trauma. Good night & good luck

Psa tez nie zostawialm! No przestan, za kogo mnie masz! hehe…

Ja sie z teza Marksa osobiscie nie zgadzam.. Jesli tak bywa u niektorych, to okropienstowo! :-/ Dobrej nocki zycze rowniez..

A moze po prostu zapytac dzieci emigrantow: ”Z dzisiejszej perspektywy, perspektywy doroslej osoby, jak oceniaja decyzje rodzicow sprzed 30., 40 lat i jak widza sie i kim sie czuja ? Moje dziecko mowilo juz po niemal 10. latach: ”Nie jestem Niemcem, nie jestem Polakiem — jestem Europejczykiem” Bo wygodniej? ..bo latwiej..? – byc moze. Dzis pracuje dla francuskiej firmy w niemieckim miescie i marzy o wspolnych wakacjach w Polsce. Z rujnowaniem dzieciecych swiatow jak pisze pan Jakub, bylbym ostrozny… szok przesadzenia jest tym krotszy im dziecko jest mlodsze, im latwiej mu zaadoptowac sie do nowego otoczenia, im bardziej jego rodzice byli otwarci na wszystko, co nowe.. By nie zylo w getcie polskim, by nie sluchalo na okraglo polskiej telewizji, by nauczylo sie byc otwartym na inne siwaty, inne zwyczaje, inne kuchnie…

Mysle, ze to prawda, patrzac na dzieci w mojej blizszej i dalszej rodzinie… Moja mala siostrzenica wyjechala z rodzicami do Holandii w wieku 4 lat. Po 7 latach teraz, czuje sie tam swietnie, wsiakla w tamtejsza kulture. Mowi po polsku, ale ma samych holenderskich przyjaciol, bo Polakow w okolicy nie ma. W szkole jednak chetnie spiewa po polsku na roznych wystepach i prezentuje kuture rodzicow (bo juz chyba nie jej), co jest przyjmowane bardzo pozytywnie. Z drugiej strony sa moje kuzynki w dalekiej Australii, ktore rodzice ’wywiezli’ kiedy byly nastolatkami… To bylo prawie 20 lat temu.. Przynjamniej jedna z nich marzy o powrocie i czuje sie skrzywdzona tym, ze zostala wyrwana z kraju, od przyjaciol i ukochanych dziadkow…