Mistrzowie uzdrawiania

123RF.com

Łączy ich wiara w duchy przyrody, w harmonię ludzi i kosmosu. Przynoszą ulgę cierpiącym duszom i ciałom, leczą lokalne społeczności i dbają o kondycję ziemi. Szamani na wszystkich kontynentach od tysięcy lat przeprowadzają podobne rytuały, by pomagać innym. A współcześni terapeuci coraz częściej przyznają się, że korzystają z prastarych, szamańskich metod.
Szamanizm jest najstarszą formą religijnego postrzegania świata, wspólną całej ludzkości – Indianom obu Ameryk, Eskimosom, Buriatom znad Bajkału, afrykańskim Buszmenom, mieszkańcom Australii i Oceanii, hawajskim kahunom, ludom Syberii. Znali go przedchrześcijańscy Słowianie, Celtowie i Germanie. Istniał w każdym zakątku Ziemi znacznie wcześniej niż najstarsze religie czy formy kultu religijnego. Jego początki sięgają 40 000 lat wstecz, do okresu paleolitu i zarazem powstania gatunku ludzkiego. Wszystkie religie wypływają z niego, wiele mitów i wątków wspólnych dla różnych systemów religijnych odzwierciedla szamańskie wierzenia, obrzędy, praktyki i rytuały.

reklama

Szamanizm nie jest religią, ponieważ jest wolny od dogmatów. To system wierzeń w istnienie duszy, duchów i bytów niedostrzegalnych w fizycznej rzeczywistości. U jego podstaw leży animizm – wiara w duchy drzew, skał, gór, jezior, ziemi, powietrza, roślin i zwierząt, w życie pozagrobowe oraz kult przodków.

Trójdzielność świata

We wszystkich światopoglądach szamańskich można spotkać przekonanie, że rzeczywistość jest dwudzielna. Świat widzialny to zewnętrzna forma nadającej mu sens i znaczenie rzeczywistości wewnętrznej lub zaświatowej. W bardzo wielu kosmologiach szamańskich spotykamy także trójdzielność kosmosu, składającego się z Górnego, Środkowego i Dolnego Świata. Ziemia, czyli Świat Środkowy to miejsce zmagań sił dwóch pozostałych porządków. Rolą szamana jest rozpoznanie duchów, które działają w danym momencie. W razie potrzeby podczas obrzędu udaje

Artykuł pochodzi z archiwum magazynu SENS

ZOBACZ AKTUALNE WYDANIE »