Pisane na lustrze. Blog Anny Janko

Świetny zły film Code Blue

Zaraz trzecia, a sen nie nadchodzi. Wstaję więc, mleko (owsiane) piję, w ciemne oko nieba nocnego popatruję. Mrozik się mały zrobił. Ulica pusta, świecąca od  deszczu, co się zeszklił. W ostatnią niedzielę popędziłam w natchnieniu jakimś nagłym do kina, by obejrzeć „Code Blue”  Urszuli Antoniak. Po jej pierwszym filmie („Nic osobistego”) miała ona wielki kredyt zaufania u mnie. W dawnym Domu Partii otwarto niedawno kino studyjne pod nazwą Kino K.W. Tam właśnie poszłam. Po marmurach się tam stąpa, a dokładnie zstępuje się do salki kinowej z małym ekranem, zwykłymi krzesłami konferencyjnymi zastawionej. Niewygodne siedzenia, a i film – katastrofalnie „niewygodny”. Najkrócej zdefiniowałabym go zdaniem: świetnie zrobiony zły film.
Idealni aktorzy, sterylna sceneria, temat – alienacja totalna. Ta alienacja, pokazana na szkiełku laboranta-reżysera, bez kontekstu, bez genealogii, też jest wyalienowana, wypreparowana. Po prostu ilustracja obrazem (prawie nie ma dialogów) jakie konsekwencje (i patologie) powstają z braku miłości (i z nieumiejętności kochania), z granicznej samotności. Film z elementami porno, z  realistycznym gwałtem, nie ucinający kadru, idący kamerą dalej, niż zwykle. Film, a raczej teatr, o nieszczęściu bycia bez czułości na scenie życia. I tylko ów gwałt nie jest laboratoryjnie „czysty”, jest koszmarem, kryminalną sceną. On jeden jest żywy, „krwisty” (różowe pośladki…) , prawdziwy. Dwójka głównych bohaterów „korzysta” z tej sceny, jak z piekielnego afrodyzjaka, który daje napęd ich wspólnej-osobnej, również okrutnej, zimnej, przygodzie seksualnej. Na koniec obowiązkowo samobójstwo (spodziewałam się go już od połowy filmu) w kaflowanej łazience, zasuwką (?) wyrwaną z drzwi.  W tle filmowej historii starcy z oddziału paliatywnego doglądani czule przez bohaterkę (która jest pielęgniarką), lecz oglądani  w sposób naturalistyczny, nieczułym okiem kamery.
To był oczywiście film artystyczny,  symboliczny, sztuczny sztucznością sztuki. Jak rzeźbiony nóż z jakiegoś  Muzeum Psychologii Społecznej, sala patologii… Ten nóż zostaje wycelowany w pierś widza i zadaje mu wielki ból. Jednak ból ten odczuwa się jako niesprawiedliwy, bo kto niby winny jest tej tak zobrazowanej samotności i tej bezmiłości: świat? Bóg? Zachód ze swym dobrobytem, co ludzi dzieli, a nie łączy, może matki bohaterów, kiedyś dawno, gdzieś? Nie mam pojęcia. Gdybym miała  16 lat, to ten film wdrukowałby mi się w mózg i bym go miała za dyżurny koszmar przez całe życie, na chwile szczególnej słabości. Jestem jednak już uodporniona, „zaszczepiona”,  więc tylko chciało mi się wymiotować i wyszłam jak najszybciej się dało. Czułam się zmanipulowana emocjonalnie. Według mnie takie filmy są niemoralne, jak niemoralna jest np. socjotechnika. Są też w pewnym sensie „łatwe”, bo się tam pokazuje okrucieństwo życia (co jest łatwiejsze do zrobienia w sztuce i działa na widza samo przez się, w przeciwieństwie do  dobrostanu, który nudny jest i niefilmowy), pokazuje się je, wywiera się wielkie wrażenie (epatuje), ale się tego myślowo nie podbudowuje. Tak, zabrakło mi myślenia, odniesienia, mianownika, czegoś bardzo ważnego mi zabrakło. (Mądrości reżysera?)
Wyszłam zła, w sensie niedobra i w sensie wściekła. Myślę, że chciałam nawet uderzyć kogoś, kogokolwiek.
Już czwarta rano. Gdyby to było lato, ptaki by dawały na zapowiedzi, słońce by już wschodziło, kwiaty by się otwierały… Tymczasem noc czarna. Nie idźcie na ten film, kochani, idźcie na spacer, nawet jeśli mróz i zimno, a za ptaki tylko same wrony i kawki!

.